Geld en liefde

Juist ómdat ze elkaar het hele jaar door overal in Europa steeds maar weer tegenkomen weten wielrenners, net als andere beroepsreizigers, heel goed wie er wel eens rondje geeft, met wie het lachen geblazen is, wie absoluut niet te vertrouwen valt of met wie het goed zaken doen is....

'Dat is zo'n enorme lul', zegt renner A terloops over renner B. In zo'n geval ben ik zo scherp als Jan Raas in de finale van een klassieker. O ja? Waarom? Hoezo? Vertel!

Helaas zijn wielrenners erg bedreven in het hanteren van de omerta. Altijd bereid om de finale van een koers nog eens in detail door te nemen maar we gaan natuurlijk niet alles aan de openbaarheid prijsgeven.

Er speelt 'iets' tussen de op de groene trui azende Robbie McEwen en Lance Armstrong. Schijnt van meer dan een jaar geleden te dateren. Misschien heeft McEwen wel eens een fout grapje gemaakt over mannelijk zaad. Hij heeft in elk geval nooit zijn excuses gemaakt. Dat komt hem nu duur te staan.

In de schaduw van het 'gevecht' om de gele trui voeren Robbie McEwen en Erik Zabel een strijd op leven en dood om in het groen op het erepodium in Parijs te staan. Zogenaamd houden de US Postals van Armstrong zich buiten die strijd. Maar niet heus. Stiekem werkt die ploeg mee met de Telekoms van Zabel.

Ik hou het erop dat McEwen ooit een beloofd betalinkje is vergeten na te komen. Het leven draait om geld.

Kan ook dat hij een keertje iets te nadrukkelijk heeft geglimlacht naar Kristin, mevrouw Armstrong. Het leven draait om liefde.

Het kan uiteraard ook zo zijn dat Zabel alle US Postal-renners het aanbod heeft gedaan om na het seizoen eens een avondje te stappen met mevrouw Zabel, een nogal opvallende verschijning in het wielermilieu die geen schroom heeft elke dag weer de vol de strijd aan te gaan met de kussende en lachende podiummeisjes. Het leven draait om seks.

Beschikten wij maar over oordopjes waarmee we ALLE communicatieverkeer tussen renners tijdens een etappe konden onderscheppen.

Ik heb deze Tour al vele malen taferelen gezien die weliswaar niet van doorslaggevende betekenis waren voor de strijd om geel, groen, bolletjes of wat dan ook, maar die mij mateloos intrigeerden. In de etappe naar Avranches begon plotseling de Alessio-ploeg als dollemannen achter de drie vluchters (onder wie Leon van Bon) aan te rijden.

Waarom? Omdat de tv-camera inmiddels live registreerde? Omdat ONCE-ploegleider Saiz (die ploeg verdedigde toen het geel) de Alessio's al koersend een gratis weekje Ibiza in het vooruitzicht had gesteld?

Dat het tussen de ploeggenoten Beat Zberg en Michael Boogerd ook niet helemaal snor zit konden we zaterdag zien. De kopgroep van elf werd er één van vijf, Boogerd behoorde daartoe, en bij de 'achterblijvers' begon plots Zberg als een bezetene te fietsen.

Beeld van het gezamenlijke diner van die avond: rechts bij het uiteinde van de tafel zat Zberg, links aan de overzijde en bij het andere uiteinde Boogerd. Met lange tanden wordt de spaghetti verorberd. Kan haast niet anders. Zal wel een pokerruzietje aan ten grondslag liggen.

Begin jaren negentig kon je geen foto van Feyenoord zien of John de Wolff en Rob Witschge stonden naast elkaar, zaten aan elkaar, doken op elkaar, wreven elkaar door de haardos. Eensklaps was die innigheid voorbij. Poker. Geld.

Of liefde en seks dus. Vorig jaar reed in Luik-Bastenaken-Luik de Belg Marc Streel urenlang voor het peloton uit. Een zinloze onderneming maar voor hem was het de ultieme vorm van wraak. Zo kreeg hij aanzienlijk meer aandacht dan landgenoot en kanshebber Rik Verbrugghe. Die had het 'liefje' van Streel ingepikt.

Meer over