Geachte redactie

Afluisterpraktijken

Ook in de kwestie van de 1,8 miljoen telefooncontacten dreigt het niet meer te gaan om de inhoud, maar meer om de vraag of minister Plasterk de Kamer bewust foutief of onvolledig heeft geïnformeerd en of er ministerieel bloed zal vloeien.

Het gaat in deze kwestie om gegevens die, zoals Plasterk en Defensieminister Hennis in hun brief stellen, zijn verzameld 'in het kader van Nederlandse militaire missies in het buitenland'. In Afghanistan heeft de MIVD tijdens onze missies in Kunduz en Uruzgan al uitstekend en uniek informatiemateriaal verzameld, dat bewondering afdwong bij de Ameri- kanen.

De komende Nederlandse militaire VN-missie in Mali is specifiek een inlichtingenmissie waarbij in de voorbereiding uiteraard ook de luister- stations in Nederland zijn ingeschakeld om inlichtingen over de gehele aangrenzende regio van de Sahel en West-Afrika te verzamelen. Dat is een uitgestrekt en complex gebied, waarvoor je, om patronen en netwerken van telefooncontacten in beeld te brengen, veel gegevens moet verzamelen.

Een deel van de telefonades die in het kader van de terrorismebestrijding worden verzameld heeft ongetwijfeld betrekking op de meer dan honderd Nederlanders die in Syrië actief zijn. Merkwaardig dat degenen die om het hardst roepen dat er moet worden opgetreden tegen deze jihadstrijders zich ook keren tegen acties die tot doel hebben een beeld te krijgen van deze groep.

Paolo De Mas, Den Haag

Keuze

Arnon Grunberg twijfelt aan de keuze voor de dood in zijn Voetnoot van 7 februari. Maar je kunt niet kiezen voor de dood. Niemand weet wat het is om dood te zijn, ook al gaan wij allemaal vroeger of later dood. Euthanasie is dan ook niets anders dan een keuze tussen twee levens: korter en beter, of langer en (veel) erger. Die keuze is niet altijd irrationeel.

Hendrik Kaptein, Amsterdam

Poppendokters

Minister Schippers vindt dat kinderen kwetsbaar zijn en beschermd moeten worden tegen risico's van onderzoek (Ten eerste, 4 december). Wij hopen van harte dat alle ouders van kinderen die zijn of worden geholpen in een Nederlands kinderziekenhuis een vlammend protest laten horen tegen dit onzinnige wetsvoorstel. Want wij weten dat je als ouder van een ziek kind ook kwetsbaar bent. Je hebt van alles en nog wat aan je hoofd.

Het is dankzij medisch-wetenschappelijk onderzoek dat onze zoon vandaag nog leeft, studeert, voetbalt, vrijt. Was hij tien, twintig jaar eerder ziek geworden dan zou hij er nu niet meer zijn. Na wat omzwervingen in andere ziekenhuizen (op afdelingen voor volwassenen) kwam hij uiteindelijk terecht in het Wilhelmina Kinderziekenhuis. Alle ziekenhuizen zouden moeten zijn als een kinderziekenhuis. Zoveel aandacht, zorgvuldigheid en ruimte voor het (kleine) individu. Daar verbinden artsen wetenschap aan zorg.

Onze ervaring is dat kinderartsen door artsen voor volwassenen vaak als 'poppendokters' gezien worden en dat hun baanbrekende onderzoeken als toevalstreffers worden weggezet. Misschien heeft de minister te weinig naar de kinderartsen geluisterd.

Ingrid Willemsen, Paul van Tongeren, Naarden

Inbraakpreventie

In de krant van woensdag wordt een halve pagina gewijd aan een ploeg van de Amstelveense politie die uitlegt wat ze doen aan inbraakpreventie. Als ik lees hoe duidelijk wordt verteld welke maatregelen worden genomen om het aantal inbraken terug te dringen en inbrekers te pakken, begrijp ik niet dat alle informatie in dat artikel wordt prijsgegeven. De resultaten strelen waarschijnlijk de ego's van betrokken agenten, maar je maakt het voor inbrekers toch weer makkelijker.

Willem van den Berg, Amersfoort

Eerlijker en goedkoper

In de kolom met informatie bij het artikel 'Alleen flexwerkers, dat is niks' (Economie, 5 februari) staan onjuistheden. Zo struikel ik al over de eerste zin. Het ontslagrecht zou volgend jaar goedkoper en eerlijker worden. Niets is minder waar.

Waar een werkgever naar huidig recht niet wettelijk verplicht is tot het betalen van een vergoeding door het volgen van een UWV-procedure, is dat naar het nieuwe recht wel. Kortom: de werkgever is in beginsel altijd een vergoeding verschuldigd. Per saldo zijn werkgevers dus duurder uit.

Eerlijker voor werknemers wordt het in dat opzicht wel. Echter, in het nieuwe recht maakt het meer dan nu uit of een cao van toepassing is of niet. In plaats van de UWV-ontslagroute - die dus niet verdwijnt - kunnen sociale partners ervoor kiezen gebruik te maken van een cao-ontslagcommissie. Ook mag van de ontslagvolgorde bij cao worden afgeweken. Met de route via de kantonrechter spreken we in de toekomst dus over drie ontslagroutes.

Naast de transitievergoeding dient in sommige gevallen ook een billijke vergoeding betaald te worden. En als kers op de top van de slagroomtaart die lawyers paradise schijnt te heten, is ook hoger beroep en cassatie mogelijk. Hoezo goedkoper en eerlijker?

Erwin Hoorn, arbeidsrechtadvocaat, Eindhoven

Schizofreen

Uit het proefschrift van Tekleh Zandi zou blijken dat Marokkaanse Nederlanders een grote kans lopen behandeld te worden voor schizofrenie terwijl ze die ziekte niet hebben (Wetenschap, 5 februari).

Ze wilde aantonen dat de hoge cijfers uit eerdere onderzoeken het gevolg waren van foutieve diagnostiek door culturele misverstanden, en ontwikkelde een 'cultureel sensitieve' vragenlijst.

Zij liet dezelfde patiënten twee keer onderzoeken: met de gewone vragenlijst en met de cultureel sensitieve vragenlijst. Het risico op schizofrenie gebaseerd op de eerste methode was 7,8 keer hoger dan voor autochtonen. Het risico volgens de tweede methode was slechts 1,5 keer hoger. Betekent dit nu dat de resultaten van eerdere onderzoeken, zoals het onze in Den Haag, onjuist zijn?

Dit is niet waarschijnlijk. In de eerste plaats was het aantal patiënten in haar studie, zoals ze zelf toegeeft, te klein. In de tweede plaats begingen de behandelaren die de gewone vragenlijst gebruikten de fout niet met de familie te praten ('Passen deze belevingen en dit gedrag in uw cultuur? Is dit abnormaal?'). Het onderzoek bij allochtonen in Den Haag was van veel grotere omvang en de Haagse onderzoekers spraken wél met familieleden.

Het risico op schizofrenie voor Marokkaanse Nederlanders bleek in het Haagse onderzoek ongeveer vier keer zo hoog als voor autochtonen. Het is tenslotte een internationaal gegeven dat migranten uit ontwikkelingslanden in Europa (dus ook Surinaamse, Antilliaanse en Turkse Nederlanders) een verhoogd risico hebben op schizofrenie. Er is geen reden om aan te nemen dat Marokkaanse Nederlanders een uitzondering vormen.

Jean-Paul Selten, psychiater bij Rivierduinen, onderzoeker Haagse incidentiestudie, hoogleraar Universiteit Maastricht

Wim Veling, psychiater bij Parnassia, onderzoeker Haagse incidentiestudie

Onmenselijk

Wat was ik blij met het artikel van A. Heertje over de jeugdzorg in Nederland (O&D, 6 februari). Het bevestigde helaas mijn reeds jaren oude vermoeden. Ik woon sinds 1975 in België (in Nederland werkte ik aan de volkshogeschool Drakenburg in Baarn op de afdeling gezondheidszorg) en heb er tot 2008 onder andere gewerkt in de bijzondere jeugdzorg. Van meet af aan heb ik de artikelen over de jeugdzorg in Nederland nauwlettend gevolgd en keer op keer schrok ik me rot om wat de krant schreef.

Het ergste was wel de voortdurende uithuisplaatsing van kinderen in nood. Terwijl een deel van mijn werk in de zorg juist was het gezin, waar het in het centrum opgenomen kind vandaan kwam, zo sterk te maken dat het kind weer thuis kon zijn. Wij werkten gericht met het gezin, in plaats van het kind daaruit weg te nemen. Daar gaat veel tijd in zitten maar het lukte regelmatig. Zonder er allerlei instanties bij te halen. Die bureaucratie in de Nederlandse zorg komt dodelijk over.

Onmenselijk is een harde verwoording voor mensen die het dikwijls goed menen. Maar het is toch goed dat woord hier te gebruiken. Ik hoop dat men niet op allerlei manieren gaat proberen goed te praten wat men nu doet. De voorbeelden die Heertje geeft zijn schrijnend genoeg om over na te denken en om te kijken hoe dat anders had gekund.

Kees Schouten, Haacht

Lesje statistiek

Roos Vonk geeft een lesje statistiek ('Een lesje statistiek over man-vrouwverschillen, O&D, 7 februari). Het lesje moet laten zien dat, zodra er een statistisch significant verschil tussen mannen en vrouwen is aangetoond, niet meer kan worden gezegd dat de verschillen binnen de twee groepen groter zijn dan het aangetoonde verschil tussen de groepen.

Dat is natuurlijk de grootst mogelijke flauwekul. Dat blijkt ook uit haar eigen voorbeeld, dat uitgaat van een gemiddeld gewicht van 70 kg voor vrouwen en 84 kg voor mannen. Het verschil tussen hoogste en laagste waarden in de steekproef, de range van gewichten binnen de groepen, is uiteraard veel en veel groter dan 14 kilo.

'Dat soort variatie is er bijna altijd', zegt Roos Vonk dan, 'maar dat doet niets af aan het gemiddelde verschil'. Dat klopt, maar dat gemiddelde verschil doet niets af aan het feit dat die variatie veel groter is.

Het probleem is dat Roos Vonk de statistische significantie van een verschil tussen groepen lijkt op te vatten als een soort minimale grootte van zo'n verschil. 'Wanneer onderzoekers een statistisch significant verschil rapporteren, kun je dus nooit zeggen: de verschillen onderling zijn groter. Significantie betekent juist dat dat zeer waarschijnlijk niet het geval is', schrijft Vonk.

Maar dat betekent significantie helemaal niet. Statistische significantie wil zeggen dat het in de steekproef gevonden verschil zeer waarschijnlijk een betrouwbaar idee geeft van het overeenkomstige verschil in de populatie waaruit die steekproef werd getrokken. Met de grootte van het gevonden verschil heeft het in principe niets te maken.

Met weemoed herinner ik me de tijd dat hoogleraren werden gerekruteerd uit mannen en vrouwen die zich door kennis en inzicht van hun omgeving onderscheidden.

Dick Betlem, Tilburg

undefined

Meer over