Geding tegen drugsopvang duurt bejaarden net te lang

Ze meet nog maar één meter vijfenveertig, mevrouw J. Kalf. Maar ze loopt dan ook al bijna een eeuw mee, de laatste jaren met behulp van een rekje....

Van onze verslaggever

DEN BOSCH

Om die eis kracht bij te zetten heeft mevrouw Kalf donderdagmiddag haar dutje van een uur overgeslagen en was ze voor het eerst in haar 92-jarige leven verschenen in een rechtbank. Met nog honderd andere ouderen die, als een boze grijze golf, de Bossche rechtszaal binnen liepen of werden gerold.

Het probleem waar de gemeente Den Bosch mee kampt, is een probleem in alle grotere steden. Ze wil een 24-uurs opvangcentrum voor (een dertigtal) drugsverslaafden opzetten. Iedereen is in principe overtuigd van de noodzaak, maar niemand wil het in zijn eigen buurt. Het laatste plan van Den Bosch is om drie panden, eigendom van de gemeente, voor twee jaar als zodanig in gebruik te nemen. In afwachting van een definitieve oplossing.

Die panden liggen aan de Vliertstraat, in hartje Den Bosch en precies om de hoek bij verzorgingstehuis Ter Aa en nog honderd aanleunwoningen. Het is zoals gezegd de zoveelste poging van het gemeentebestuur om een plek aan te wijzen. En ook nu laten de buurtbewoners niet over zich heen lopen. Gesteund door kapsalon 'Up to date' en een groothandel in dakbedekkingen hebben de bewoners van Ter Aa honderden handtekeningen tegen het plan ingediend en voor de rechtbank diende donderdag namens hen een kort geding.

Boos zijn de ouderen, die zich met hun gemiddelde leeftijd van tachtig overigens helemaal niet schamen om gewoon bejaard genoemd te worden. 'Vorig jaar had de gemeente een plek aan de

Vughterstraat', zegt de gepensioneerde drukker L. Paanakker (77). 'Maar dat is een dure woonwijk, waar het kapitaal woont. Dus werd de zaak afgeblazen. En nu pakken ze de gewone man dus maar weer.'

'Je durft toch 's avonds de straat niet meer op', zegt de 84-jarige mevrouw J. Timmermans, ook al met een pet op en een bord om haar hals met de tekst Wij dragen onze woonwijk ten grave. Of ze zelf bang is? 'Nee hoor', beweert ze. 'Maar kijk om je heen. De meesten hier hebben maar een tikje nodig om te vallen. En dan is het wel gebeurd.'

Voor rechtbankpresident Hofhuis spelen zich de inmiddels bekende pleidooien van eiser en verweerder af. De buurtbewoners vinden dat het bestemmingsplan een opvangcentrum niet toelaat, de gemeente vindt van wel. Boven alles staat volgens de gemeentelijk raadsman het feit dat er 'een oplossing moet komen'. De bewoners vinden dat het best ergens anders kan, dat het in elk geval niet voor hun deur moet en dat alternatieven nieuwe overweging behoeven.

Om kwart voor vier is de zaak nog niet ten einde, maar voor de bewoners van huis Ter Aa is het mooi geweest. De bussen kunnen niet meer wachten en sommige ogen vallen van vermoeidheid ook al toe. Hofhuis last een pauze in om hen de gelegenheid te geven naar huis te gaan. Mevrouw Kalf loopwielt naar buiten. Wat vond ze ervan? 'Nou, ik heb flink de pee in, want ik heb helemaal niks gehoord. Ik ben hier doof', wijst ze naar haar rechter oor, 'en het geluid stond te zacht. Maar het is erg, érg, meneer, dat ze ons dit aandoen.' De rechtbank doet volgende week uitspraak in het kort geding.

Meer over