Gras

Het mooiste voetbalveld is een voetbalveld waarop niets gebeurt. Een leeg, verlaten veld, buiten het seizoen...

Als er een stadion omheen staat, moet het gras keurig verzorgd zijn, precies op maat, een beetje glimmend van een mals buitje, als het kan. De lijnen hoeven niet vers gekalkt te zijn, dat zou overdreven zijn, maar ze moeten wel strak en duidelijk op de mat staan.

Een uurtje op een lege tribune zitten en naar het gras kijken, het kan spannender zijn dan een voetbalwedstrijd. Veel hangt af van wat er in de bovenkamer gebeurt. Maar je kunt ook genoegen nemen met de geur van het gras.

O, gras!

Het mooist is het als je hier en daar aan afzonderlijke sprieten kleine druppeltjes water kunt zien schitteren. De geur is dan ook beter, niet droog en zanderig, maar tintelfris en groen, als groen een lucht zou hebben. En denk eens aan gras als het net gemaaid is.

Dat is pas een geur!

Alles zit erin. De zomeravond. De korte broek. De dingen die gebeurd zijn, de mooie dagen die nog komen gaan.

Gras.

Terecht zijn er kathedralen omheen gebouwd.

Een ander voetbalveld dat leeg een onweerstaanbare aantrekkingskracht kan hebben, is het eenzame veld aan de rand van een kleine, landelijke gemeente.

Om dit veld moet wel een hek staan, zo'n hek van buizen waar je als toeschouwer overheen kunt leunen. Ook makkelijk bij het draaien van shaggies. Er zijn een paar reclameborden, van een keurslager, een plaatselijke aannemer, een rijwielhandelaar. De borden hebben al heel wat regen en storm doorstaan.

Achter een van de doelen is een gebouwtje van baksteen waarin de kantine en de kleedkamers zijn gevestigd. Het houtwerk moet nodig eens geschilderd worden. Het geheel is omzoomd door ruisende populieren, maar mooie, modderige bietenvelden zijn ook goed. De doelen zien er zonder hun netten bijna zinloos uit.

Op het veld is het gras hoog. Er staat een milde wind, het gras wuift en hier en daar staan paardebloemen. Het veld vertoont ook plekken waar niets meer groeit, butsen en putten, rond de middenstip, in de doelmonden.

Dit veld heeft veel gezien. Dat voel je. Dit veld is moe, dit veld kan eigenlijk niet meer, maar toch ligt het weer te wachten tot de zomer voorbij is en het voetbalseizoen weer begint.

Op de stoep bij de kleedkamers kun je de noppen onder de voetbalschoenen horen, zelfs op een doodstille dag. Wat een geluid is dat ook, variërend van nerveus en dribbelend tot loom en zwaar. Oude mannen puffen aan sigaren en keuren het jonge vlees van de spelers die naar het veld gaan. De voorzitter heeft het hoogste woord.

Voetbalvelden.

Ik denk wel eens: het is het gras dat mij aantrekt, en niet het spelletje. Gras heeft het, mystiek. Gras kan de zinnen verzetten, het denken veranderen. Gras, er zit meer in dan je denkt, al geeft het ook vervelende vlekken.

Meer over