Goed ranzig

Je kunt natuurlijk op de bonnefooi naar Hamburg en hopen dat je wat leuks meemaakt. Je kunt je ook via sociale netwerken in het leven van locals storten. We probeerden het allebei.

GIDI HEESAKKERS

Gidi Heesakkers onderdrukt haar neiging eerst te zoeken naar leuke buurten in Hamburg en uitgebreid te mailen met bewoners. Voor de verandering rijdt ze op goed geluk richting Reeperbahn.

De tekst van John Denvers Country Roads is woord voor woord verstaanbaar in het hotelbed. Het had dat beetje gezelligheid kunnen zijn waar kamer 403 om verlegen zit, ware het niet dat het de pompende meebrulcover van Hermes House Band betreft. Vier plafonds proberen tussenbeide te komen, maar vormen geen geluidsbarrière voor de muziekinstallatie van het feestcafé op de begane grond, noch voor het kliekje gasten dat nacht en ochtend in elkaar wil zien overlopen. Gelukkig verdoven vijf gintonics ook onze oren. Gelukkig ligt onze kamer niet aan de straatkant.

Die straat is de Reeperbahn, het toeristische klaarkom- en vrijgezellenfeestepicentrum van Hamburg. Het idee was om op de bonnefooi een weekend naar de Duitse havenstad te gaan. Gewoon, in de auto stappen 'en maar zien'. Zomaar een slaapplek zoeken in zomaar een deel van de stad. Zonder van tevoren tot op de coördinaat uit te pluizen in welke buurt creatieve twintigers samenscholen in koffietentjes vol tweedehands vondsten.

In het wilde weg naar een stad afreizen doe ik nooit. In plaats daarvan zoek ik eerst uren op Airbnb naar een gunstig geprijsd huis dat iets weg heeft van het mijne, maar dan met een betere inboedel. Ik blader door tot ik het meest charmante truly charming apartment heb gevonden, met hoge plafonds, grote ramen en een houten vloer. Een plek waarover voorgangers schreven dat het meteen als thuis voelde. Bij aankomst had er een briefje op tafel gelegen met daarop handgeschreven alle favoriete ontbijtplekken van de afwezige verhuurder. Veel plezier ermee.

Het is een onnozel en nogal triest streven, maar ik geef het voor deze gelegenheid maar gewoon toe: het liefst wil ik onherkenbaar zijn als toerist. In de huid van de local kruipen. De local zijn, eigenlijk. Niet gezien worden met een kaart of een rolkoffer. Binnenpret hebben als een originele stadsbewoner mij als schijnbewoner de weg vraagt. Een ideale minivakantie voelt als thuiskomen in een vreemde stad, en het is de vraag of zo'n ervaring ook zonder voorwerk haalbaar is.

Omdat we toch ergens moeten beginnen, laten we ons navigeren naar de Reeperbahn, de enige straat die we van horen zeggen kennen. 'Iets met seks' weten we. Dat lijkt ons geen verkeerd uitgangspunt. In Amsterdam is de rosse buurt inmiddels een opgeleukt kwartier, met de nadruk op het almaar sekslozer wordende Oudekerksplein. Zodoende lijkt naar de hoeren gaan een goed idee. De Hamburgse hoeren bevinden zich vast dicht bij de haven, redeneren we. En havens zijn niet pal in het centrum. Niet pal in het centrum is goed, leerden eerdere expedities. In de periferie gebeuren de minst toeristische dingen.

De Reeperbahn is geen Oudekerksplein, moeten we meteen concluderen. Acht Damrakken achter elkaar dekt de lading beter. Of negen, in de zeikende regen. We besluiten het een kans te geven; hoe sneller we een bed hebben geregeld, hoe meer tijd om leuke dingen te doen. Het eerste hotel heeft een misleidend designerig logo, maar blijkt eenmaal over de drempel hopeloos ouderwets. Optie twee bevindt zich 50 meter voorbij de McDonald's en lokt ons met een platina naam: het Pyjama Park Hotel (Reeperbahn 36).

De glazen toegangsdeur bevindt zich naast de Erotica Boutique Bizarre. Boven aan de trap beloven het warme welkom van de receptionist en een Deense designbank allerlei goeds. De enige nog vrije kamer is voor ons, besluiten we, ook al moeten we douche en wc delen. Als we onze spullen op de vaalgrijze vloerbedekking droppen en het net-niet meubilair uitlachen, lijkt de tweede vergissing alsnog een feit. Maar hallo, we hebben binnen een half uur een redelijk oké hotel, pardon, hostel, gevonden.

Een kaart heeft de vriendelijke gastheer niet, maar die hebben we als aandenken uit het eerste hotel mee gegrist. De Reeperbahn loopt dwars door de wijk St. Pauli, waarin we het winkeltje van platenlabel Smallville Records (Hein-Hoyer-Strasse 56) aantreffen. Naast platen kun je hier mooie gezeefdrukte posters kopen. Het meisje achter de kassa ziet eruit zoals wij, dus vragen we haar om tips.

Ze tekent de hele kaart vol, waardoor we even later in achtereenvolgens precies de goede winkelstraat (Marktstrasse) en precies de leuke wijk (Sternschanze) belanden. Eten kan goed in de homobuurt (Lange Reihe) zegt ze, maar dat blijkt in de avond nog een opgave. Een restaurant zoeken met honger is altijd hetzelfde gezeik: eerst langs twintig ramen lopen, niks écht leuk vinden, het vervolgens ook niet meer weten en in een middelmatige tent neerstrijken. Dat lot leidt ons naar een mager Turks restaurant.

De goedmaker volgt in de nacht. Op aanraden van het Smallville-meisje gaan we op zoek naar de club Golden Pudel (St. Pauli Fischmarkt 27). Onder de tegenover gelegen brug hebben zwervers een huiskamer nagebootst met bed, bank en kerstboom. Het krappe hutje ertegenover heeft er alle schijn van een soort daklozensociëteit te zijn, maar het blijkt de Golden Pudel. Ranzig van buiten, op een goede manier ranzig van binnen. Aan de 3 euro entree kun je je geen buil vallen, helemaal niet als er dj's draaien die resident zijn bij de befaamde Robert Johnson club in Frankfurt.

Een Britse toeriste geeft het ongevraagde advies om naar de Absinth Bar te gaan. Een serieuzer te nemen tip komt van een Duitser die ons toeschreeuwt dat we recht uit de club moeten afstevenen op de vismarkt. 'Daar kun je vanaf zeven uur ontbijten.' We zijn dichtbij (Grossen Elbstrasse), maar uiteindelijk verkiezen we toch de gang terug naar Pyjama Park.

Het is slechts vijf minuten lopen, maar in die vijf minuten zien we de Reeperbahn op zijn treurigst. De boulevard is nog altijd bezaaid met geslachtsverkeersregelaars, fastfoodeters en afval. Het ruikt naar nooit schoongemaakte kroeg, en op iedere hoek staan dronken kerels in plantenbakken te plassen. Het café onder het hotel blijkt in trek als skihut. We vluchten naar bed, waar we met oordoppen de Hermes House Band buiten de deur moeten houden. Nu snappen we waarom die in plastic verpakt op de witte lakens lagen.

De volgende ochtend zitten we met een bonzend hoofd in de aanbevolen ontbijthemel. Caffè Latte (Wohlwillstrassa 49) maakt het cliché 'als het vol zit, zal het wel lekker zijn' waar. Normaal gesproken zou ik nu op zoek gaan naar een inlogcode voor de wifiverbinding om een zondagsplan te trekken, maar dat mag nu niet. Lekker rustig.

We besluiten te rade te gaan bij de Erotica Boutique Bizarre. Vannacht moest je daar entree betalen, en dan kreeg je een gratis condoom. We kopen een excuusverjaardagscadeau voor een vriend en vragen aan de oerdegelijke reus die het discreet inpakt wat hij een goede zondagsbesteding vindt. 'Ik kom graag in het havengebied', zegt hij. 'En natuurlijk op de kerstmarkt. Duitsers houden van kerstmarkten, want het is een excuus om te drinken.'

Kerstmarkten zijn in december niet ver te zoeken. Die tegenover het hotel is - hoe kan het ook anders - erotisch getint, met aankondigingen voor pornokaraoke en xxl curryworsten. We vinden het betere werk rond het Rathaus in het centrum, en in HafenCity, een gebied dat aan de oudste gedeelten van de haven grenst en waar architecten een woonparadijs uit de grond stampen. Daar staat ook het hotel waar we honderd keer liever hadden geslapen: het prachtige 25hours Hotel (Überseeallee 5).

Of toch niet, vragen we ons af als we de auto uit de parkeergarage aan de Reeperbahn rijden. We hadden nooit op deze aangevreten a-locatie geslapen als we ons normale patroon hadden gevolgd, maar dan waren we ook een avontuur misgelopen. Het was fijn dat er eens geen enkele verwachting te ontmantelen viel. Dat de Golden Pudel en het beste ontbijt van Hamburg als een verrassing kwamen, maakte ze misschien nog wel leuker. Hamburger voelden we ons geen moment, maar een slecht voorbereide Nederlander zijn bleek ook wat waard.

undefined

Meer over