Glazen bloedwijn als teken van galgenmaal voor kwade broers

Thyestes is zo'n stuk waarvan je iedere keer weer schrikt, ook al ken je het verloop. Twee broers, Atreus en Thyestes, happen naar elkaars koninkrijk als vraatzuchtige pitbullterriërs....

De poëtische taal van Claus staat in schril contrast met de bloederige climax waar het drama naar toewerkt: het zogenaamde verzoeningsmaal waarin Thyestes onwetend zijn eigen zonen verorbert. Als geen ander legt Claus in Thyestes de vinger op de menselijke verbijstering over 'waarom er nog sterren boven de aarde stralen, als de honger naar misdaad toch nooit wordt gestild.'

Theatergroep De Wetten van Kepler laat in zijn enscenering zowel ruimte voor de oeroude metafysische vraag naar het waarom van het kwaad, als voor de realiteit van twee elkaar afslachtende broers. In een sober decor wordt het paleis slechts verbeeld door een podium met daarboven zes kroonluchters (die later even gemakkelijk voor de afgehakte kinderhoofden doorgaan).

De pupillen van Atreus (Daan Hugaert) vonken van woede wanneer hij opkomt in badjas, roerend in een porseleinen kopje. Later, face to face met zijn broer, kijken die ogen sluw en spuwen tegelijk zo veel vuur dat hij het levende bewijs is van zijn eerdere gedachte dat 'elke misdaad weer een splinternieuw gezicht heeft'. Uit de donkere blik van Thyestes (Chris Tates) spreekt twijfel over de uitgestoken hand van zijn broer.

Zo laat het regisseursduo Wim Berings en Dominique Hoste de ogen en de taal het alles vernietigende werk doen. Af en toe wordt de spanning onderstreept met achtergrondgeluiden en een van kleur verschietende filmwand. Maar in tegenstelling tot de bloederige regie van Dora van der Groen in 1991 bestaat het galgenmaal nu uit een tiental glazen met bloedwijn.

De regie kent bovendien een bijzonder contrapunt: continu is een jong koppel aanwezig. Misschien verbeelden ze eigenlijk de vervloekte geest van Tantalus en de godin van de wraak, maar hier zijn ze vooral een toonbeeld van onschuld en ongeloof over zoveel kwaad. Ze worden gespeeld door twee dramastudenten van de Fontys Academie die nog niet rijp zijn voor zo'n zwaar tekststuk.

Hun onervarenheid weerspiegelt niettemin het naïeve geloof in een schone wereld. Soms doen ze een dansje, soms houden ze zich schuil achter de glazen, soms kijken ze naar de sterrenhemel om niet te denken aan de gruwelijkheden die zich eronder voltrekken.

'Een misdaad kan alleen worden gewroken door een nog grotere misdaad', verklaart Atreus zijn onmenselijke daad. Je denkt aan Sharon versus Arafat, aan Bush versus Bin Laden en aan de voorpagina van morgen. De Wetten van Kepler speelt het juiste stuk op het juiste moment in de juiste vorm.

Meer over