Geleur met Franse wijnen

Wonderlijk telefoontje, afgelopen week...

'Bonjour, u spreekt met Sergine Lisner. Ik vertegenwoordig enkele kleinewijnproducenten uit de Bourgogne en wil graag bij u langskomen om wat vanonze wijnen te laten proeven.'

In eerste instantie denk ik aan een marketing-ideetje om buitenlandsecorrespondenten in te palmen - ze willen vast dat ik over hun wijn schrijf.Ik leg uit dat politiek en economie mijn onderwerpen zijn, maar daar blijktde dame helemaal niet in geïnteresseerd. 'Ik wist helemaal niet dat uschrijft, ik wil alleen maar dat u onze wijn proeft.' 'Maar hoe komt u danbij mij terecht?' 'Uit het telefoonboek', luidt het antwoord.

Verbijsterend. Dat het slecht met de Franse wijnboeren ging, was me welbekend, zeker na mijn bezoek aan enkele kleine wijnboeren in de Bordeaux.Behalve de lekkere wijn uit Californië, Chili en Zuid-Afrika is er sindsenige tijd ook het probleem van de overproductie in Frankrijk zelf. Deprijzen halveren, omzetten storten in. Sommige wijnboeren rooien hunwijnranken om ruim baan te geven aan koeien. Dat de klanten nu ook via hettelefoonboek worden geronseld, lijkt me een blijk van volslagen wanhoop.Is de nood werkelijk zo hoog?

Afgelopen zaterdag, rond het middaguur, stond Sergine Lisner voor dedeur, met een flinke zwarte koffer op wieltjes. Ze blijkt een keurige damevan middelbare leeftijd, met blond geverfd haar, veel goud en een zwarte,rechthoekige bril. Met de vaardigheid van de betere vertegenwoordiger maaktze complimenten over achtereenvolgens het huis, de dochter en de poes.

Eenmaal gezeten is haar eerste missie haar geloofwaardigheid teonderstrepen. Er komt een kaart van de Bourgogne op tafel en ze wijst naarChênesaint, een dorpje in de buurt van Saulieu. Daar komt een zekereNathalie Hibon vandaan, zo leer ik, de vrouw die de wijnen in de zwartekoffer heeft uitgekozen. 'Een echte Bourgondische', dus dat zit wel goed.

De flessen komen op tafel, het wordt gezellig - al blijft het tweedeglas ongebruikt, want mevrouw drinkt nooit met haar klanten mee. Dat neemtniet weg, vertelt ze, terwijl ze een fruitige, witte Bourgogne uit 1998inschenkt, dat mensen vaak hun hele levensverhaal vertellen. 'Er is heelveel eenzaamheid in dit land. En na een paar glazen krijg je van alles tehoren. Over hun kinderen, over erfeniskwesties. Ze zijn blij er eindelijkeens met een vreemde over te kunnen praten.'

Bij een Bourgogne Grand Ordinaire met zware afdronk bekent ze dat ze paskort in de wijn zit. Vroeger verkocht ze meubels, maar ze werd hetslachtoffer van de grote ketens. Dus zeult ze nu met flessen langs de deur.Ze waagt zich ook in de banlieues: 'Je moet je daar heel gewoon gedragen,dan gebeurt er niks.'

Eén fles wijn geeft ze cadeau, vijf stuks proef ik en er is eenmierzoet likeurtje tot besluit. Dan is het tijd om zaken te doen. Deprijzen waren tot dusver buiten beschouwing gebleven, want plezier hoor jeniet te bederven met praten over geld. Nu blijkt hoe de vork in de steelzit: per fles 13 tot 25 euro, de aanschaf gaat per dozijn. Mettransportkosten erbij komt dat neer op zeker 170 euro.

De hoge nood die ik bij de wijnboeren vermoedde, is nu geheel de mijne.Kan ik deze gezellige mevrouw zonder bestelling laten vertrekken?, vraagik me af, licht beneveld. 'Ik moet het eerst met mijn vrouw bespreken', ismijn laffe uitweg. Haar teleurstelling is zichtbaar. Met een kater nemenwe afscheid.

Fokke Obbema

Meer over