Gedesillusioneerde Doornroosjes

Sprookjes zijn in. De ene na de andere choreograaf gebruikt ze als inspiratiebron. Zowel Helma Melis als Bruno Listopad gingen met een bonte mengelmoes fantasiefiguren aan de haal, en Dagmar Chittka – een van de twee choreografen van de onlangs ter ziele gegane mimegroep Lieber Gorilla – heeft zich nu...

Mirjam van der Linden

In een glooiend en plooiend, voornaam rood landschap van glimmend satijn ontwaken langzaam, op gepassioneerde vioolmuziek, drie heuveltjes. Eerst zie je alleen dansende onderarmen, maar dan steken uit de imposante hoop stof ook bovenlijven in sportieve T-shirtjes (met nummers 16, 33 en 51) en gezichten met rode, blonde dan wel zwarte lokken.

Caroline Bon, Katjoesja Siccama en Chittka vormen samen één grote hoepelrok. Hiermee wapperen ze mooie vormen, tot hoog in de lucht, gewikkeld in acrobatiekdoeken. Wanneer schokkend en schuddend allerlei objecten langs de tailles omhoog kruipen – van een touw en een berenvel, tot een bot en een tuinslang – krijgt de zoete poëzie een scherpe tegenhanger in een volledig absurd beeld.

Na dit veelbelovende begin bevrijden de Doornroosjes zich van hun ballast en gaan ze hun eigen weg. Nou ja, eigen weg. Eerst presenteren ze verschillende, maar even hysterische versies van ene Caroline – ‘vrolijk, spontaan en gezellig, blond van binnen, maar dat ziet niemand.’ Vervolgens wordt het clichébeeld van de Vrouw nog verder uitgemolken door met pantykousenmaskers en rossige pruiken een soort paspoppendansje uit te voeren. Het is goed gedaan, hier en daar best wel grappig, maar ook ontzettend voorspelbaar.

Dat wordt alleen maar erger wanneer een ijzeren robotman wordt opgerold, een soort klimpaalprins waarin je lekker kunt hangen, maar die weinig affectie teruggeeft.

Het vreemde is dat de meiden de zoektocht naar zichzelf met zijn komst meteen ook helemaal staken – ze zijn alleen nog maar met dit stuk schroot bezig. Eindeloos lang, totdat ze gedesillusioneerd de schroefjes en moertjes losdraaien, het gevaarte onttakelen en ieder voor zich de verte in verdwijnen. Totaal ongeloofwaardig, en ook weer niet zo uitvergroot of bijzonder dat het beelden oplevert die de fantasie prikkelen of tot nadenken stemmen.

Mirjam van der Linden

Meer over