Grootste oorlog kent geen geschiedenis

Onder de titel Death in Sudan beschrijft Ryszard Kapuscinski de grootste en langstdurende oorlog in de geschiedenis van Afrika. Op dit moment is het waarschijnlijk de grootschaligste in de wereld, aldus de Afrika-kenner in The New York Review of Books....

Niemand weet precies meer waarom de oorlog is begonnen, het is zo lang geleden, schrijft hij. De oorlog laait op, het geweld zwakt wat af om daarna in volle hevigheid op te laaien. Vrouwen en kinderen zijn bij uitstek het slachtoffer van de vijandelijkheden.

Want de voedselhulp, aldus het artikel, is voor hen bedoeld en de oorlog gaat nu vooral om het gebrek aan voedsel. Voor Khartoem is scheppen van honger een machtsmiddel, voor zuidelijke opstandelingen en warlords is het verkrijgen van voedsel macht.

Elke oorlog kent zijn geschiedschrijving, in Europa en de VS puilen de archieven met documenten uit. In Afrika bestaat zoiets niet. Hier raakt zelfs de grootste, langstdurende oorlog in vergetelheid. De immense afstanden, de draconische resticties die Khartoem aan de media oplegt en het feit dat noch Europeanen noch de VS veel belang bij deze uithoek hebben, doen de rest, aldus Kapuscinnski. Helaas heeft hij de laatste ontwikkelingen, zoals het gevecht om olie waardoor de VS en Europa meer aandacht schenken aan Sudan, niet meegenomen.

The Economist maakt zich deftig kwaad over het gebrek aan daadkracht en interesse van de VS voor het Midden-Oosten. Een beetje bijsturen als Israël tegen alle afspraken in autonoom Palestijns gebied binnenvalt door aan te dringen op terugtrekking, daar blijft het bij. Het blad bepleit een actievere rol voor de VS.

Ze kunnen het wel, blijkt uit The Economist, want de VS zijn druk aan het bemiddelen geweest tussen Armeense en Azerische leiders over het geschil rond Nagorno-Karabach, een Armeense enclave in Azerbeidzjan.

Moskou was er intensief bij betrokken en Iran werd nauwkeurig op de hoogte gehouden, aldus het blad. De twee Kaukasische leiders sluiten wellicht snel een akkoord waardoor de weg voor economische opbloei middels exploitatie van gas en olie weer mogelijk wordt.

In Israël zien de 'duiven' geen lichtpuntjes. Voor een Arabisch vredesplan, door Jordanië gepresenteerd, is weinig belangstelling bij de haviken. In Der Spiegel staat een interview met de Egyptische president Mubarak, daags voor zijn ontmoeting met de Duitse bondskanselier Schröder. Egypte, essentieel voor de vrede in de regio, is niet van plan druk uit te oefenen op Arafat: 'Voor eens en voor al: Egypte zal net zo weinig druk uitoefenen op de Palestijnen als Amerika op de Israëli's'. Mubarak blijkt vooral bang voor een groei van het terrorisme.

De VS moeten Israël naar de onderhandelingstafel zien te krijgen, onderstreept The Economist, zeker nu Arafat de komende week gesprekken met Assad junior gaat voeren en de contouren van een Arabisch front tegen Israël opdoemen. De tijd dringt des te meer omdat de islamisten van Hamas en de Islamitische Jihad een verbond overwegen met Hezbollah, de voormalige concurrent.

Time meldt dat deze week in Teheran een topontmoeting plaatsvindt tussen Sjeik Hassan Nasrallah, de leider van de sji'itische Hezbollah in Beiroet en Khaled al Mashara'al, leider van Hamas in Gaza. Door Hezbollah getrainde Palestijnen zijn begonnen mortiergranaten af te schieten en via deze organisatie komt steeds meer materiaal voor bomaanslagen de Palestijnse gebieden binnen, aldus Time. De ontmoeting in Teheran zal - op zijn minst - betekenen dat het nog moeilijker zal worden voor Arafat en Sharon om de geweldsspiraal te doorbreken.

Meer over