Goed voornemen van culinaire aard

Echt een goede reden om voortaan een fatsoenlijk mens te zijn is het niet. Het nieuwe jaar. Dat het op 1 januari begint, is maar een afspraak....

Zo plotseling? Nee, het was al heel lang zo dat we wisten dat het niet meer zou moeten. Wat helpt, is de confrontatie. Vier kipjes. Gekocht bij een kuikenmester, drie weken jong, zelf uitgezocht in de schuur waar er negenduizend op elkaar zaten. Het zijn snelgroeiers. Tussen geboorte en slachthuis zitten gewoonlijk zes weken en in die zes weken zijn ze van een paar gram tot twee kilo gegroeid. Of meer nog. Het zijn de vleeskuikens van alledag. Van alle honderd mensen die kip eten, eten er 99 deze.

Ze zijn erop 'veredeld', dat ze zich te barsten eten en drinken. We kochten ze omdat met eigen ogen (en een tv-camera, ze zullen in het voorjaar optreden in een programma van de RVU) te kunnen zien. Ze zijn al bijna drie kilo. Meer dan zes keer zo zwaar geworden in de vier weken dat we ze in huis hebben. Ze stinken. Maar erger is hun totale apathie. Vegeterende gedrochten zijn het, waar niets vrolijks, dierlijks, prettigs van afstraalt. Ze doen niks, willen niks en als ze al een verlangen ingebouwd hebben gekregen, is het naar het slachthuis, liever vandaag dan morgen. Het zijn minkukels die zo snel mogelijk verlost moeten worden van het korte ellendige aardse leven. Hier wil een mens toch niks mee te maken hebben?

Voortaan zal het nog maar één keer in de twee maanden doorstoofde kip zijn. Uitsluitend afgedankte buitenkip met een prachtleventje achter de rug. En het spek, dat haast ongemerkt, maar let eens op hoe vaak, onze schotels smakelijker maakt, mag alleen nog komen van de zeldzame varkens van een gemengd biologisch bedrijf. Zo'n bedrijf waar varkens kunnen lachen. Als de kar met mislukte bloemkolen langskomt. Zijn ze gek op. Het is niet overal even makkelijk om aan schonehandenvlees te komen en wantrouwen is geboden. Op de markt wordt soms voor het gemak een gele kip die maïs gevoerd kreeg een scharrelkip genoemd. Maar scharrelkippen zijn legkippen die nooit buiten komen en elkaar met duizenden bijeen in een schuur naar het leven staan.

Het moet anders. En dat lukt als we kieskeuriger met ons huishoudgeld omgaan. Geen goed spul bij de slager en in de super? Dan maar gebakken uien vanavond en wat we daar verder al niet mee kunnen, culinair!

Wees gegroet van Wouter Klootwijk

Meer over