GIDS DOOR BLUE NOTE 1

Wie jazz zegt, zegt Blue Note: alle jazzmuzikanten van naam werden door het label uitgebracht en nog steeds verschijnen er juweeltjes....

Het is de sterkste merknaam van de jazz: Blue Note. De maatschappijbracht in de hoogtijdagen van het genre, de jaren vijftig en zestig,talloze platen uit. Iedere jazzmuzikant van naam heeft voor het labelopgenomen, de catalogus bevat tientallen beroemde klassiekers. En er komennog steeds titels bij: cd`s die eerst alleen in Japan te krijgen waren,opnamen die op de plank zijn blijven liggen, nooit op cd uitgebrachtejuweeltjes, door opnamemeester Rudy van Gelder himself opnieuw gemasterdere-issues, gelimiteerde uitgaven in de zogeheten Connoisseur Series.Afgelopen jaar waren het er weer tientallen, allemaal voor minder dan tieneuro te koop. Daar zit creatieve freejazz bij, gladde souljazz en knallendehardbop. Het is niet allemaal goed en het is ook niet allemaal iederssmaak. Daarom een gids door de jungle van Blue Note platen aan de hand vanrecente heruitgaven.

De Creatieven

Toegankelijke, vet klinkende recht-door-zee hardbop en souljazz, daarmeeheeft Blue Note naam gemaakt. Het zijn de grooves waar dj`s nu meekoketteren en die het label zijn hippe imago geven. Vaak over het hoofdgezien, ook door de platenmaatschappij zelf, zijn de vooruitstrevende vrijejazzplaten uit de jaren zestig. Out to Lunch van Eric Dolphy is hetbekendst, mede dankzij Koot & Bie die er hun herkenningstune vanafhaalden. Veel mensen ontdekten, nadat ze de plaat met de beroemde hoeshadden aangeschaft, tot hun schrik dat Blue Note ook rare muziek heeftuitgebracht.

Afgelopen jaar zijn veel vrije platen uit die tijd op cd verschenen. Hetlijkt er een beetje op of men bij het doorwerken van de catalogus op deminder populaire titels is gestuit. Dat is goed nieuws want er zitartistiek gezien buitengewoon interessant materiaal bij.

Vibrafonist Bobby Hutcherson, prominent aanwezig op Out to Lunch, maaktede avontuurlijke black power-plaat Now! en het sfeervolle Oblique metHerbie Hancock. De beste plaat van trompettist Don Cherry, mede grondleggervan de freejazz, is misschien wel Symphony for Improvisers.

Prachtig zijn de cd`s van pianist Andrew Hill die nu voor het eerstverkrijgbaar zijn. Terwijl de meeste musici nog voluit zaten te boppenbreidde hij het idioom uit met complexe harmonieën en grillige structuren.Die klonken niet als moeilijk gedoe, maar spontaan en fris. Op zijn platenwordt gedreven gespeeld en ze geven een spannend inzicht in de overgang vanbop naar vrijere jazz. Wie van Brad Mehldau of Keith Jarrett houdt zal Hillzeker waarderen en ontdekken dat hij zijn tijd ver vooruit was. Andrew Hillheeft pas een nieuw contract getekend bij Blue Note.

Meer over