Gevloerd

JEAN-PIERRE GEELEN

Een heuglijke dag voor de advocatuur, noemde Jort Kelder het in DWDD. Confrère Gerard Spong vond het een zwarte dag.

Het onderwerp van de dag bediende - alvorens voor Pauw & Witteman te verschijnen - telefonisch zijn thuishonk, RTL Boulevard. 'Mann lebt, zeggen wij joden.' Hij had wel 300 sms'jes gekregen, ook vanuit de amusementswereld. 'Ze waren verbijsterd.' En wel 400 mails, van mensen die hij niet eens kende. Plus de verzekering van een haast emotionele Albert ('heel heftig') Verlinde dat Bram gewoon zou mogen blijven aanschuiven. Moszkowicz: 'Dat doet je wel wat.'

Dat de advocaat niet voor de tuchtraad aantrad, maar wel zijn zaak bepleitte op tv, vond Spong 'een processtrategische blunder' van het mediamaatje.

Volgens de stamtafel hadden de duizenden minder bekende advocaten last van het imago waarmee verdachte M. de beroepsgroep heeft opgezadeld. Zoals VN-journalist Harry Lensink zei: 'Hij belichaamt wat het publiek denkt van de advocaat: een beetje fout.'

Toevallig schetsten op RTL 4 dezelfde avond nog vier confrères een beeld van hun beroepsgroep. Het waren de bekende 'topadvocaten' Cees Korvinus, Oscar Hammerstein, Jan Hein Kuijpers en Mariëlle van Essen - drie van de vier kent de krantenlezer van zware jongens wier achternaam louter bestaat uit onheilspellende initialen.

Nu zaten ze in het nieuwe programma Pro Deo, een reeks in de traditie van Bonje met de buren en andere doordeweekse televisiesprookjes over zielige mensen en de reddende engelen van tv.

Martijn Krabbé was de engel van dienst. Hij had de topadvocaten bijeengeroepen voor een nijpende kwestie: een tegelvloer. Tegelzetter Theo van der Rijt had een schadeclaim van 85 duizend euro aan zijn broek, omdat hij tien jaar geleden een vloer had gelegd die later was gaan scheuren. Martijn was gaan kijken, en inderdaad: 'De Rocky Mountains zijn er een biljartlaken bij.'

Theo en zijn vrouw konden niet meer slapen van het slepende conflict. Snotterend: 'Ik kan niet eens meer van zijn kleinkinderen genieten.'

Het leek een regulier gevalletje voor De rijdende rechter, maar de crisis doet zich kennelijk ook gevoelen in de advocatuur, nu vier topavocaten zich erover bogen. Na ampel beraad zou Mr Van Essen de zaak doen. Op haar kantoor lag een marmeren vloer - vandaar.

Na een lange dag in de rechtbank kwam het tot een schikking met de tegenpartij, die niet in beeld wilde komen. Martijn, in dit soort programma's opvallend laconieker dan in het emo-circus van The Voice: 'Als ze dat tien jaar geleden hadden gedaan, zouden wij hier niet hebben gestaan vandaag, met dat mooie weer.'

Natuurlijk kwam alles goed. Dankzij Martijn, en Mr Mariëlle van Essen. Pro Deo, heet dus het programma, maar het wisselgeld kwam onderhands aan het einde, toen haar cliënt in de camera zei: 'Mariëlle is een fantastische advocaat. Daar tipt niemand tegen.'

Tot slot kwam het sterrenteam opnieuw bijeen. In het barretje van Oscar Hammerstein onder zijn kantoor - over beeldvorming gesproken. De drank deed zijn werk. Oscar tegen confrère Mariëlle: 'Je hebt dus echt de tegenpartij gevloerd.' Marielle, lachend: 'Ze zeggen wel van advocaten dat het koude kikkers zijn, maar natuurlijk doet me dit wel wat.'

Wie ervoor ging zitten, hoorde niet alleen klankrijm, maar zag ook het beeldrijm. Meesterlijk.

undefined

Meer over