Gospel

Bob Dylan trekt op dit moment door Zuid-Amerika. Dat is ver weg. Maar gelukkig is er de website Expecting Rain en kunnen de fans elders in de wereld op de voeten volgen wat Bob daar uitspookt, althans: op het podium....

Martin Bril

Een week of twee geleden werd er in Sao Paolo, Brazilië gespeeld. Tijdens de toegift, Like a Rolling Stone, wist een jonge vrouw op het podium te komen. Ze slaagde er in de zanger te omhelzen, en bijna viel zijn hoed af. De inmiddels toegeschoten beveiligers werkten de vrouw snel van het podium. Ze droeg vlechten en stribbelde behoorlijk tegen.

Het is op You Tube te zien.

Na afloop van het concert, richtte Dylan zich tot het publiek. Op zichzelf al een unicum, want dat doet Bob nooit. Wie toch die vrouw was die hem bijna ondersteboven had gelopen? Hij wilde haar graag iets geven. En de dame meldde zich en kreeg twee zoenen en Bobs hoed – een zwarte Cordoba, zeg maar een Zorro-hoed. Hij staat nog niet op eBay te koop.

Een kwestie van tijd.

Gisteren maakte iemand mij attent op een ander, opmerkelijk filmpje dat sinds kort op You Tube staat: Dylan die in 1987 in de Zuid-Franse stad Fréjus een versie van Peace In The Valley zingt. Het is een mooi, korrelig filmpje en Bob is nog een stuk jonger, en zonder hoed en snor. Hij draagt een rood overhemd en een zwart vestje en speelt elektrische gitaar. Om zijn nek heeft hij zo’n ding waarin een mondharmonica zit. Hij maakt een vrolijke indruk. Een paar keer lacht hij zelfs.

Dat zie je zelden.

Bob Dylan beschikt, zoals bekend, over een enorm, zelfgeschreven repertoire. Maar heel veel nummers speelt hij zelden live, en nog meer nooit. Andere nummers speelt hij vrijwel elke avond: Like a Rolling Stone, All Along the Watchtower, Knockin’ on Heaven’s Door, Blowin’ in the Wind, Maggie’s Farm, zijn eigen klassiekers dus. Andermans klassiekers wil hij nog wel eens tijdens repetities spelen. Er zijn opnames van Help Me Make It Through The Night, bijvoorbeeld, van Kris Kristofferson, beroemd gemaakt door Elvis, en In The Pines, van Leadbelly, maar ook bekend van Nirvana.

Peace In The Valley is een gospelsong uit de jaren dertig, geschreven door Thomas Dorsey en als eerste gezongen door Mahalia Jackson. Dorsey schreef ook Take My Hand, Precious Lord, het favoriete nummer van Martin Luther King. In 1951 werd Peace In The Valley opgenomen door Red Foley and the Sunshine Boys. Ook zij hadden er een grote hit mee. Maar de bekendste versie is waarschijnlijk die van Elvis: subliem als zonlicht.

Voor hij tot de gospelmuziek kwam, was Dorsey overigens een wilde bluesartiest die zich Georgia Tom noemde en samen met ene Tampa Red in 1928 een sensationele hit had met It’s Tight Like That, waarvan maar liefst zeven miljoen singles werden verkocht. Maar helaas sloeg toen het noodlot toe: Dorseys vrouw overleed in het kraambed, samen met de eerste zoon die ze ter wereld probeerde te brengen. Haar man keerde de wereldse muziek de rug toe, vond Jezus, werd dominee en begon gospels te schrijven.

Met de bekende gevolgen.

Thomas Dorsey overleed in 1993, in Chicago, zes jaar na Dylans optreden in Fréjus. Of hij ooit heeft geweten dat Bob op een zwoele avond aan de Franse Middellandse Zee zijn Peace In The Valley uitvoerde, lijkt me niet te achterhalen en misschien ook niet relevant. Aan de andere kant is het een mooie, rollende, bluesy en slordige versie met een scherpe gitaarsolo en een mooi sloom einde op de mondharmonica, geen gospel. Toch wel iets om trots op te zijn.

Meer over