Geen minaretten, maar in voetbal is moslim welkom

Rubriek Ruimte op links uit de Volkskrant van 1 december

Dit stukje gaat over het verband tussen Zwitserse minaretten en Zwitserse voetballers.Dat zit zo. Zondag stemde bijna 60 procent van de tijdens een referendum opgekomen Zwitsers voor een verbod op de bouw van nieuwe minaretten, de torens op de moskee. De Zwitser in de straat is bang voor islamisering van de samenleving.

Daarover hoorden we twee weken geleden anders weinig klachten, toen de Zwitserse ploeg voor voetballers tot 17 jaar de eerste wereldtitel in de voetbalgeschiedenis van het land won. FIFA-baas Sepp Blatter glom van trots toen hij in Abuja, de hoofdstad van Nigeria, de prijs overhandigde aan zijn landgenoten, na de zege op het gastland. De beschrijvingen in de sportpers waren lyrisch, over het elftal uit alle landen dat wereldmuziek maakte in de sportarena.

De uitblinkers van de ploeg waren Nassim Ben Khalifa en Haris Seferovic, de maker van het enige doelpunt in de finale. Beiden zijn moslim. Hun ouders zijn afkomstig uit Tunesië en Bosnië. Dertien van de 21 spelers in de selectie hebben een dubbel paspoort. Ze zijn kinderen van immigranten, uit onder meer Kosovo, Chili, Albanië, Kroatië, Bosnië, Ghana en Congo.Zwitserland is een immigratieland. Ongeveer hetzelfde ¿gekleurde¿ beeld dat het jeugdteam tekent, is te zien bij de nationale ploeg die zich onlangs plaatste voor het echte WK in Zuid-Afrika. Het Zwitserse voetbal profiteert optimaal van de immigratie, zoals zoveel landen dat doen. Zo verloor de Zwitserse kampioensploeg eerder dit jaar in de halve finale van het EK van Nederland, dat onder anderen Shabir Isoufi, Osama Rashid, Oguzhan Özyakup en Mohamed Madmar opstelde.

De minarettenkwestie bewijst eens te meer dat het te gemakkelijk is om sport simpelweg de spiegel van de maatschappij te noemen. Sport is op bepaalde gebieden veel verder dan de rest van de samenleving. Over het algemeen is het zo dat de sport niet kijkt naar ras of geloof, maar naar prestaties. Een land juicht voor winnende sporters in het shirt van dat land, welke kleur ze ook hebben, welk geloof ze ook aanhangen. Seferovic klopte na zijn winnende doelpunt op het witte kruis dat het rode shirt van Zwitserland siert.

Na de wereldtitel van de jeugdploeg is de jacht op de spelers door andere nationale bonden overigens al begonnen. Immers: de jeugdinternational heeft, in tegenstelling tot de A-international, nog geen definitief besluit hoeven nemen over het land waaraan hij zijn toekomst definitief wil geven. Hij mag nog één keer wisselen. Met andere woorden: Ben Khalifa mag voor Tunesië kiezen en Seferovic voor Bosnië.

De technisch directeur van de Zwitserse voetbalbond, Peter Knäbel, zei na de wereldtitel: ¿We moeten op het gemoed van ouders en spelers inwerken, om voor de bond te blijven spelen die ze heeft opgeleid.¿ Spelers laten daarbij doorgaans financiële of sportieve motieven meetellen.Misschien dat in dit geval ook morele overwegingen een rol gaan spelen. Want waarom zou je als jonge Zwitserse moslim nog voor Zwitserland willen spelen, als dat land al moeite heeft met een paar minaretten?

Willem Vissers

Meer over