Geachte redactie

Sinds vorig weekend is het genieten geblazen! Gaudí is bij ons op bezoek. Hij kwam binnen door de brievenbus. Zoals ik vroeger als kind kleine hapjes nam van mijn stukje taart om te genieten van het idee dat er nog een heel groot stuk op te peuzelen viel, zo geniet ik nu van het schitterende boek over Gaudí en zijn meesterwerken. Gisteren bracht de post een zwaar pakket met de overige delen van de serie Wereldarchitecten, aangeboden door de Volkskrant voor een habbekrats, maar met een onschatbare waarde voor mij!

Trots

Roeptoeteren

Je moet vandaag de dag wel lef hebben, wil je als CDA'er met de opvattingen van de Spaanse filosoof Ortega y Gasset komen aanzetten. Diederik Boomsma, raadslid voor het CDA in Amsterdam, heeft die (Opinie en Debat, 19 oktober). Maar zo dapper is dat nu ook weer niet wanneer je Ortega maar genoeg geweld aandoet. Moderne kunst is anti-populair, stelde Ortega inderdaad, maar terwijl Boomsma suggereert dat Ortega die kunst afwijst, hoewel 'hij er overigens wel door gefascineerd was', juichte Ortega die kunst in zijn La deshumanización del arte juist toe. Als oprechte en beschaafde liberaal en groot voorstander van de integratie van Europa zou hij de recente ontwikkelingen in de Nederlandse politiek vermoedelijk zien als uiting van wat hij in een ander boek 'de opstand van de massa's' heeft genoemd. Het raadslid profileert zich als wat voor Ortega het prototype van de massamens is: iemand die op één terrein heeft doorgeleerd en nu meent overal verstand van te hebben en meningen over te mogen rondtoeteren.


Barbaars

De drie orkesten en het Groot Omroepkoor van het Muziek Centrum van de Omroep (MCO) maken een substantieel onderdeel uit van het Nederlandse muziekleven door hun zeer hoge kwaliteit, bijzondere programmering en de vele zeer goed bezochte concerten in de beste zalen van Nederland.


Worden deze ensembles afgeschaft dan heeft dat desastreuze gevolgen voor een in 65 jaar opgebouwde unieke muziekcultuur.


De aangekondigde opheffing van het MCO, blijkbaar zonder enige kennis van zaken, getuigt van kortetermijndenken en van geen enkel inzicht in wat de desastreuze gevolgen zullen zijn van deze botte en barbaarse bijlmethode, voor de vele musici, muziekliefhebbers en potentiële muziekliefhebbers. De regering zou het inzicht moeten hebben dat geestelijk welzijn en het beschavingsniveau van een bevolking mede afhangt van de mate waarin de kunst en cultuur hoog gehouden en dus behouden wordt en dat het in de samenleving juist niet alleen om kosten/batenplaatjes gaat.


Leg kunst uit

In het bleke verweer tegen het grof geschut dat de kunst bedreigt en in de publieke discussie hierover (waarbij de sector zelf zich tot nu toe gedeisd houdt), valt op dat de kunst vooral vanuit een economisch perspectief wordt beschouwd. Dat is vreemd omdat economisch gezien kunst in de kern immers behoorlijk zinloos is, per definitie niet rendabel, net als onderwijs, zorg of ontwikkelingshulp. En dat hóórt zo. Kunst is een belangrijke voorziening en die moet je willen betalen.


Over lantaarnpalen, die enkel een onmeetbaar gevoel van veiligheid of zelfs romantiek opleveren, hoor je doorgaans niemand zeuren dat die dingen geld kosten. Blijkbaar is de kunst haar legitimatie en haar publiek inderdaad kwijtgeraakt, net als politiek de kiezers. Zeker is dat de dingen niet langer vanzelfsprekend zijn. Dat we elkaar weer wat uit te leggen hebben. Doe dat dan ook. Legitimeer je door anderen bekostigde vrijheid. Leg de kunst uit, juist nu, aan eender welke Henk en Ingrid. Een frontale aanval vereist een betere, principiële verdediging dan alleen het doorzichtig snoeven met cijfers.


Tof

Manuel Broekman is 22 jaar, acteur, fotomodel en nieuwe presentator bij Spuiten en slikken. Hij wordt geïnterviewd door de Volkskrant. Hij zit nu bij een 'tof' programma, hij speelt in een tv-serie die ook al 'tof' is, een serie waar hij zelf naar kijkt, vindt hij zelfs 'fucking tof'. Manuel leest geen kranten en geen boeken, behalve de Donald Duck in de snackbar. Als dit de toelatingscriteria zijn om een tv-persoonlijkheid te worden, dan mag van mij per direct op de publieke omroep worden bezuinigd. Wat een armetierigheid.


Strippende Kluun

Het verslag in de Volkskrant over de Donorweek kopt dat 'Kluun wel wil strippen voor meer donoren'. (Media, 19 oktober). Dat behoeft een correctie. Tijdens het uur dat Barry Atsma en ik donoren wierven, twitterde ik de volgende tekst: '@barryatsma gaat strippen als er meer dan 120 orgaandonoren zijn geworven. En ik houd mijn kleren aan als er meer dan 150 zijn. #donorweek.'


Dat is een belangrijk verschil. De belofte dat Barry gaat strippen bij voldoende donoren, zou sommige mensen die hem in de film van KEVBDD ontkleed hebben gezien, wellicht kunnen motiveren donor te worden.


Maar het vermeende dreigement dat ik (46) hetzelfde zou doen, weerhoudt weldenkende mensen er juist van donor te worden en dat is niet het idee van de Donorweek. Geen paniek dus.


Buisje sperma

De Volkskrant besteedt ruim aandacht aan de verkoop van het dressuurpaard Totilas voor het recordbedrag van 15 miljoen euro. Hierdoor zijn de olympische aspiraties van Edward Gal, en daarmee van de Nederlandse ruiterploeg, in een klap verdwenen. De nieuwe eigenaar zal Totilas behalve voor de dressuur ook voor de fokkerij gaan gebruiken, want een buisje sperma van deze hengst levert maar liefst 5.500 euro op. Hoe Totilas het zelf allemaal ervaart, komen we niet te weten.


In ieder geval is het niet waarschijnlijk dat hij de nogal onnatuurlijk ogende dressuurpasjes uit vrije wil laat zien. Deze pasjes worden onder dwang aangeleerd met vaak weinig zachtzinnige methoden. Om blessures te voorkomen staan paarden als Totilas vaak alleen in een box, terwijl een paard van nature een kuddedier is.


Het toont aan dat veel dieren in onze samenleving in de eerste plaats als gebruiksobject worden gezien, ter meerdere eer en glorie van de mens en zijn geld.


Gefopt

Het is al langer bekend dat producenten van fossiele energie allerlei financiële voordelen krijgen van onze overheid. Minder bekend is dat deze voordelen een veelvoud zijn van de steunmaatregelen voor groene energie. Zo worden bijvoorbeeld in Duitsland de kolenmijnen met miljarden euro's gesubsidieerd.


De EU streeft ernaar om deze subsidies aan fossiele energie in 2014 te stoppen, maar Duitsland krijgt waarschijnlijk uitstel tot 2018. Duitsland wordt vaak als voorbeeld aangehaald van een effectief groen energie beleid, maar dan wel groene energie met een gitzwarte rand.


Het is hoopvol (Economie, 16 oktober) dat de vaste kamercommissie voor Economische Zaken onderzoek naar steunmaatregelen voor duurzame en niet-duurzame energie zeer wenselijk vindt.


Meer over