Gemeenten in Zuid-Holland verdienen aan gehandicapte

Alle 95 gemeenten van Zuid-Holland houden, soms veel, geld over van hun zogeheten WVG-budget, waaruit vervoer en woningaanpassing voor gehandicapten worden bekostigd....

Van onze verslaggeefster

DEN HAAG

Dat blijkt uit een onderzoek van het Provinciaal Samenwerkingsorgaan Gehandicaptenbeleid in Zuid-Holland. WVG staat voor Wet Voorzieningen Gehandicapten. Vanaf april 1994 betalen de gemeenten een aantal voorzieningen, die tot dan toe door de bedrijfsverenigingen werden gefinancierd krachtens de Algemene Arbeidsongeschiktheidswet AAW.

De bevindingen in Zuid-Holland, met 3,3 miljoen inwoners de grootste provincie, passen in het landelijk beeld. In 1995 hielden de gemeenten 35 procent van het WVG-budget - 414 miljoen gulden - in de kas. De Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) schat het overschot in 1996 op 340 miljoen gulden. In totaal krijgen de gemeenten ongeveer 1,3 miljard voor de WVG. Dat geld wordt in het Gemeentefonds gestort, gemeenten zijn niet verplicht het aan gehandicapten te besteden.

De Zuid-Hollandse onderzoekers menen dat gehandicapten er door de WVG op achteruit zijn gegaan ten opzichte van het oude AAW-beleid. Daarom moeten de WVG-overschotten worden gebruikt om het voorzieningenpeil te verbeteren, schrijven zij.

Directeur F. Kerckhaert van de VNG wil uit het miljoenenoverschot niet zonder meer de conclusie trekken dat gehandicapten tekortkomen. 'Je moet kijken of de gemeenten de gehandicapten goed bedienen, níet of ze er geld aan overhouden. Als de gemeenten goede hulp kunnen leveren voor minder geld, is daar niets tegen.'

Kerckhaert verklaart de overschotten - die sinds 1994, toen de WVG werd ingevoerd, wel slinken - uit het feit dat weinig ouderen een beroep doen op de WVG. Voor 1994 moesten ouderen rolstoel en woningaanpassing zelf betalen of een bijstandsuitkering aanvragen. De AAW was er alleen voor gehandicapten onder de 65. De WVG is er voor alle leeftijdsgroepen, maar niet alle ouderen weten dat. Er zijn wel steeds meer ouderen die de weg naar de WVG weten te vinden, zegt de VNG.

Uit een deze week verschenen onderzoek van de Vereniging Spierziekten Nederland (VSN) blijkt dat de wachttijd voor een rolstoel gemiddeld vijf maanden is. Op een traplift of een woningaanpassing moet soms anderhalf jaar worden gewacht.

'Eenvoudige voorzieningen kunnen wel snel worden geleverd. Maar ambtenaren beseffen vaak niet welke voorzieningen nodig zijn voor mensen met een ingewikkelde handicap.' De Zuid-Hollandse onderzoekers hebben dezelfde ervaring als de VSN.

Uit het rapport over Zuid-Holland blijkt dat het aanvullend openbaar vervoer (voor gehandicapten die niet met het gewone vervoer mee kunnen) niet goed is geregeld. Het is duur, de systemen sluiten vaak slecht aan en de vergoeding is te laag. De onderzoekers denken dat het voordeliger is om het gewone openbaar vervoer toegankelijk te maken voor gehandicapten.

De meeste gemeenten in Zuid-Holland willen gehandicapten die om aanpassing van hun woning vragen, verplichten om te verhuizen naar een huis dat al is verbouwd. Ze zijn doorgaans wel bereid om zich soepel op te stellen, maar het officiële beleid veroorzaakt veel onrust, stellen de onderzoekers vast.

Meer over