Gereed voor vertrek uit Irak? Yeahhh!

De familie thuis weet het nog niet, maar negentig militairen zijn op de terugweg van Irak naar Fort Bragg. 'We waren een jaar lang in het Arabische Wilde Westen.'

Als kinderen zo blij zijn ze. Twintigers en dertigers steken uitgelaten de duim op, anderen joelen. Weg willen ze uit brandhaard Irak. 'We waren een jaar in het Arabische Wilde Westen', zegt Jeremy Bryner (29), wiens basis in Samarra elke dag werd bestookt. 'Nooit meer.'

Weg gaan ze, als de achterluiken dichtklappen en de C-17 de landingsbaan van de voormalige Iraakse vliegbasis Balad, in het hart van de explosieve soennitische driehoek, oprijdt. Iets na middernacht zijn de ruim negentig militairen uit Fort Bragg (North Carolina) eindelijk in de lucht. 'Yihaaa!', gillen sergeant Chris Nicotera (28) en tientallen anderen wanneer het logge toestel een forse zwenking maakt om mogelijke aanvallen met luchtdoelraketten te ontwijken.

Amper een dag terug hadden de soldaten vernomen dat ze weg mochten - alle 130 duizend militairen in Irak worden momenteel vervangen. Toen ze woensdagnacht in een lange rij de landingsbaan opliepen, voor een vlucht van twintig uur, wist geen enkel familielid dat ze eraan kwamen. 'Zodra ik de kans krijg, bel ik ze op', roept Bryner. Na ruim een uur in de lucht, meldt de cockpit dat ze uit het Iraakse luchtruim zijn. Iemand gilt. De meesten zijn echter in slaap gesukkeld.

'Het is net of ik onderweg ben naar Disneyworld', zegt piloot Scott Clawson (39) die even komt kijken. 'Het is indrukwekkend en dankbaar om deze duizenden jongens weer naar huis te vliegen.' Het zijn niet de minsten die vandaag in Balad zijn ingestapt. Een flink deel maakt deel uit van de Amerikaanse special forces. Van Fallujah tot Tikrit waren ze een jaar lang belast met psychologische oorlogsvoering tegen het hardnekkige verzet.

Bryner: 'Iedere dag weer was een levensgevaarlijke dag. Het was explosief.' Anderen, zoals Nicotera, waren betrokken bij de wederopbouw van scholen, ziekenhuizen en de politie. Hij moet tijdens de vlucht constant glimlachen van blijdschap. 'Velen van ons zijn dit jaar vader geworden, maar hebben nooit hun kind kunnen zien', vertelt de sergeant. 'Anderen hebben familieleden verloren. We willen ons leven weer oppakken. Meer niet.'

Het zal wennen zijn, zeker voor reservist Bryner. Van de hel van Samarra gaat hij weer naar zijn politiebaan in Ohio. Om te 'ontladen' zullen ze nog twee weken in Fort Bragg moeten blijven. Bryner: 'Voor sommigen van ons zal dat wel goed zijn. Samarra zal ik echt geen moment missen. Op 1 april ben ik weer gewoon agent in Cleveland. Gelukkig.'

Ze verloren honderden collega's in dat ene jaar, 549 doden tot donderdag. Toch zat sergeant Edward Bouvier (40) met gemengde gevoelens in de C-17 van het Air Mobility Command van de luchtmacht.

Hij was nauw betrokken bij het opzetten van een nieuwe politiemacht in het noordelijke Kirkuk. Bouvier: 'Ik heb veel vrienden gemaakt onder de Irakezen. Maar ik heb er ook vele verloren tijdens aanslagen. Godzijdank heb ik niemand van mijn eenheid zien doodgaan. Natuurlijk, het is heerlijk om je gezin weer te zien. Maar het is ook vervelend om je Iraakse vrienden achter te laten.'

Vijf uur na het vertrek uit Balad, verschijnt opnieuw een brede grimas op het gezicht van Nicotera als piloot Clawson en zijn bemanning een tussenlanding maken in Frankfurt. Nog veertien vermoeiende uren te gaan tot Fort Bragg. Nicotera: 'Mijn gezin moest eens weten dat ik nu veilig in Duitsland ben, en niet in Irak. Ze worden gek.'

Meer over