Groeten uit Grollo

Je rijdt komend vanuit Rolde via de Hoofdstraat het dorp binnen en voor het eerste café links zet je de auto....

door wim de jong

Aan de tafel aan je linkerhand zit een oudere man met lang grijs Winnetou-haar en een grote gouden oorbel in zijn rechteroor in zijn halve glas Grolsch te staren. Een paar meter verderop, rechts op de hoek van de toog, luistert een vrouw voor misschien wel de honderdzevendertigste keer deze maand naar de elpee die de barman zojuist heeft opgezet. 'Best mooi', zegt ze tegen niemand in het bijzonder, 'maar toch niet echt de muziek om op zondagochtend mee wakker te worden'.

'Jij hebt het zeker niet meegemaakt, hè?', zegt Winnetou, het licht in zijn eigen ogen zoekend, tegen de nieuw komer. 'Tjezus', stamelt die verwonderd de kant van de man op (is het een Blizzard?), 'het is dus allemaal echt waar geweest?!' 'Maar jij was te jong hè!', snuift de bluesvogel, 'jij was waarschijnlijk pas tien of zo.' 'Is niet erg hoor', sust een middelbare vrouw aan een ander tafeltje: 'Ik mocht ook niet van mijn vader en moeder. Die hielden mij thuus! Die vonden mij nog véél te bleu.' Waarna het gezelschap zich er weer toe zet serieus naar de blues te luisteren en er serieus veel Grolsch bij te drinken, en de barman op zijn beurt naar voren treedt om je de apotheose van je eigen post-sixties-beat-ervaring te onthullen: 'Nou, jij wil zeker wel een kaartje voor de tentoonstelling? Komt mooi uit, want die verkopen we hier namelijk!'

De tentoonstelling? Tegen betaling van tien gulden entreegeld sta je dan even later in het hart van het Wilde Oosten: op een kortgeschoren gazonnetje middenin Grollo, waarop sinds kort een bronzen buste van een grimmig kijkende man met een cowboyhoed prijkt. Het is de spijkerharde groevenkop van Harry Muskee, ook wel Cuby genaamd. Vanaf de kop van Cuby loop je zo de Voorstreek in, het boerenstraatje dat De Kjoeb op een mooie dag in de jaren zestig ooit zelf insloeg toen hij bij boer Bonder ging informeren of ie niet in die onbewoonbare schuur van 'm mocht gaan hokken. Het mocht, en het is in die schuur (tegenwoordig trouwens deel uitmakend van een soort accountantskantoor) waar Cuby & The Blizzards bluesgeschiedenis schreven. Er is nu een expositie ingericht over het leven dat ze er leidden.

Ze repeteerden er voor de beroemde elpee Groeten uit Grollo en voor Apple Knockers Flop house. Van Morrison, Johnny the Selfkic ker, Boudewijn de Groot, Sonja Barend en John Mayall hebben er allen gelogeerd, en Herman Brood had er zijn eigen bedstee. Er staan her en der in de schuur wat gele, houten bierkratjes om de sfeer van toen - ook voor de thuisblijvers van toen - invoelbaar te maken. 'Het was een legendarische plek dus eigenlijk', zegt Cuby er zelf over op een video die op de expositie in de schuur draait, en op de terugweg naar de Hofsteenge begin je er waarachtig ook zelf in te geloven. Het valt de dorpelingen allicht nog niet onmiddellijk op, maar zelf voel je het direct in je oude knieën: zo moet De Kjoeb ook op zijn laarzen hebben gelopen wanneer hij naar zijn stamcafé ging om er de blues te gaan zingen.

Meer over