Graf trekt in adembenemend duel aan langste eind

De vraag was niet of Steffi Graf op Wimbledon de finale zou winnen van Arantxa Sanchez, maar hoe lang ze daarover zou doen....

Van onze verslaggever

Coen Vemer

LONDEN

Geheel in tegenspraak met de verwachtingen was Graf tegen Sanchez een echte wedstrijd. Sterker, het was de beste vrouwenpartij sinds juni 1992, toen Monica Seles en Graf in de eindstrijd van Roland Garros hun gepassioneerd debat beëindigden bij 10-8 in de derde set. Zaterdag bleef Graf wel aan de positieve kant van de score. Ze triomfeerde in twee uur en twee minuten met 4-6, 6-1, 7-5.

De beslissende derde set was een adembenemende gebeurtenis, waarin beide speelsters het beste in elkaar naar boven brachten. De elfde game, die twintig minuten duurde en liefst dertien keer naar deuce ging, was een historische. Sanchez serveerde voor 5-6 en was daar tot acht keer toe slechts een punt van verwijderd. Graf daarentegen creëerde zes breekpunten.

De kansen wisselden voortdurend. Sanchez sloeg prachtige passings, stopvolleys en dropshots, Graf antwoordde met harde, diep in de hoeken geslagen forehands en met messcherpe slice-backhands, die op gras een gevaarlijker wapen zijn dan op elke andere ondergrond. Tegen haar natuur in trok Graf ook naar het net, maar daar toonde ze zich niet erg handig. Ze werd of gepasseerd, of ze drukte de bal in het net of buiten de lijnen.

Tot drie keer toe verraste Sanchez haar aan het net met een diagonaal geslagen passing, maar toen dat voor de vierde keer dreigde te gebeuren, had Graf de hoek afgedekt en won ze het punt. Dat gaf haar het zesde breekpunt van de game, en eindelijk, deze kon ze benutten. Ze viel aan op de backhand van Sanchez en die sloeg de return in het net, 6-5.

'Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt in mijn carrière', sprak Graf. 'We speelden allebei geweldig. Er zaten geen missers bij en niemand gaf op. We wisten beiden dat deze game cruciaal zou zijn. Ik was doodmoe daarna.' Sanchez kon zich weinig verwijten, behalve misschien dat ze op gamepunt een rally niet had kunnen afmaken met een volley. Op 6-5 serveerde Graf de partij uit op nul.

'Deze wedstrijd had twee kanten kunnen opgaan', vond Sanchez. 'Ik ben tevreden over mijn spel en over de manier waarop ik bleef vechten. Het geluk was meer aan haar zijde, en misschien waren een paar lijnbeslissingen ook in haar voordeel. Eigenlijk behoorde deze partij geen verliezer te krijgen. Ik heb nog nooit een wedstrijd verloren terwijl ik zo goed speelde.'

Sanchez overtrof zichzelf dit toernooi. Nooit was ze op Wimbledon verder gekomen dan de kwartfinales. Op gras, waar de ballen doorgaans laag blijven, is het voor haar technisch moeilijk haar zo geliefde topspin-backhands en -forehands te slaan. Het prachtige zomerweer speelde haar evenwel in de kaart. Daardoor waren de banen zo hard en kaal geworden, dat ze de vergelijking met beton konden doorstaan.

Op die ondergond won Sanchez vorig jaar de US Open. Ze versloeg Graf in de finale. De 'engel van Barcelona' hield het in de jongste vier Grand Slam-toernooien steeds uit tot de laatste dag. In Australië verloor ze van Mary Pierce, op Roland Garros en Wimbledon van Graf. Het is bijna ongemerkt gegaan, maar ook in het vrouwentennis is er zo langzamerhand sprake van een echte tweestrijd.

De onvolprezen vechtjas Sanchez loste gravin van Brühl dit seizoen al twaalf weken af aan top van de wereldranglijst, en in hun laatste zes ontmoetingen was de Spaanse drie maal winnaar. Graf is nog altijd de beste speelster van de wereld en ze heeft dit seizoen in 32 wedstrijden nog niet eenmaal verloren, maar dat het verschil tussen haar en de rest niet zo gek groot meer is, bewezen de laatste twee wedstrijden op Wimbledon. Zowel Jana Novotna in de halve finale als Sanchez in de finale bezorgden haar een groot aantal benauwde momenten.

Graf wacht met smart op de terugkeer van Seles. Ze zegt toe te zijn aan een nieuwe uitdaging. Die is dichterbij dan ze misschien denkt. Sanchez heeft zich de afgelopen twee jaar ontwikkeld tot een allround speelster, wier service aanmerkelijk is verbeterd en die er niet voor terugdeinst aan het net te verschijnen.

Van Graf kan dat nauwelijks worden gezegd. Ze speelt nog precies als in 1988, toen ze de Wimbledon-titel voor het eerst veroverde, en ze heeft technisch slechts marginale vorderingen geboekt. Een topspin-backhand en een degelijke volley behoren weliswaar tot haar slagenarsenaal, maar alleen op de training laat ze die geregeld zien.

Graf veroverde haar zesde titel op Wimbledon en plaatste zich daarmee op gelijke hoogte met de Française Suzanne Lenglen en de Amerikaanse Billy Jean King. In totaal heeft ze zeventien Grand Slam-toernooien gewonnen, slechts een minder dan Chris Evert en Martina Navratilova. Na het winnende punt tegen Sanchez begaf ze zich zaterdag geëmotioneerd naar de loge op de tribune, om de triomf daar met haar familie en vrienden te delen.

'Ik heb veel steun aan ze gehad, want de laatste tijd is een moeilijke geweest voor me', vertelde ze, doelend op de haar rug- en polsproblemen die haar deelname aan Wimbledon lang onzeker maakten.

Toen ze de tribune verliet om terug te keren naar het centrecourt voor de huldiging, kon er vanuit het trappenhuis een luide kreet worden gehoord. 'Ja, dat was ik', zou ze later verlegen erkennen. Het was een ontlading van immense vreugde. 'Ik werd niet neergestoken.'

Meer over