Geheugen

Hij vroeg me of ik de namen kon noemen van de twaalf apostelen. Pasen was geweest, Pinksteren komt eraan, dus dan ligt zo'n gespreksonderwerp echt voor de hand als je zit te lunchen....

Ik zou best zo'n geheugen willen hebben. Erbij. Want het mijne werkt heel anders. Mijn werkgeheugen voor namen en cijfers is altijd al te klein geweest. Soms verontrust me dat. Een naam waar je niet meer op kunt komen, een telefoonnummer dat niet naar je vingertoppen wil. Maar: noem twee schrijvers die zo dement werden dat ze hun eigen werk niet meer herkenden, en ik zeg onmiddellijk: Linnaeus en Lamartine.

Ik sta in de universiteitsbibliotheek met enige boeken onder de arm. Ik stop de chipkaart in de uitleengleuf, en het beeldscherm vraagt mijn pincode. Twee weken geleden heb ik die zelf op de chipkaart gezet. Ik dacht nog: ik neem iets makkelijks. Dikke, geleerde boeken willen lenen, maar nog geen pincode kunnen onthouden. Het was of ik de boeken hoorde lachen.

'De meeste mensen nemen hun postcode', zegt de mevrouw die over de vergeten pincodes gaat. Maar daar trap ik niet meer in. Ik kies wat ik niet kan vergeten. Bijvoorbeeld: de datum waarop zes Nederlandse schrijvers overleden zijn of begraven werden.

Het voordeel daarvan is bovendien dat ik, als we weer met elkaar lunchen, hem die zes namen kan vragen, waarbij ik me dan slechts mijn pincode hoef te herinneren.

Ed Schilders

Meer over