GEACHTE REDACTIE

Mobutu en Kabila hebben als gemeenschappelijke doelstelling Zaïre als democratie te redden. Welke democratie? Wie zien we dicht in de buurt van zowel Mobutu als Kabila?...

Zaïre

Amerika heeft in de jaren zeventig het regime van Mobutu gesteund om het communisme tegen te houden. Begrijpelijk indertijd. Maar waarom zijn ze zo'n cynisch regime blijven steunen toen begin jaren negentig de koude oorlog voorbij was?

Wat is democratie? Waar is democratie? In Mobutu of in Kabila? Een ding is duidelijk: de Amerikanen vinden altijd de geschikte persoon om hun belangen te behartigen.

Om Kabila lopen allerlei westerse aasgieren die uit zijn op interessante contracten voor de mijnindustrie. Kabila heeft geld, militairen en internationale hulp nodig om aan de macht te komen. De contracten die in Lubumbashi ondertekend worden, lijken een dreigement. Zo van als je dit niet ondertekent, stoppen we met je te ondersteunen. Louter eigenbelang dus van Kabila.

Er is geen sprake van goed overdachte onderhandelingen. De mensen zijn Mobutu zat omdat hij niet alleen een dictator is, maar ook een duivel. Toen hij zijn balans van 32 jaar leiderschap opmaakte, zei hij trots een volkspaleis en een brug gebouwd te hebben.

Bravo meneer Mobutu. Ik weet dat je weg gaat en nooit meer terug zult komen. Noch aan de macht, noch in Zaïre, noch in het gewone leven.

Wat Kabila betreft: applaus voor dit ene ogenblik. We zijn bezig met een strijd om Mobutu weg te krijgen.

Dan bij jij aan de beurt, en hopelijk Amerika in de nabije toekomst.

DEN HAAGA.O. Muambi

Afwasmachine

Ik zie die Hanno nog wel staan met zijn twee teiltjes, hij is zo zorgvuldig met zijn 'huismens', pleit zelfs voor opvang van regenwater. . . maar toch. Mij komt dat gezever over de afwasmachine ook de strot uit, maar vooral omdat ik de klos ben en drie tot vijf keer per dag een kwartier in een teiltje mag roeren en ik red het niet met één theedoek.

Daarom: Huisvrouwen laat allen vanaf heden de vaat van de hele dag staan en biedt manlief 's avonds twee teiltjes met een verbod op voorspoelen, dan zijn we binnen de kortste keren van die discussie over die 'foute' afwasmachine af.

Vraag en passant ook even of uw milieubewuste kerel wel netjes op de fiets naar de bieb of winkel om de hoek gaat en kap alle smoezen dat dat echt met de bolide moet, resoluut af!

Ter compensatie stap je uiteraard over op dure groene stroom in een dag/nachturen tarief.

VLIJMEN

Waltraut Vroege-Bootsman

Onderduikers

Als docent geschiedenis aan een middelbare school wilde ik graag reageren op het artikel van Hans Polak (de Volkskrant, 3 mei) over liquidaties van 'onmogelijke onderduikers'. Na kennisneming van het persbericht in de VPRO-gids zag ik op 1 mei de televisie-documentaire van Polak op VARA-tv. Ik was onder de indruk van de, vanuit journalistiek oogpunt boeiende film, waarop als werkstuk op zichzelf misschien alleen aan te merken was dat de zuivere weergave van het onderzoek soms enigermate in het gedrang kwam naast de aandacht voor het sensatie-element (vragen als 'Hóe hebt u hen dan geliquideerd?' en 'U hebt het er nog moeilijk mee om er over te pratens is 't niet?'). Vergeeflijk misschien. De tv-bazen dicteren: emotie op de buis.

Veel minder vergeeflijk is de onduidelijkheid waarmee documentairemaker en auteur van het artikel ons achterlaat.

In een zo uiterst delicate materie, waarin de belangen van direct betrokkenen (velen nog in leven) zowel als de zuiverheid van de historische beeldvorming van de totale onderduikperiode in het geding zijn, kan en mag het niet blijven bij een vooral journalistieke benadering in combinatie met een blijkbaar puur in dienst van die journalistiek verricht onderzoek.

Polak zelf verwijst in zijn artikel ook naar pogingen tot breder onderzoek van deze kwestie, die blijkbaar gestrand zijn. Dat de geschiedschrijver Lou de Jong zich hieraan niet wilde wagen, is slechts bewijs voor de these dat elk historisch onderzoek gevangen is in de beperking van de historicus en van diens tijd,

Is nu, ruim twintig jaar na de publicatie van deel 7 van De Jongs 'Koninkrijk,. . .' en meer dan tien jaar na diens afwijzende reactie op verdere navorsing (zoals Polak vermeldt), de tijd niet gekomen voor een breed opgezet landelijk onderzoek door de instantie die daarvoor het beste is toegerust, het RIOD?

Een zuiver wetenschappelijk onderzoek naar de vaak onder hoogspanning verkerende relatie onderduikgevers-onderduikers, waarin de liquidatie van onderduikers door het verzet als onderwerp van onderzoek uit de taboe-sfeer gelicht kan worden. Moge het werkstuk van Polak, dat zoveel vragen open laat, hiertoe dan misschien een aanzet zijn.

AMSTERDAMJ.H.E. Rees

Meer over