Geweld voor kinderen

Spelregels, een historische roman van Floortje Zwigtman over gedwongen en gekozen liefde, geloof en bijgeloof, en het leven op een groot kasteel in de Middeleeuwen, was een aardig boek waarin de auteur zich goed had ingeleefd in de jonge hoofdpersonen....

Marieke Henselmans

Het verhaal over de prinsen-broers wordt gebracht alsof het van een geschreven bron afkomstig is, namelijk de kronieken van Snagov. De geschiedenis van de boerenbroers wordt verteld door de vriend van Vulpe, nu een oude man die terugkijkt op zijn leven. Gaandeweg blijkt dat de prinsen Vlad en Radu als geesten een rol spelen in de avonturen van Lupu en Vulpe: beiden geven de boerenjongens advies. Vlad en Radu schrijven ook brieven naar elkaar: Vlad (zijn geest) wil met Radu wedden dat de jongens tot de meest afschuwelijke slechtheid in staat zijn.

Het is een nodeloos ingewikkelde constructie, die de onervaren lezer niet begrijpt. Bovendien grijpt de schrijfster met het thema wel erg hoog. Hoewel op de achterflap gerept wordt van 'een spannend verhaal over strijd en oorlog', gaat het boek over goed en kwaad, maar dan vooral over het kwaad. Over hoe broers elkaar gaan haten. Hoe de ongeschreven regels (geen bloed laten vloeien en zeker geen doden veroorzaken bij het beroven van reizigers) worden overtreden. Hoe de jongens terechtkomen in een maalstroom van machtsstreven en het bijna wellustig gebruik van geweld. Hoe fascinerend het kan zijn bloed uit een steekwond te zien gutsen, een mens te zien sterven of hem eigenhandig te vermoorden. Hoe er in elke groep wel een persoon te vinden is die een ander wil martelen.

Minutieus wordt beschreven hoe Vlad (bijnaam Kaziglu Bey, oftewel 'de spietser') zijn vijanden behandelde. Hij liet hen levend aan een staak spietsen. De staken met de lijken en de nog levenden eraan vormden een woud rondom zijn paleis. Dit verhaal doet denken aan De verborgen geschiedenis van Donna Tartt, een meeslepend en verontrustend boek over uit de hand lopend geweld - maar dan wel voor volwassenen.

In Wolfsroedel worden geregeld deuren geopend die beter gesloten hadden kunnen blijven. In het boek wordt benadrukt hoeveel keuzemomenten de jongens hadden. Telkens was er een mogelijkheid om uit de groep te stappen, dus niet verder te gaan.

Keuzemomenten zijn er ook voor ouders. Laat je kinderen kijken naar geweld op televisie? Is het nodig dat ze lezen hoe mensen kunnen verworden tot beesten? En zo ja, hoe oud moeten kinderen daarvoor zijn? Als dit boek een film was, zou het voor boven de zestien zijn. Zelf heb ik het aan geen enkel kind willen voorleggen.

Meer over