Groen wil maar niet aanslaan bij Britse kiezer

Tussen de lage inflatie van Labour en een flinke accijnsverlaging op benzine van de Conservatieven is er nog het verkiezingsgeluid van de Groenen....

Van onze correspondent Peter de Waard

In januari vorig jaar haalde ze de voorpagina door minister Nick Brown van Landbouw een chocoladetaart in het gezicht te drukken. Nu timmert Birgit Cunningham aan de weg met een glamourfoto van haarzelf en twee jonge vrouwelijke Lagerhuiskandidaten van de Green Party.

'In vergelijking tot de andere partijen hebben we niet zoveel opties', verdedigt Cunningham de foto, die eerder doet denken aan deelnemers aan het Eurovisie-songfestival dan aan een politieke groepering.

Ondanks de enorme dichtheid van milieu-actiegroepen en de grote populariteit van biologische producten spreekt de kleur groen niet aan in de Britse politiek. De Green Party voert al meer dan een kwart eeuw een uitzichtloos lijkend gevecht voor politieke macht.

De partij (in 1973 opgericht als de Ecology Party en in 1985 van naam veranderd) heeft bij landelijke verkiezingen nooit meer dan tussen de 1 en 1,5 procent van de stemmen vergaard.

Chris Rose, verkiezingsstrateeg van de Green Party, kijkt met afgrijzen naar de opiniepeilingen die deze partij op 7 juni hooguit 2 procent van de stemmen geven. Het is een half procentpunt meer dan vier jaar geleden. 'We doen ook slechts in 138 van de 659 districten mee', excuseert hij zich. 'We hebben eenvoudig het geld niet om in elk district de deelname-bijdrage van 500 pond te betalen.'

De Green Party wordt daardoor ook niet door iedereen serieus genomen. De Financial Times vergat de partij zelfs in de lijvige verkiezingsbijlage te noemen. 'Het is uitermate frustrerend', zegt Cunningham. 'We worden eenvoudig doodgezwegen.' Rose constateert dat de media zich blind staren op het rood, blauw en geel van de drie grote partijen en op de nationale partijen van Schotland en Wales.

De Green Party zou niet alleen de 'groene idealen' vaker onder de aandacht willen brengen, maar ze zou zich ook in de Britse pers graag willen presenteren als een links alternatief voor New Labour.

Behalve aan onbekendheid is de geringe aanhang voor de partij volgens Rose ook te wijten aan het Britse kiesstelsel. 'Een stem op de Groenen beschouwen veel kiezers als een weggegooide stem, omdat onze kandidaten nooit een echte kans hebben om een district te winnen. In een kiesstelsel van evenredige vertegenwoordiging zouden wij het veel beter doen.'

Bij de verkiezingen voor het Europese Parlement in 1999 haalden de Groenen ineens 6,4 procent van de stemmen, ongeveer hetzelfde als de aanhang van de Franse en Duitse zusterpartijen.

'En bij de lokale verkiezingen van vorig jaar in Londen kwamen we uit op 11 procent', roept Cunningham.

In Londen is de partij nu sterk vertegenwoordigd in het stadsbestuur. Met name in hippere wijken als Hackney en Islington kan de Green Party bogen op een forse aanhang. 'Maar niet genoeg om een Lagerhuiszetel te halen', erkent Rose.

Op het platteland kregen de Groenen tot nu toe helemaal geen voet aan de grond. Rose: 'De boeren beschouwden ons als uitermate vijandig. Maar daar is door de BSE- en MKZ-crises verandering in gekomen. Wij zijn de enige partij die zich heeft afgezet tegen de massaslachtingen en duidelijk heeft gekozen voor vaccinatie. Ook waren wij gezien de mogelijke gevaren van het vrijkomen van giftige stoffen tegen het verbranden van geruimd vee. Veel mensen op het platteland zijn het met ons eens. Nu moeten ze alleen nog op ons stemmen.'

Maar de partij vecht ogenschijnlijk tegen de bierkaai. Zelfs op het moment dat grote delen van het platteland door de MKZ nog zijn afgesloten is milieu nauwelijks een item bij de verkiezingen. Tony Blairs Labour rept alleen over lage inflatie, gezonde overheidsfinanciën en de verbetering van publieke voorzieningen als gezondheidszorg, onderwijs en openbaar vervoer.

De Conservatieve oppositie wil zelfs de accijns op benzine met 8 pence (30 cent) verlagen zonder dat ook maar iemand durft te reppen over de mogelijke gevolgen voor het milieu. Het tegengeluid van de Green Party beperkt zich vooralsnog tot een glamourfoto en het schenken van biologische champagne in de straten van Londen.

Meer over