Gezingzegd lofdicht op de Residentie

Wie deze week nog iemand moet begraven, kan dat beter niet in Den Haag doen. Daar lopen een paar verknipte doodsdragers rond, met clownsneuzen op en vetrode monden....

De begrafenis was één van de weinige lichtpuntjes in een verder treurigstemmende performance. Cor Gout nam het voortouw door zijn dichterlijke visie op Den Haag te zingzeggen met een stem die er voortdurend naast zat. Hij leek zo tevreden met zijn metaforen over 'vervorming', 'verlichting' en 'verbeelding', dat hij deze vvv's maar bleef herhalen. Slechts de pittige ondersteuning van zijn band Tresspassers W maakte de voordracht af en toe draaglijk.

Danser Thom Stuart rende in het begin als zoon van de vuurtorenwachter een paar rondjes en strekte even zijn benen. Gaandeweg slokte Gout hem echter met zijn combo op om mee te zingen. Een veelkunstig spektakel had het moeten worden. Maar het aangekondigde gebruik van multimedia bleek niet meer dan 'beeld-na-spel-na-dans-na-zang'.

Op twee videoschermen projecteerde Heiner Holtappels waterige beelden van bouwputten in het Haagse centrum: rood landbouwplastic als symbool van vruchtbaarheid - hier herrijst. . .! De visualisatie was echter even knullig als het spel. Alleen aan het slot, toen het priemende oog van de wachter hoog uit de nok neerkeek, kreeg Vlucht over Den Haag enige allure. Zijn blik was echter zo vurig, dat het projectiescherm van was per ongeluk vlam vatte, in plaats van te smelten zoals de bedoeling was. Dat krijg je als je een Scheveningse vuurtorenwachter symbool maakt voor een vogelvlucht over Den Haag. Scheveningen hoort niet bij Den Haag. Scheveningen is Scheveningen.

Meer over