Groetjes van Gorbatsjov

Weet je nog wie Gorbatsjov was? Of moet ik je geheugen even opfrissen? Ach wat, bekijk het ook maar! Als je dat nu al niet meer weet, dan mag ik doodvallen of je hebt een geheugen als een zeef!...

Weet je het nu weer? Dat is dan mooi, want hier komt het verhaal van Wassili en Andrej. Dat wil zeggen, Wassili vertelde het verhaal, en Andrej zat er de hele tijd om te grinniken, zo geslaagd vond ie het. 't Had niet veel gescheeld of hij was van de stoel gevallen van het lachen, want hij had al een stevig slokje op, en niet van de thee, dat verzeker ik je. De grote God mag weten wat voor een brouwsel daar in de samovar stond te pruttelen, thee was het in elk geval niet.

'Gorbatsjov mag dan volgens jou een groot en onvergetelijk staatsman zijn geweest, groter dan Napoleon en Caesar en Churchill bij elkaar opgeteld,' vertelde Wassili, 'maar wij mogen nooit vergeten dat hij op een kwaaie dag de drank verbood.'

'Inderdaad, dat mogen wij nooit vergeten,' viel Andrej hem bij, 'hoe onmetelijk groot hij misschien ook als staatsman is geweest.'

'Precies,' zei Wassili weer, 'hoe groot ook'

En nadat het voor alle aanwezigen duidelijk was geworden dat die twee het in elk opzicht roerend met elkaar eens waren, vervolgde Wassili zijn verhaal aldus:

't Kwam zomaar op een mooie ochtend in zijn hoofd op, en reeds de volgende dag was er geen druppeltje alcohol meer te vinden in de supermarkten! Maar denk je dat wij Russen het erbij lieten zitten? Vergeet het maar! En hier is wat wij erop vonden. Schrijf het maar op, want 't is een waardevol recept voor een voortreffelijk alcoholisch drankje en misschien komt het nog eens van pas, je weet het maar nooit.'

'Helemaal nooit' riep Andrej.

'Nou goed dan,' zei Wassili, 'hier is het recept: je gaat naar de supermarkt-zonder-drank en koopt daar een fles appelsap van drie liter. Die neem je voorzichtig mee naar huis. Thuisgekomen boor je een klein gaatje in het deksel van die fles, precies zo groot dat er een rijstkorrel door kan. Dan neem je een handvol rijst en druk je liefdevol de korreltjes erdoor, een voor een. Vervolgens ga je terug naar die supermarkt en koop je een rubberen handschoen. Die vind je makkelijk, bij de schoonmaakmiddelen. De handschoen klem je stevig om het deksel met het gaatje erin, en dan zet je de hele constructie in een donkere, warme en rustige hoek van je huis. Verder hoef je niks te doen, behalve eens per week die fles met die rubberen handschoen van een afstandje te bekijken. De rijst begint te gisten, er ontstaat alcohol, en daarbij komt er een gas naar buiten waardoor de rubberen handschoen opgeblazen wordt.'

Het was op dit punt, dat Andrej bijna van de stoel viel van het lachen want hij wist al, wat er komen ging.

'Langzaam komt de handschoen overeind,' vervolgde Wassili, 'en als hij rechtop staat en begint te zwaaien, heel melancholiek, als een Russische leider op het balkon van het Kremlin, dan is het drankje klaar en kan het feest beginnen. Wij noemden dit drankje: Groetjes van Gorbatsjov.'

'Lang leve het Rode Leger, leve de Russische Revolutie' riep daarop Andrej, die er klaarblijkelijk niet meer helemaal met zijn gedachten bij was, want hij begon ook nog het volgende gedicht te citeren, dat hij zelf gemaakt had:

Witte berken

en Kremlin's muur

Scheve ogen

en de Chinese muur

En in Berlijn stond de Berlijnse muur.

En nadat hij dat prachtige gedicht had voorgedragen ging Andrej ervandoor op de Russische manier, dat wil zeggen, hij kneep ertussenuit.

Dit alles gebeurde op de avond van de 24ste augustus te Amsterdam in het huis van Marc, de gastheer.

Peter Bekkers

Meer over