GEACHTE REDACTIE

Tot eer en glorie van de grandeur van 'la Patrie' wil Frankrijk weer kernproeven gaan uitvoeren in zijn overzeese gebieden, ondanks de vele protesten van de plaatselijke bevolking, van Greenpeace en van velen over de hele wereld....

Anti-kernproef

Momenteel trekt een grote reclamekaravaan door het Franse land. Wat zou het mooi zijn als iemand de wielerploegen van 'la Grande Boucle' er eens toe over zou kunnen halen op de aankomstdag, zondag 23 juli, massaal op de Elyzeese velden in Parijs in anti-kernproefuitmonstering over de streep te gaan. . .

MAARHEEZE J. Loeff

Airbags

Hoe kan de Volkskrant van 13 juli melden dat een Rotterdamse automobiliste gewond is geraakt door vloeibare stikstof uit het airbag-systeem van haar auto? Airbags bevatten helemaal geen vloeibaar stikstof.

Wat dan wel?

In het stuurhuis zit een metalen cilinder met pillen, die voornamelijk bestaan uit de chemische verbinding natriumazide. Bij een botsing worden deze pillen elektronisch ontstoken en via een ontledingsreactie ontstaat er stikstofgas. Dit onschadelijke gas blaast de airbag in een oogwenk op, waardoor het lichaam wordt opgevangen. Op die manier kunnen airbags bij een botsing het verschil uitmaken tussen leven en dood.

De vraag blijft nu wat de ongelukkige Rotterdamse is overkomen. Het meest waarschijnlijke is dat haar verwondingen zijn ontstaan door natriumhydroxyde, een vrij agressieve verbinding die brandwonden veroorzaakt en die bijtend werkt op de ogen en de huid.

De verbinding kan uit de natriumazide-pillen worden gevormd wanneer er water in het airbag-systeem terecht komt. Als zoiets gebeurt zouden filters de schadelijke verbinding moeten tegenhouden. Soms gaat dat echter jammerlijk mis.

NIJMEGEN Arthur van Zuylen

Eco-dictatuur

'Er was taart en limonade voor iedereen', laat Diederik Ettema 'opa' vertellen in het jaar 2076. Zijn stuk op de U-pagina van 8 juli is een reactie op het artikel van Erich Helfferich (Forum, 5 juli) over duurzame ontwikkeling. Ettema's respons is echter wel heel kortzichtig.

Ten eerste behoorde deze 'opa' toevallig tot de minderheid op deze aarde die inderdaad 'taart en limonade' kon consumeren tot hij er bij neerviel. Helaas is dat niet weggelegd voor de grootste helft van de wereldbevolking. De kloof tussen arm en rijk, en de daarmee gepaard gaande scheve verhouding tussen het energieverbruik wordt nog steeds groter.

Ten tweede staat Ettema helemaal niet stil bij de vernietiging van de aarde door roofbouw en vervuiling om een klein deel van de wereldbevolking een relatief korte tijd in overdadige luxe te laten leven.

En ten derde maakt Ettema een karikatuur van de ideeën van Helfferich. Het idee dat we terug moeten naar een hutje op de hei en 'elke dag bruine bonen', afgedwongen door een eco-dictatuur, is onzin. Ecologisch geteelde lokale produktie is niet alleen haalbaar, maar ook heel lekker.

Helfferich pleit juist voor een bewustwording en verandering van het handelen van alle betrokkenen, producenten, consumenten en politici; niet voor een opgelegd systeem.

Dit gezegd hebbende, valt er wel wat aan te merken op de invulling die Helfferich geeft. Zo legt hij weinig nadruk op de betrekkingen met de rest van de wereld.

Alternatieve handel, zoals Max Havelaar-koffie, biedt betere perspectieven voor wereldwijde betrekkingen op meer gelijkwaardige basis dan protectionisme.

DEN HAAG Jeroen Vos

De fooi

In de Volkskrant van 5 en 11 juli wordt het voor vele mensen onprettige fooiensysteem besproken waardoor het slot van een aardige maaltijd dikwijls een onbevredigend einde krijgt.

De narigheid is eigenlijk begonnen toen de Amerikanen in groten getale naar Europa kwamen. Voor die tijd was door de inspanningen van de vakbonden een redelijke cao bevochten voor het personeel van de horeca. Een fooi was - net als in Engeland - nooit poenerig en meer een afronding voor als men gezellig had gezeten.

Toen de Amerikanen kwamen werd dat anders. In Amerika was de fooi een belangrijk stuk van het inkomen, want de vakbonden hadden geen behoorlijke cao bevochten. Het idee was dat de fooi groeide naarmate het personeel beter zijn best deed, en 10 procent was wel het minste dat men moest geven. Het is begrijpelijk dat de Europese horeca deze fooien niet weigerde.

Een fooi is echter iets dat men geeft als men bijzonder prettig heeft gezeten, of als het personeel iets extra's heeft gedaan dat buiten hun taak lag. Ik geef de juffrouw van de bakker of de slager ook geen fooi, hoewel ik soms het gevoel heb dat ik dat best eens zou mogen doen.

HELMOND T. Balder

Donorcodicil

Eens in de zoveel jaar laait de discussie op over het al dan niet 'verplichten' om na de dood organen af te staan. Deze discussie gaat vaak gepaard met een onontkoombaar moraaloffensief aan het adres van mensen die geen donorcodicil op zak hebben.

Jammer genoeg wordt bij het voorgenomen nieuwe systeem - waarbij iemand kan aangeven niet zijn of haar organen af te staan - weer voorbijgaan aan het feit dat er ook groepen in de samenleving zijn wiens organen bij voorbaat niet gebruikt worden voor transplantatie, of ze nu over een codicil beschikken of niet.

Homoseksuelen zijn hier een goed voorbeeld van. Het achterliggende argument is dat zij, in verband met HIV-besmetting, tot een risicogroep behoren. Bij hetero's worden geen vragen gesteld, ongeacht hun seksuele verleden. Op grond van dit soort onterechte risico-indicaties kom ik niet in aanmerking om na mijn dood organen af te staan.

Natuurlijk hoef ik mij niet verantwoordelijk te voelen voor deze absurde gang van zaken, maar hou dan ook alsjeblieft op met dat gezeur over tekorten aan orgaandonoren en het ontwerpen van wettelijke regelingen waarbij je na je dood automatisch donor wordt.

AMSTERDAM Jasper Mevis

Meer over