GEACHTE REDACTIE

Een vrouw van 72 jaar oud heeft kanker. Ze heeft niets meer om voor te leven, en ze heeft geen zin in de pijn, aftakeling en ontluistering die haar te wachten staan....

St. Nicolaasga

1. De huisarts heeft geen zin zijn vingers te branden en stuurt haar door naar het ziekenhuis. De specialisten in het ziekenhuis nemen hun taak al even plichtsgetrouw op. Mevrouw wordt 'binnenstebuiten gekeerd'. Er blijft haar geen onderzoek bespaard en ze moet geopereerd worden. Ze overleeft de operatie maar ternauwernood en komt op de intensive care aan de beademing.

De wondverzorging doet haar pijn. Het stoma-zakje stinkt. Bij het schoon zuigen van het buisje in haar keel krijgt ze het iedere keer tot stikkens benauwd. Er komt nooit iemand bij haar op bezoek. Ze heeft niets meer om naar uit te kijken of naar toe te leven en gaat langzaam achteruit. Na zes weken pijn, ellende en verdriet komt ze uiteindelijk te overlijden. Justitie kijkt toe en ziet dat het goed is. De behandelend artsen zijn tevreden: ze hebben tenslotte alles gedaan wat er in hun macht lag om het leven te rekken.

2. De huisarts kent mevrouw al bijna veertig jaar. Een paar jaar tevoren heeft hij het sterfbed van haar echtgenoot begeleid, en ze hebben samen afgesproken dat zo'n martelgang haar bespaard zal blijven.

Hij heeft dan ook geen moeite met haar verzoek om een spuitje, maar weet niet goed hoe het aan te pakken. Daarin wordt tenslotte geen college gegeven. Hij gebruikt dus een oud en beproefd middel: een overdosis insuline. Later begint hij te twijfelen over de effectiviteit daarvan, keert terug naar zijn patiënte en geeft een tweede dosis.

Een huisarts in St. Nicolaasga koos voor de tweede optie, en werd als gevolg twee weken in de cel opgesloten. Het doodmartellen van patiënten is toegestaan, maar wie enig mededogen toont en een patiënt op verzoek uit zijn of haar lijden helpt riskeert voor onbepaalde tijd voorarrest. Welk doel is hiermee gediend?

Toegegeven, deze huisarts verdient geen schoonheidsprijs voor zijn handelen. Maar voor de zware beschuldiging van 'moord' zou je toch een begrijpelijk motief van de aanklager vernemen? Mijn rechtsgevoel is in elk geval ernstig verkracht door deze juristen.

DOETICHEM

R. Voorhoeve, chirurg

Kennisdebat

In een artikel (de Volkskrant, 29 april) over het kennisdebat 'Universitaire vrijheid' doet de heer Veldhuis enige uitspraken waarvan wij met toenemende verbazing kennis namen. Zo pleegt hij de aan ons verstrekte basisbeurs 'riant' te noemen, terwijl wij van dit bedrag slechts de huur van onze kamer kunnen betalen, laat staan voorzien in ons levensonderhoud.

Verder moet hij niet werktuigelijk met de beschuldigende vinger naar de student te wijzen, maar zich juist kritisch opstellen tegenover de kwaliteit van het huidige universitaire onderwijs. Dat collegezalen leeg blijven ligt niet per definitie aan de studenten maar ook aan de wijze waarop colleges worden gegeven.

Daarbij heeft Veldhuis zich klaarblijkelijk, bij het vaststellen van het aantal studenten in de collegezalen, alleen geconcentreerd op de studie rechten, wat een magere afspiegeling geeft van het totale aanbod aan studierichtingen.

ROTTERDAMR. Plugge

C.J.Koens

Krantehaat

Onze dochter van zestien zit in havo-4 en heeft een hekel aan de krant, wat zeg ik: ze haat de krant, en dan voornamelijk de Volkskrant. Jammer, zult u zeggen, het zou fijn zijn als middelbare scholieren de krant wat meer zouden lezen, meestal wordt dit ook vanuit school gestimuleerd.

Voor Nederlands wordt in de klas van mijn dochter het boekje Woordwijzer gebruikt, waarin zo'n duizend (!) moeilijke woorden staan met hun betekenis. En niet zomaar moeilijke woorden, maar woorden waarbij de gemiddelde Nederlander zich toch nog eens op het hoofd krabt. Zoals parafraseren, trits, hybridische, ostentatief, martiaal.

Naast het uit het hoofd leren van de betekenissen van deze woorden, wordt ook van de leerlingen verwacht dat ze uit ieder blok van vijftig woorden er vijf opzoeken in de krant, en dan liefst de Volkskrant (of het NRC). Gelukkig is ook de Volkskrant niet meer van een dermate hoog niveau dat de woorden uit Woordwijzer voor het opscheppen liggen: de laatste keer kostte het ons (ouders èn dochter) maar liefst anderhalf uur zoeken voor de vijf woordjes waren gevonden!

Protesteren op school helpt niet, dus daarom deze brief: laat de Volkskrant zijn goede naam misbruiken voor dit soort middeleeuwse kinderarbeid? En. . . komt het met mijn dochter ooit weer goed? Zal zij ooit, net als haar ouders, vele jaren met plezier de Volkskrant lezen?

ENKHUIZENMariska Stouten

Chipknippen

Nederland staat weer een financiële revolutie te wachten. De portemonnee kan gerecycled worden want de allesomvattende chipknip is in aantocht. Als (niet-vrijwillig) proefpersoon in de PTT Telecom/IBM/IBG chipknip-proef heb ik mijn bedenkingen. Indien de plannen doorgaan krijg ik, in plaats van de zeven functionele kaarten die nu mijn portemonnee bevolken, één kaart met daarop tientallen functies.

Als ik nu één kaart pak kan ik aan het uiterlijk zien welke functie deze heeft. Maar nog veel belangrijker is dat ik ook zeker weet welke functie die kaart niet heeft. Ondanks fraaie (altijd te kraken) crypto-beveiligingen tussen verschillende functies op de superchip, is dit bij deze nieuwe kaart niet zo eenvoudig te onderscheiden.

Ik moet mijn huidige chipknip inleveren op het moment dat ik geen recht meer heb op een OV-kaart, terwijl ik dan mijn 'bewijs van inschrijving' (collegekaart) en betaalfunctie ook meteen kwijt ben. Voor continuering van de overige functies moet dan een nieuwe kaart zonder de ov-functie geproduceerd worden.

De randvoorwaarden van deze functies zijn hier overduidelijk in conflict. Indien hier nier beter op gelet wordt zullen deze conflicten alleen maar toenemen. De proef maakt volgens mij dan vooral ook duidelijk dat er niet gestreefd moet worden naar een superchipknip.

ENSCHEDEJeroen Hollema

Meer over