Gelukkig weet Seunke afstand te bewaren

Gordel van smaragd van Orlow Seunke. Met Pierre Bokma en Esmée de la Bretonnière. In elf theaters, waaronder Alfa en Movies Amsterdam, Babylon en Metropole Den Haag, Pathé 6 Rotterdam....

De openingsfilm van het Nederlands Film Festival mag het voorzichtig proberen in een beperkt aantal kleine filmtheaters. Ooit was er een tijd dat een Nederlandse film van enige allure in Tuschinski 1 en nog minstens twintig bioscopen zijn première beleefde.

Dat het Nederlandse publiek tegenwoordig zo weinig naar Nederlandse films gaat, ligt niet alleen aan de kwaliteit van die Nederlandse film. Distributeurs en exploitanten nemen nauwelijks nog risico.

Kankerend op subsidies, demonstrerend voor het vrije ondernemerschap, schreeuwend om belastingfaciliteiten zitten ze deze week weer keurig in Utrecht het succes van de Nederlandse film te vieren. Maar enig risico nemen voor die Nederlandse film is er niet bij.

Overal verrijzen megabioscopen, nog steeds klaagt het bioscoopbedrijf dat er te weinig doeken zijn om hun grote berg (Hollywood)films te kunnen slijten. En wat gebeurt er met een mooie film als Gordel van Smaragd? In Amsterdam twee kleine theaters, idem in Den Haag, in Rotterdam zaal 6 van het grote Pathé-complex en in nog zes kleinere steden een paar niet-commerciële filmhuizen.

Zo wordt een Nederlandse kwaliteitsfilm aan de man gebracht. Risicoloos, zonder een uitbundige publiciteitscampagne, zonder een extra push..

Gordel van Smaragd is met Karakter de enige Nederlandse kwaliteitsfilm die dit jaar is gemaakt en wel door een regisseur die in binnen- en buitenland met zijn vorige werk grote naam heeft gemaakt.

Een film met een mooi romantisch verhaal en nog wat meer ook. De passie tussen een jonge Nederlandse planter (Pierre Bokma) en een Indo-vrouw (Esmèe de la Bertonnière) speelt zich af tussen 1939 en 1949, een historisch heet decennium in de Nederlandse geschiedenis.

Seunke heeft zijn film in hoofdstukken ingedeeld en aan elk van die hoofdstukken gaat en documentaire minuutje vooraf over elk van die tien jaren. Geschiedenis en fictie versterken elkaar. Het is een bijzondere constructie, waar in Utrecht door menigeen vreemd tegenaan gekeken werd. Waarom zo'n mooi liefdesdrama steeds onderbreken? Wat moet je met die geschiedenis?

Seunke is verweten dat hij daarmee de passie uit zijn verhaal haalt. Dat hij daardoor een afstandelijke film heeft gemaakt. Dat laatste is deels waar. Gelukkg maar, anders was het misschien een sentimentele draak geworden. Nu is Gordel van Smaragd, zoals vorige week al opgemerkt, een prachtig gemaakte en mooi gespeelde, zinvolle, volwassen film, die bewijst dat er best af en toe iets bijzonders in Nederland wordt gemaakt. Aanbevolen.

Peter van Bueren

Meer over