Gedogen

Maandagavond twitterde @apechtold: 'De dag zit erop. Morgen in de fractie bespreken of we met het kabinet tot een woonakkoord kunnen komen.' De woorden waren met zichtbaar genoegen opgetikt, je zag voor je hoe Alexander Pechtold de zinnetjes monsterde, het hoofd een tikje schuin, vervolgens knikte en intens tevreden op 'tweet' drukte.

Nadat Mark Rutte de naam 'gedoogkabinet' van zijn eerste regeringsploeg van een speciale invulling voorzag door Jan Kees de Jager met de pet in de hand de gangen van de Tweede Kamer in te sturen om een begrotingsakkoord bij elkaar te sprokkelen, is er een nieuw tijdperk aangebroken in de politiek: gedogen 2.0.

Uitvloeisel van de door sommigen betreurde versplintering van de politiek, de teloorgang van de grote middenpartijen en de wispelturigheid van kiezers die het ene jaar het CDA massaal de Eerste Kamer in stemmen en het andere jaar de christen-democraten uit de Tweede Kamer verjagen. Waardoor geen Kamerlid ooit meer zeggen kan: 'We run this country.'

Dit is het tijdperk van ministers die met een vervaarlijk wankelend dossier op hun rug kruipen door de lange gangen, leurend met hun waren, af en toe moeten ze de schoppende schoen ontwijken van een parlementariër die 'ksss, ksss, weg jij ministertje, je hebt hier niks te zoeken' sist.

Bij de een ziet het er wat aandoenlijker uit dan bij de ander: De Jager hobbelend van de kamer van Arie Slob naar de kamer van Alexander Pechtold en weer terug, dienstbare blik in de ogen, teksten debiterend als 'ik ben ook maar een oliemannetje'.

Stef Blok is hoekiger - in fysieke zin - en hij heeft meer moeite met verhullen dat hij grondig de pest in heeft. Die vernederende gang moeten maken naar godbetert Kees van der Staaij om hem kruiperig een lift aan te bieden achterop de fiets, want Van der Staaij trek je in je kamp met ritjes in rollend materieel. Moeten aanschouwen hoe Pechtold zijn borstkas volzuigt met triomfalisme tot hij bijna knapt. Het woord 'oliemannetje' geloofwaardig uit zijn keel persen, daar is Stef Blok niet op gebouwd.

Het Nieuwe Gedogen biedt ongekende perspectieven. Je kunt verliezen, ergens in het traject tussen verkiezingen en formatie, je kunt haast ten onder gaan aan amateuristisch gekrabbel in de marge van je groene idealen, maar daarmee is het spel nog lang niet uit. Op een mooie dag kan er zomaar een minister in nood voor je deur staan.

De onderhandelingen moeten zalig zijn. 'Stef, klim eens op tafel en doe Gangnam Style.' 'En nu op één been, terwijl je je linkeroorlel vasthoudt.' 'Oeps, heb je je pijn gedaan? Jongens, wie helpt Stef overeind?'

In de Eerste Kamer zitten de senatoren van D66, ChristenUnie en de SGP - de jongste mogelijke gedoogcoalitie - ondertussen vrolijk hun rol te reduceren tot stemvee. Door uitstel toe te staan van het debat in de Eerste Kamer over de woningmarkt, net zolang tot de D66-, CU- en SGP-fractieleiders in de Tweede Kamer Stef Blok lang genoeg Gangnam Style hebben laten doen. Als straks het wetsvoorstel alsnog in de Eerste Kamer ter discussie komt, zullen ze geheel autonoom, onafhankelijk en met gepaste distantie tot de unanieme conclusie komen dat het een fantastisch plan is.

Want zo autonoom zijn ze wel in de Eerste Kamer.

undefined

Meer over