Geachte redactie

De 90-jarige heer H. Krak haalt uit het eigen geheugen de tekst aan van de moeder aller Oranjeliedjes, We gaan naar Rome (Geachte redactie, 21 juli)....

Als sport dj, schrijver en verzamelaar van sportmuziek heb ik uiteraard de originele 78-toerenplaat uit 1934 in huis, gezongen door Willy Derby. Om mogelijke geschiedvervalsing te voorkomen volgt hier de enige juiste tekst, geschreven door Ferry van Delden:

We gaan naar Rome

We gaan naar Rome

Beb Backhuys doelpunt daar voor twee

We gaan naar Rome

We gaan naar Rome

en Vente neemt zijn kanjers mee

En Mijnders, Wels, zo goed als Smit

Die juichen om de beurt: hij zit!

Als echte jongens, als ferme jongens

Hollandse jongens van Jan de Wit

De geschiedvervalsing begon al bij de doorgaans zeer deskundige ir. Ad van Emmenes, die in zijn standaardwerk Neerlands voetbalglorie de liedtekst uit zijn hoofd neerpende en daarbij de tweede en vierde regel door elkaar haalde. Om de variant van Frans Derks We gaan naar München uit 1974, maakte de ingenieur zich in De KNVB’er kwaad: ‘Het is fout om van ‘München’ te spreken en te zingen als men het over de eindronde om het wereldkampioenschap 1974 heeft. Het is niet alleen fout, het is zelfs dom en dat is nog veel erger. In München worden namelijk maar vijf van de 38 wedstrijden om het kampioenschap gespeeld. Mensen nog aan toe, we gaan niet naar München, we gaan naar West-Duitsland!’

Jimmy Tigges, Delft met Paul Groenendijk auteur van ?Het lied van Oranje?

Tranen
Nog éénmaal in de serie ‘de ouden van dagen met een jongensherinnering’: Ik was 10 jaar toen de Romereis van Oranje niet doorging. Ik weet nog dat na de ontgoocheling een nieuwe tekst (op dezelfde wijs) uit de radio klonk:

De reis naar Rome

zal niet meer komen

want onze jongens hadden pech

(...)

de Zwitsers stonden ons in de weg

In mijn herinnering klonken er tranen in de stem van de zanger.

Cok Bak, Almelo

Piketpaaltjes
Buitengewoon verhelderend hoe de Volkskrant afgelopen dinsdag berichtte dat op en rond het Binnenhof een hele congregatie van politieke hulpsinterklazen bezig was om een Paars-plus kabinet in elkaar te fröbelen (Ten Eerste, 20 juli).

Het maakt eens te meer duidelijk dat we in feite toch door een kaste van letterknechten bestuurd worden. Dat leidt uiteindelijk natuurlijk tot niets.

Daar komt nog bij dat allerlei partijen elkaar wat regeren betreft bij voorbaat op onderdelen uitsluiten. En dat zo'n anderhalf miljoen kiezers, precies degenen die er vroeger goed voor waren om het CDA en de PvdA aan 50 zetels te helpen, helemaal buitenspel staan.

Om aan deze wantoestanden voorgoed een eind te maken volgen hier twee ultieme oplossingen:

1. Een staatsgreep. Waarbij per direct alle ministers, staatssecretarissen en Tweede Kamerleden van de afgelopen acht jaar voor onbepaalde tijd op Saba worden gedetacheerd. Dat lucht geweldig op. En stel meteen het financieringstekort voor de komende 20 jaar op min 5 procent, de belastingen op min 10 procent en stel de overheidsuitgaven navenant naar beneden bij. Vraag alleen nog is wie dit moet uitvoeren.

2. De kiezer bepaalt. Uitgangspunt bij de volgende verkiezingen wordt dat de vijf topprioriteiten van de grootste partij bij hamerslag gerealiseerd worden. Dus zonder onderhandelingen en zonder stemmingen. Van tweede partij en de grootste winnaar worden idem dito de top drie prioriteiten gerealiseerd, mits niet conflicterend met de top vijf van de grootste partij.

Voor de rest zijn er alleen vrije kwesties. Kortom, directe democratie in optima forma. En zonder gehannes met die vreselijke piketpaaltjes.

J. Uri, Arnhem

Conservatief
Geen Paars-plus (Voorpagina, 21 juli). Links wordt altijd geassocieerd met progressief. Maar de ingesleten mantra's van links aanhorend bij het afketsen van Paars-plus blijft de vraag bij mij hangen: hoe conservatief is links eigenlijk?

Richard Koopman, Oss

Meer over