Geen keuze

Het afgelopen weekeinde waren de verkiezingen van het Iraanse presidentschap aan de gang. En ik was een buitenstaander...

Wie zou het worden? Nateqe Noeri of Ghatami?

Zeker Nateqe Noeri. Niemand twijfelde eraan dat hij de verkiezingen in Iran zou winnen. Alles was geregeld. Alle mannen met een lange grijze baard stonden achter hem. Noeri, de vertegenwoordiger van de fanatieke geestelijken. De man van de bazar. Het zouden zwarte verkiezingen worden. God, nog weer acht jaren wachten.

Er was geen hoop. Maar het volk, ik bedoel het meest beschadigde gedeelte van het volk, kwam ineens in beweging. 'Jongens, meisjes, mama, kom op! Het gaat niet om de geestelijken, maar om mij, om jou.'

In Iran mogen mensen vanaf hun vijftiende kiezen. Daarom kwamen de jongens, de meisjes met hun moeders om hun toekomst te bepalen. Ik zeg het verkeerd. Om gezamenlijk, gearmd het volk niet in een nog dieper gat te laten vallen.

'Help, jongens! Je moet Nateqe Noeri niet boven laten komen', hoorde ik een meisje in het Perzisch op de achtergrond van de verslaggever van CNN.

De camera zocht naar haar. Ze kwam even op het scherm. Ondeugend keek ze met een gesluierde glimlach naar de wereld.

De meisjes, de jongens lieten de geestelijken knielen. Iets wat niemand anders kon, noch Amerika, noch de Iraanse opposities in ballingschap. Het volk koos massaal voor Ghatami. Men duwde Nateqe Noeri in een kuil waar hij nooit aan had kunnen denken.

Ik kon me niet inhouden. Onverwachts belde ik naar huis: 'Ben je blij, moeder?' 'Opgelucht', juichte ze. 'Ik ga nu twee dozen kaarsen laten branden.'

De jonge vrouwen, de intellectuelen hebben met de hand van Ghatami een harde klap op de mond van Nateqe Noeri gegeven. Noeri, de woordvoerder van de doden.

Op een donkere nacht uit de geschiedenis van mijn vaderland, toen de geestelijken alle fakkels hadden gedoofd, koos het volk voor het licht van een vuurvliegje als hoop. Eigenlijk zouden de echte kandidaten voor het Iraanse presidentschap de volgende personen moeten zijn:

* Dr. Baghtiaar. Maar een agent van de geestelijken sneed zijn keel door in zijn kamer, in Parijs, in zijn ballingschap.

* Dr. Ghasemloe. De grote Koerdische leider. Zijn gast haalde een pistool uit zijn tas en schoot hem dood in zijn kamer, in Wenen, in zijn ballingschap.

* Marjam Radjavi. Ze zit klem met haar man en haar aanhangers in de bergen tussen Iran en Irak.

* Dr. Kiyanoeri, de oude leider van de Toede-partij. Na een lange marteling dwong de groot-geestelijke hem op televisie te zeggen: 'Ik ben niets. Ik ben niemand. Ik was altijd een spion van de Russen.'

* De ingenieur Hebbat, een van de leiders van het ondergrondse verzet. Op 26 mei 1991 werd hij geëxecuteerd.

Abdolah heeft geen keuze. Hij moet blij zijn met Ghatami. Door deze selectie heeft men het regime geforceerd om de eerste stap te zetten. Een geleidelijke verandering van beest tot mens.

Kader Abdolah

Meer over