GEACHTE REDACTIE

Het zou naïef zijn geweest om te denken dat Nederland beter dan andere Europese landen had gezorgd voor de teruggave van door de nazi's geroofde 'oorlogskunst' aan de voormalige joodse en niet-joodse eigenaars of hun nabestaanden....

Onfatsoen

Verbazingwekkend is het bericht in de Volkskrant van 23 mei dan ook niet. Wél onthutsend is de uitspraak van het divisiehoofd collectiebeheer van het ICN in Rijswijk, E. Rodrigo.

Volgens Rodrigo mag het esthetisch genot van kunstminnaars die deze geroofde meesterwerken in musea bewonderen niet door een verwijzing naar 'gruwelijke feiten' worden belast: 'Bijvoorbeeld wanneer een schilderij in de collectie van Adolf Hitler heeft gehangen en de eigenaar een kopje kleiner is gemaakt'.

Als deze 'collectiebeheerder' goed geciteerd is, hebben we te maken hetzij met een vakidioot van het zuiverste water, hetzij met iemand die elk esthetisch gevoel ontbeert. In ieder geval getuigt een dergelijke denkwereld van een onfatsoen die elke beschrijving tart.

LEIDEN

Christiane Berkvens-Stevelinck

Misverstand

In het redactioneel commentaar over de selectie van 'briljante studenten' in de geneeskunde (de Volkskrant, 14 mei) is sprake van een misverstand dat nog steeds te beluisteren valt in vele commentaren, evenals in nogal wat reacties vanuit de politiek.

In het commentaar wordt gesteld dat bij selectie van studenten geneeskunde op basis van het gemiddelde examencijfer het hanteren van een vaste grens (bijvoorbeeld een 8, zoals voorgesteld door minister Ritzen) de voorkeur verdient boven het direct toelaten van een bepaald percentage (bijvoorbeeld 50 procent, zoals geadviseerd door de door mij voorgezeten Commissie Toelating Numerus Fixusopleidingen).

'Schrijnende gevallen', aldus het commentaar, 'liggen bij dit laatste voorstel voor het oprapen, zoals een student die in een 'goed' jaar met een gemiddelde van 7.35 uit de boot valt, terwijl het andere jaar 7.2 al voldoende zou zijn om aangenomen te worden.

De fout in deze redenering is dat men vergeet dat een leerling met een gegeven capaciteit in een 'goed' jaar ook zelf hoger scoort dan in een 'slecht' jaar. 'Goed' en 'slecht' hangen namelijk samen met de variërende moeilijkheidsgraad van het examen en niet met de capaciteiten van leerlingen.

In feite geldt het omgekeerde van wat in het commentaar gesteld wordt: schrijnende gevallen worden juist gecreëerd bij het hanteren van dezelfde vaste grensscore in zowel 'goede' als 'slechte' jaren. Aangezien het veel onwaarschijnlijker is dat het gemiddelde niveau van de capaciteiten van tienduizenden eindexamenkandidaten van jaar tot jaar fluctueert dan de moeilijkheidsgraad van het examen, is het juist eerlijker te opteren voor een vast percentage direct toe te laten kandidaten dan voor een vaste grensscore.

Het enige argument dat wel blijft staan, is dat eerder zekerheid wordt geboden, omdat men niet hoeft te wachten tot alle uitslagen in Nederland zijn berekend. Maar dat is een praktisch argument, dat men vooral niet moet verwarren met 'eerlijkheid'.

AMSTERDAM

Prof. dr. P.J.D. Drenth

Opgave

In uw rubriek Eindexamens 1997 (de Volkskrant, 21 mei) wordt onder de 'Moeilijkste opgave' een tekst 'Vorwürfe gegen BND und LKA' aangehaald. Helaas zit docent H. Dijkstra er faliekant naast als hij de Bundesnachrichtendienst vergelijkt met de brave Nederlandse Rijksvoorlichtings Dienst.

Het is zeer zeker niet de opgave van de BND om persberichten voor de staat uit te geven. Eerder het tegendeel. Deze ver weg van de Bondsregering in Pullach bij München gezetelde geheime dienst is verantwoordelijk voor het vergaren van voornamelijk niet openbaar toegankelijk nieuws of, makkelijker gezegd, ordinaire spionage.

Vooral ten tijde van de Koude Oorlog was de BND uiterst actief in Oost-Europa en kwam - vooral met mislukte operaties - vaak in de publiciteit terecht. Nu de oude klandizie veelal is weggevallen, is de BND op zoek naar nieuwe activiteitsgebieden, zoals de strijd tegen internationale drugs- en atoomsmokkel, wat de achtergrond is van het aangehaalde krantenbericht. De Bundesnachrichtendienst wordt, dat zegt de naam al, beheerd door de Bondsregering.

Het Landeskriminalamt (LKA) is een overheid op deelstaatniveau, in dit geval van de deelstaat Beieren. Het is belast met de centrale recherche op het grondgebied van Beieren en met de coördinatie van centrale recherche met andere deelstaten.

De bedoeling is dus dat het LKA zich uitsluitend met politietaken bezighoudt. Op federaal niveau is er dan trouwens ook nog het Bundeskriminalamt BKA.

O ja, de persberichten van de overheid worden uitgegeven door een iets onverdachtere dienst, het Bundespressamt (BPA) dat thans nog in Bonn zetelt. Misschien iets voor het volgende eindexamen.

DÜSSELDORFMarcel de Jong

Meer over