Geldgedoe

Betalingsproblemen en boze Italiaanse figuranten vertraagden de afronding van de film Koning van Katoren. Regisseur Sombogaart reageert op de kwestie.

'Een ordinaire, vervelende ruzie' - zo omschrijft regisseur Ben Sombogaart (65) de perikelen rond zijn deels in Italië gefilmde internationale co-productie Koning van Katoren, naar het jeugdboek van Jan Terlouw. In de Italiaanse en Nederlandse kranten verschenen de afgelopen weken berichten over boze Italiaanse figuranten die niet, of niet volledig, zouden zijn betaald voor hun diensten.

De Italiaanse producent Livio Negri wees naar de Nederlandse tak: daar was te weinig geld uitgekeerd, dus kon er niet worden betaald. De Nederlandse tak, Kees Kasander van Kasander Film, vond dat de Italiaanse producent een deel van de uitgaven niet kon verantwoorden en weigerde meer geld over te maken.

'Er is altijd wel gerommel als je een film opneemt in het buitenland', zegt Sombogaart. 'Het geld stagneert om een of andere reden. Bijvoorbeeld door een lokale bankrekening die niet is geopend, en dan wordt men direct achterdochtig. Op zich begrijpelijk, want de lokale crew denkt: straks zijn die Nederlanders vertrokken. Dat heb ik met BrideFlight en Abeltje ook meegemaakt in Nieuw-Zeeland - terwijl er eigenlijk niks aan de hand was.'

De patstelling tussen de productieteams liep hoog op toen de Italianen tijdelijk een deel van de opnamen achterhielden en er over en weer met claims werd gedreigd.

'Zoiets heb ik ook niet eerder meegemaakt. Gelukkig hadden we back-ups, zodat de makers van de visuele effecten wel aan de slag konden met het filmmateriaal. Maar vanuit een kopie werken is omslachtig, uiteindelijk heb je toch het originele materiaal nodig.'

Sombogaart onderhield en onderhoudt goede relaties met beide partijen. 'Ik heb in Italië prettig gewerkt. Dat verhaal over die Italiaanse figuranten kan ik niet controleren, ik las er voor het eerst in de krant over. We hebben met honderden figuranten gewerkt. Dure grappen: je moet ze eten geven, kleden en knippen, aanvoeren in bussen en weer afvoeren. Over het algemeen krijgen ze contant geld. Zo gaat dat ook in Nederland: aan het einde van de dag in een envelopje. Zelf heb ik nooit iemand gesproken, of bij naam gehoord, die niet is betaald.

De laatste opnamedag werd er wel gestaakt door de Italiaanse crew. Toen zag ik de Italiaanse producent plots in de weer met cash en cheques en werd er vervolgens doorgewerkt. Dan denk je als regisseur: dit gaat niet heel netjes, maar het komt wel goed. Je moet door.'

Het budget van de film was 5,8 miljoen euro. 'Dat is niet veel voor een internationale productie. Je moet zuinig zijn, economisch denken. Maar het viel me op dat in Italië soms wel heel zuinig werd gewerkt.' Momenteel onderhandelt de verzekeraar van de film over de financiële afwikkeling tussen de partijen. Sombogaart: 'Wij willen zien waaraan het geld in Italië is uitgegeven.'

Negri, de Italiaanse producent, voelt zich bedrogen door Kasander en zegt te worden opgejaagd door Italiaanse medewerkers aan de film, die zich bij hem melden voor de openstaande rekeningen. 'Maar ik heb hoop op een goede afloop.'

Kasander, de Nederlandse producent: 'Er was meer geld naar Italië gestuurd dan ze hadden uitgegeven. Dan stel je Hollandse vragen aan Italianen - een cultureel probleem. Vervolgens is men in z'n eer aangetast, een hoop geschreeuw. Ik co-produceer al sinds 1981 en er is altijd gedonder.

De buitenlandse partij is toch altijd net wat minder betrokken bij de film. En er is altijd wel iemand die niet betaalt.'

Isabelle (2011)

De Storm (2009)

Bride Flight (2008)

Kruistocht in Spijkerbroek (2006)

Pluk van de Petteflet (2004)

De Tweeling (2002)

Abeltje (1998)

Het zakmes (1992)

Mijn vader woont in Rio (1989)

undefined

Meer over