Global Jazz Trio is geen hecht drietal

Met de individuele capaciteiten van de leden van het Global Jazz Trio is in elk geval niks mis. De mate waarin de heren hun instrumenten beheersen, is ronduit imponerend....

De keuze voor de tamboerijn als vehikel voor virtuositeit lijkt merkwaardig, maar wie Carlo Rizzo ooit aan het werk heeft gezien, zal beamen dat het in zijn geval om pure passie gaat. Hij heeft de duizenden jaren lange geschiedenis van het instrument uitgeplozen en bovendien alle lokale varianten en speelwijzen verzameld.

De polytonale tamboerijn die hij zelf heeft ontworpen en gebouwd, biedt een enorm gevarieerd klankpalet. Wie tijdens zijn solo de ogen sluit, hoort niet alleen een compleet drumstel met bassdrum, tomtom, snaredrum en high-hat, maar bovendien een loepzuiver geplukte baspartij. Even later demonstreert hij ook nog even hoe je door heel gelijkmatig met een plastic speelgoedballetje aan een stok over het geitenvel van een raamtrommel te wrijven, een gestreken contrabas kunt imiteren, tenminste als je net zo lang geoefend hebt als hij.

Hakim Ludin oogt in vrijwel alles het tegendeel van Rizzo: kort, zwaar en gespierd. Met een slepend Arabisch basmudi-ritme positioneert hij zich bij aanvang als het zwoegend hart van de groep. Met vlakke hand geselt hij het hout van zijn cajon. Zijn omvangrijke instrumentarium omvat alle denkbare slagwerktuigen, van kleppers en bellen tot aan de Afrikaanse waterdrum, die traditioneel alleen door vrouwen wordt bespeeld.

Om zijn grootmeesterschap te demonstreren, kiest hij het lulligste voorwerp uit zijn arsenaal: een set bongo's. Met onnavolgbaar vingerwerk bewijst hij dat die qua raffinement niet onderdoen voor Indiase tabla's.

De Chinees Wu Wei completeert het trio. Ook hij bespeelt heel verschillende instrumenten, waaronder de bawu (houten dwarsfluit) en de Mongoolse morin-khuur (vedel).

Zijn 'instrument of choice' is evenwel de sheng, het imposante Chinese mondorgel dat aan de wieg heeft gestaan van alle accordeons en mondharmonica's. Zijn solostuk is een virtuele reis door de tijd, die begint in de Middeleeuwen en via Bach en Philip Glass uitmondt in bizarre klankexperimenten.

Dat de muziek van dit drietal nauwelijks lijkt op wat meestal onder jazz wordt verstaan, is niet echt een probleem. Dat hun samenspel niet echt organisch klonk, was dat wel. De omslag kwam pas tegen het einde, toen Rizzo ophield voortdurend oogcontact te zoeken met Ludin en zich voluit in de strijd wierp. Daarop overwon het Global Jazz Trio zijn eerdere beperkingen met glans.

Meer over