Column

Geniet, maar beluister met mate

Naar muziek moet je kunnen snakken.

Van oneindig streamen word je kotsmisselijk. Beeld thinkstock
Van oneindig streamen word je kotsmisselijk.Beeld thinkstock

In mijn jeugd heetten de politici Jan Terlouw, Hans van Mierlo en Joop den Uyl. Tegenwoordig heten ze Jan Roos, Geert Wilders en Jan Dijkgraaf. Je zou bijna denken dat vroeger alles beter was, maar dat staat te bezien. Nog iets langer geleden marcheerden hier Anton Mussert, Meinoud Rost van Tonningen en Arthur Seyss-Inquart rond, en zoveel rooskleuriger was dat nou ook weer niet.

Blijft overeind dat bepaalde zaken vroeger écht beter waren, en over die toestand in de wereld, jongelui, gaat G.B.J. Hiltermann jullie nu iets vertellen.

Ik heb het over Spotify. Dat ik niet eens gebruik, trouwens, ik heb Deezer, de poor man's variant die Debby van T-Mobile me een paar weken geleden en passant aansmeerde terwijl ze me een smartphone aansmeerde. (Mooi woord, aansmeren, jammer dat het een cliché is en je niks voor je ziet. Een Debby van T-Mobile bijvoorbeeld, die je zigzaggend op de hielen zit met een gigantisch broodmes, pogend allerlei zinloze smurrie aan je af te strijken, alsof je de rand van een Becel-kuipje bent.)

Verschillen zijn er nauwelijks, tussen de twee streamingsdiensten (lelijk woord), bottomline is dat je alle muziek die er bestaat onmiddellijk en voor vrijwel nop kunt beluisteren, behalve Prince. Cola uit de kraan, dus, en dat lijkt de hemel op aarde, zeker wanneer je zoals ik gewend was aan een muisgrijze telefoon met draaischijf. Maar nu de cola hier, ten kastele, volop stroomt, valt het grenzeloze genieten me wat tegen. De eerste dagen gleed ik er nog met een sliding heen. Even de nieuwe Stones wegklokken, maar tijdens het kraanhangen ontdekte ik dat ze ook de luxe-editie van Sticky Fingers hadden, snel die luisteren, maar daar zag ik alweer een extra lange Tattoo You, en wacht eens even, hoe zou dat bij Elvis zitten, dus al halverwege Start Me Up klikte ik op een onaffe Viva Las Vegas, best oké, maar terecht afgekeurd, en op weer naar nieuwe platen, vite alors Deezertje, hup, méér, nú.

Uren later keek ik verwilderd op. Baby natte billies. En baby ook een beetje misselijk.

De digitale cola-kraan Deezer. Beeld anp
De digitale cola-kraan Deezer.Beeld anp

Ik wil geen nostalgische dweper zijn, iemand die terugverlangt naar tijden dat Rost van Tonningen nog een touwtje uit de brievenbus liet hangen, toch neig ik naar het cassettebandje. En naar Willem Duys op de zondagochtend, Muziekmozaiëk heette die ouwelullenshow, waarin één helder lichtpuntje zat: de Zilveren Plaat. Het moet 1982 geweest zijn, want de eerste Zilveren Plaat die ik opnam met de Philips-bovenlader van mijn ouders was Lucille, van Little Richard natuurlijk, en de tweede, na een week smachten, was Great Balls Of Fire van The Killer, allebei uit 1957, wat erop wees dat 'zilver' 25 jaar oud betekende, wat ik toen overigens niet begreep, ik dacht dat het nét geen gouden platen waren geworden, zoals die van Elvis lekker wel, haha - totdat die Duys Jailhouse Rock tot Zilveren Plaat bombardeerde, en er nóg geen lampje ging branden, integendeel, ik zette me aan een boze brief, of de heer Duys onmiddellijk wilde rectificeren, gouder gingen de platen echt niet worden, stomme ouwehoer.

Maar dat wilde ik niet zeggen, nu. Ik wilde alleen maar even zeggen dat een beetje húnkeren de muziekbeleving (erg lelijk) ten goede komt.

Willem 'ouwehoer' Duys. Beeld anp
Willem 'ouwehoer' Duys.Beeld anp
Meer over