Geliefd in Maastricht, gehaat door Teheran

Het voorbeeldig burgerschap van de oud-militair is geroemd en koninklijk onderscheiden...

Abdullah al Mansouri (1946) was beroepsmilitair, eerst onder de sjah van Perzië en daarna onder ayatollah Khomeiny. Maar ondergronds was hij ook politiek actief. In 1987 werd hij gearresteerd en ter dood veroordeeld. Hij wist echter met zijn gezin te vluchten naar Irak en kreeg begin 1989 van de VN-vluchtelingenorganisatie UNHCR de A-status. Als erkend politiek vluchteling kwam hij dat jaar met zijn vrouw en vier kinderen in Maastricht te wonen.

Al Mansouri behoort tot de Arabische minderheid in Iran, die onderdrukt en gediscrimineerd wordt. Hij is voorzitter van de Ahwaz Liberation Organisation (ALO), die streeft naar onafhankelijkheid van de olierijke regio Al-Ahwaz in het zuiden van Iran. Al-Ahwaz werd in 1925 geannexeerd door de sjah. Tegenwoordig is het de provincie Khuzestan in Iran.

De ALO beschouwt zich als de regering in ballingschap van Al-Ahwaz. Volgens zijn zoon Adnan is de ALO te vergelijken met de PLO, maar doet de organisatie niet aan geweld. Anderen vergelijken de ALO ook wel met de Molukse regering in ballingschap. Zijn vader is, zegt Adnan, geliefd onder de Ahwazi’s: sommige mensen hebben zijn portret aan de muur hangen, met de vlag van Al-Ahwaz erbij.

Iran beschouwt de vrijheidsstrijder als een staatsgevaarlijke terrorist. In Maastricht is hij vooral bekend als aimabele en goed geïntegreerde allochtoon. Hij sloot zich aan bij Amnesty International, om te strijden voor mensenrechten in het algemeen en Al-Ahwaz in het bijzonder. Bij de mensenrechtenorganisatie werd hij adviseur voor het Midden-Oosten.

Hij kreeg de Nederlandse nationaliteit, volgde als ‘oudkomer’ een inburgeringscursus en leerde Nederlands. Hij werkte als vrijwilliger in een bejaardenhuis. Ook zette hij zich in voor de integratie van allochtonen in Maastricht, onder meer als lid van de stedelijke integratiecommissie. In 2001 werd hij voor zijn inzet zelfs koninklijk onderscheiden, met een lintje in de orde van Oranje-Nassau. Een jaar later stond Al Mansouri, lid van GroenLinks, op de kandidatenlijst van die partij bij de gemeenteraadsverkiezingen, zij het op een onverkiesbare plaats. ‘Hij is iemand die met twee benen in de Nederlandse maatschappij staat’, zegt GroenLinks-fractievoorzitter Gerdo van Grootheest. Ook burgemeester Gerd Leers heeft herhaaldelijk de maatschappelijke betrokkenheid van zijn stadsgenoot geroemd.

Na zijn arrestatie en uitlevering aan Iran vorig jaar mei zette Amnesty International een grote actie op onder de noemer: ‘Wij willen Al Mansouri zien.’ Leers was wekenlang te horen in een radiospotje: 'Een stadgenoot van ons is verdwenen. Het is Abdullah al Mansouri.’

Gerard Spong bood zich aan als advocaat. Symbolisch vroeg hij op de Iraanse ambassade een visum aan om Al Mansouri op te zoeken. Ook Leers en Amnesty-directeur Eduard Nazarski deden dat. Maar ze kregen nul op het rekest.

Meer over