INTERVIEW

'Greylag, het is niet anders, maar die naam voelt inmiddels als ons huis'

Indiebandjes, er zijn er talloze, maar niet vaak hebben ze zo'n sterke debuutplaat als Greylag. Vanavond staat de band op Le Guess Who.

Gitarist Daniel Dixon (links) en zanger Andrew Stonestreet aan het IJ in Amsterdam. Beeld Ivo van der Bent
Gitarist Daniel Dixon (links) en zanger Andrew Stonestreet aan het IJ in Amsterdam.Beeld Ivo van der Bent

Indiebandjes, van Amerikaanse jongens met gitaren - lang haar en het liefst wat baard: daar zijn er nogal wat van. Maar niet vaak loop je tegen een debuutplaat aan zoals die van Greylag uit Portland, Oregon. Even vluchtig een eerste keer luisteren kan niet. Liedjes als Another, Yours To Shake en Arms Unknown trekken je direct de plaat binnen, vouwen zich om je heen als een comfortabel bankstel met donzige kussens. Alsof dit Greylag al jaren in de playlist van het leven stond. De rootsgitaren grijpen je vast, de teksten tillen je op en de soms hevig rockende refreinen schudden je vervolgens ook nog prettig door elkaar.

Greylag, dat vanavond als een van de eerste bands aantreedt op het Utrechtse festival Le Guess Who, maakt folkrock met veel gevoel voor de Amerikaans muziektraditie, maar kan volgens zanger Andrew Stonestreet en gitarist Daniel Dixon onmogelijk voor retro- of terugblikband worden versleten. 'Al komen we uit een nogal afgelegen en geïsoleerd gebied van de Verenigde Staten: we staan midden in het leven', zegt Dixon. 'We horen weleens wat. Van orkestrale tot elektronische muziek, heavy rock tot Afrikaans. Alles krijgt een plek in onze muziek, luister maar eens goed.'

Stonestreet: 'We hoorden onlangs voor het eerst een band genaamd Wolves in the Throne Room, ken je die? Gitzwarte black metal, ongelooflijk mooie muziek. Het overspoelde ons en we kwamen er dagenlang niet meer van los.'

Aan de rand van de wereld

Ze bedoelen maar. Stonestreet en Dixon, twee vrienden die een bandje werden, zitten niet constant te graven in het zuidelijk Amerikaanse muziekarchief van de blues en country. Ze maken sowieso een nogal opgewekte indruk, op een nog net zonnig terras aan het Amsterdamse IJ, waar de serveerster nog maar eens een witte Sauvignon inschenkt. Stonestreet: 'Heel exotisch, Amsterdam. Dat we hier nog eens mochten aanmeren.'

Niet bepaald de twee droefgeestige binnenvetters die je had verwacht aan te treffen, als makers van die ingetogen, soms behoorlijk melancholieke liedjesmuziek. Stonestreet: 'Die sfeer in onze muziek, dat natuurgevoel en die verstilling, is echt onvermijdelijk voor een band uit Portland. We zijn geen enorme natuurmensen of zo, of hikers die constant ergens in het wild willen kamperen. Maar als wij de stad uitrijden, dan zien we de besneeuwde vulkaantoppen aan de horizon. We leven tussen canyons en bergen en je hebt er altijd het gevoel aan de rand van de wereld te staan, het is een van de laatst ontwikkelde gebieden van Amerika. Dat is zowel angstaanjagend als opwindend en die dreiging, en soms toch ook somberheid, hoor je natuurlijk in onze composities.'

Gitarist Daniel Dixon (links) en zanger Andrew Stonestreet. Beeld Ivo van der Bent
Gitarist Daniel Dixon (links) en zanger Andrew Stonestreet.Beeld Ivo van der Bent

Grauwe gans

De naam Greylag dan, in het Nederlands: grauwe gans. Zomaar een bandnaam, of ook een verwijzing naar natuur en verheven dierenlevens? Stonestreet: 'Ik kwam die naam tegen in een oude Engelse vogelencyclopedie. Hij bleef hangen. En ik vond het een prachtig beest.' Want ogenschijnlijk eenvoudig - een grauwe gans - maar stiekem de koning van het luchtruim. Dixon: 'Ik heb eens video's gezien van ganzen die kajakkers aanvallen, volwassen kerels uit hun bootje proberen te werken. Indrukwekkend hoor.'

Stonestreet en Dixon, destijds gewoon twee maten die weleens met elkaar gitaar speelden, werden een paar jaar geleden in een kroeg te Portland overvallen door de vraag: wat doen jullie eigenlijk? Het antwoord: 'We zitten in een bandje.' Welk bandje? 'Euh, Greylag.' Een improvisatie met gevolgen. Stonestreet: 'Nu zitten we eraan vast. Greylag, het is niet anders. Maar de naam voelt inmiddels als ons huis.'

Vergeten liedje

Een onbetwistbaar hoogtepunt van het titelloze debuutalbum is het nummer Yours to Shake. Een aanstekelijk rootsrockliedje, dat ingetogen begint, maar zich ontvouwt tot tintelend rockepos, inclusief meezingrefrein en jubelende gitaren. Een liedje dat bijna groter klinkt dan de band is, en zo voelen Stonestreet en Dixon het eigenlijk ook. Hoe kwam die grandeur de band binnengeslopen?

Stonestreet: 'Ik had weer eens geen dak boven mijn hoofd. Daniel ging naar zijn familie in Californië, dus kon ik tijdelijk in zijn kamer. Ik zat te somberen, dronk een fles wijn leeg en de tekst en de melodie van het eerste couplet kwamen zomaar mijn hoofd binnendrijven. Ik drukte op de opnameknop van mijn iPhone, nam een minuut op, en dacht: wie weet.'

Dixon: 'Toen ik terugkwam, liet Andrew het fragment horen en ik dacht: ja, daar kunnen we wel wat mee. Maar het viel tegen. Ik bedacht gitaarlaag na gitaarlaag, maar op een of andere manier kwam het er niet uit. We vergaten het liedje eigenlijk.'

Stonestreet: 'Toen we begonnen met de opnamen van onze plaat, gaven we onze producer Phil een bandje met wat demo's. Hij nam het mee naar huis en kwam ineens met dat eerste aanzetje van Yours to Shake, dat wij inmiddels totaal waren vergeten. Dit is een ijzersterke melodie, zei hij. En wij: o ja?'

(Tekst loopt door onder afspeellijst)

Eindeloos

Dixon: 'Wij weer aan de slag. Het werd het nummer waar we het langst, om niet te zeggen eindeloos, mee bezig zijn geweest. Waar we ook echt genoeg van kregen. En ik kwam nog steeds niet uit die gitaarpartijen. Tot we in de studio aan het opnemen waren, dit nummer er in vredesnaam ook maar bij moest, en ik een seconde voor het refrein een ingeving kreeg en met die slingerende gitaarpartij kwam, die nu kenmerkend is voor het lied.'

Stonestreet: 'Het lied werd groter en groter, ook door de productie. We draaien het nu nog vaak in onze tourbus en denken dan: zijn wij dit echt? Het nummer is een beetje met ons aan de haal gegaan.'

Vechten

Waar het over gaat, volgens de makers? Dixon: 'Mag ik het uitleggen, Andrew? Ik weet namelijk precies wat je ermee hebt bedoeld. Dat je voor vriendschappen en liefdes, alles wat het leven waard maakt, moet vechten. En dat je al doende hard op je bek kunt gaan, maar dat je het toch steeds weer moet proberen. Omdat het leven anders waardeloos is. It's yours to take, and it's yours to shake.'

Stonestreet: 'Dat heb je heel mooi gezegd, Daniel.'

De titelloze cd van Greylag is verschenen bij Dead Oceans/ Konkurrent. Greylag speelt vanavond op Le Guess Who in Ekko

Le Guess Who-tips van onze recensenten

Dean Blunt

Een ongrijpbare figuur, die Londense Dean Blunt. Helft van het kunstzinnige popcollectief Hype Williams, en als solo-artiest zo mogelijk nog moeilijker te plaatsen. Zijn laatste album Black Metal heeft niets met het sinistere metalgenre van doen, maar is een pareltje van mysterieuze triphop en psychedelische droompop. En mag live dus niet worden gemist.

(Tekst loopt door onder filmpje)

William Basinski

Grootmeester van de tapeloops, die met zijn verzamelwerk The Disintegration Loops, vervaardigd van verpulverende magnetische tapes, een ambientklassieker maakte ten tijde van de aanslagen van 9/11. De New Yorkse avantgardist treedt aan als een van de hoofdrolspelers op het krankzinnig, vierentwintig uur durende Drone Fest in TivoliVredenburg. De spanning stijgt.

(Tekst loopt door onder filmpje)

Autechre

De recente platen van het Britse technoduo Autechre zijn niet de meest memorabele uit het oeuvre. Maar een zeldzaam concert van Sean Booth en Rob Brown kan zomaar weer aangrijpend en spannend zijn als vanouds. De optredens van Autechre zijn intens en radicaal, en zo kunnen de veteranen van de 'intelligent techno' zomaar tekenen voor een van de hoogtepunten van Le Guess Who.

Autechre Beeld Persfoto
AutechreBeeld Persfoto

Einstürzende Neubauten

Het is niet allemaal even interessant, mooi of urgent wat de band van Blixa Bargeld de afgelopen decennia uitbracht, maar hun nu verschenen Lament is prachtig. Het is de soundtrack van een muziektheaterstuk over de Eerste Wereldoorlog dat vanavond integraal wordt opgevoerd. De zelfgemaakte percussie klatert niet meer zo hard, maar beroert de zintuigen des te meer.

Einstürzende Neubauten Beeld Persfoto
Einstürzende NeubautenBeeld Persfoto

Selda

Eindelijk te zien in Nederland. Ze is al decennia een grote ster in Turkije, waar ze de status van Bob Dylan heeft. Sinds er enige jaren geleden een compilatie op het vermaarde Britse platenlabel Finders Keepers uitkwam met oud werk, raakte ze bij een nieuw poppubliek bekend. Ze heeft een prachtige stem, die naar het schijnt met de jaren niks aan zeggingskracht heeft verloren.

(Tekst loopt door onder filmpje)

Wreckless Eric

Wat een mooi liedje blijft dat Whole Wide World toch. Wreckless Eric schreef het meer dan 35 jaar geleden en hij maakte er nog veel meer. Eerst voor het vermaarde Stiff label en later nog in zijn Len Bright Combo. Alleen met gitaar en beladen met geestige verhalen zal hij zondagmiddag in dB's laten zien nog immer een groots entertainer te zijn.

(Tekst loopt door onder filmpje)

Mac DeMarco

Het ontspannen gitaargeluid op zijn platen doet niet direct vermoeden dat concerten van Mac DeMarco vaak ontsporen in totale chaos. Bij een concert vorige week in Santa Barbara belandde de recalcitrante Canadese zanger backstage met handboeien om. Ook het kolkende concert dat hij in de Amsterdamse Melkweg gaf dit jaar, belooft veel goeds voor zijn show in Utrecht.

(Tekst loopt door onder filmpje)

Amen Dunes

De eigenzinnige liedjesschrijver Damon McMahon maakt sinds 2006 als Amen Dunes voorzichtig naam met zijn lo-fi folkmuziek. Zijn laatste album Love heeft McMahon een heleboel nieuwe fans opgeleverd en met het op een John Cale-achtig vioolgeluid drijvende Lonely Richard maakte hij een van de mooiste liedjes van dit jaar.

Amen Dunes. Beeld geen credit/persfoto
Amen Dunes.Beeld geen credit/persfoto

Bonnie 'Prince' Billy

Will Oldham is een singer-songwriter die zich niets laat wijsmaken. Hij acteert graag, maakte vorig jaar nog een cd als eerbetoon aan het werk van The Everly Brothers en bracht muziek uit als Palace, Palace Music en gewoon als Will Oldham. Tussen alle drones, noise en garage op Le Guess Who? door kunnen de oordopjes uit om te luisteren naar zorgvuldig gecomponeerde liedjes en de bijzondere, krakende stem van Oldham.

Meer over