Geven

Er zijn appelflappen gebakken, flessen opgehaald en klusjes gedaan', zei Annechien Steenhuizen in het achtuurjournaal. 'Nederland zet zich in voor de slachtoffers van de orkaan Haiyan.' Daarmee was de gezelligheid van de gezamenlijke charitas wel samengevat.

De 'hele dag' trokken zenders en omroepen op in gezamenlijkheid, om geld in te zamelen voor de Filipijnen. Er viel eenvoudigweg niet aan te ontkomen, en dat zou wel eens effectief kunnen blijken. De afsluitende uitzending van Pauw, Witteman, Tan en (Bridget) Maasland begon te laat voor deze rubriek. Maar ook daarvóór was het al een verademing dat de televisie de verlokking had weerstaan van een snottershow met sterren, vol sentimentele liedjes.

In plaats daarvan wemelde het van de veilingen en reportages vanuit het actiecentrum op het Hilversumse Mediapark. Daar zaten Bekende Nederlanders, de kijker mocht ze bellen. Er moeten er zijn die een week hebben gewacht met hun donatie totdat ze Kim-Lian van der Meij of Bert van Leeuwen aan de lijn konden krijgen.

Bekende Nederlanders zijn al lang de wee-opwekkende middelen van geefacties. Nu hielden ze uitverkoop. Jan Rietman bood een masterclass aan - waarin bleef helaas duister. Arthur Docters van Leeuwen stelde in al zijn gulheid een gesigneerde dichtbundel beschikbaar. Anneke Grönloh had een 'rode avondjurk met pailletten' in de aanbieding. Addy van den Krommenacker een 'zelfontworpen zitzak'.

Nieuwe trend in de chari-tv is hun kroost. Kinderen van BN'ers duiken te hooi en te gras op in het kielzog van hun beroemde vader of moeder, maar niet eerder zag ik ze zo nadrukkelijk naar voren geschoven worden als symbolen voor goed- en gulheid. 'Weervrouw Willemijn Hoebert: mijn zoontje van 3 geeft ook centjes uit zijn spaarpot', meldde de NOS onder in beeld.

De dochter van Linda de Mol had haar zakgeld voor de komende maand ingeleverd. Haar zoon had het maandloon van een baantje afgestaan, zei ze glimmend in RTL Boulevard. De dochters van radiobaas Erik de Zwart bakten koekjes. De kinderen van tvtuinman Lodewijk Hoekstra harkten blaadjes voor de Filipijnen.

Vreemd: op prime time, wanneer tv de meeste kijkers heeft verzameld, ging alles ineens z'n gewone gangetje. Goede doelen zijn prima, maar niet als dat ten koste gaat van het omroepkapitaal, de kijkcijfers van Kassa (over spionerende app'jes en zorgpremies) en andere reguliere programma's.

Er viel meer scepsis te bestrijden. Linda de Mol, de meest Hollandse landgenoot, was dat niet gewend van 'de Nederlander', zei ze. De Mol trof Claudia de Breij aan haar zijde in DWDD, dat bingogewijs een halve minuut zendtijd verkocht aan allerhande goochelaars, muzikanten en paaldansers. De Breij over de angst voor de strijkstok: 'Je kunt het ook gewoon vertrouwen, voor een keer. Eens kijken hoe dát voelt.'

Goed idee.

Toch bleef ook bij mij na deze feestelijke actie een gevoel hangen dat vertolkt werd door Johan Derksen in Voetbal International (RTL7). Hij wond zich op over het Nederlands elftal, dat ook had gegeven. Derksen: 'Waarom moet je daarmee de publiciteit in? Mensen storten ook anoniem. Maar dit moet weer de pers in als 'Het gebaar van onze jongens'. Daar is door een of andere marketingjongen over nagedacht; ik vind dat eng. Dat soort dingen, daar loop je niet mee te koop. Dat doe je, en dat doe je discreet.'

Alweer een goed idee. Om over na te denken, in de zitzak van Addy van den Krommenacker.

undefined

Meer over