GEACHTE REDACTIE

Deze dagen lijkt niets meer echt te zijn. We werken, we eten, we geven de kinderen antwoord. Tegelijkertijd realiseren we ons ieder moment dat een paar honderd kilometer verder vrouwen, mannen en kinderen op gruwelijke wijze worden uitgemoord....

Demonstratie

Iedere dag vragen we ons af wat we kunnen doen. Iedere dag kijken en luisteren we naar het nieuws. En weer. . .en weer.

Woedend zitten we bij ons televisietoestel en schelden op de politici in Brussel en in de VN. En nu hebben de Serviërs Zepa bereikt.

In de krant staat een oproep om te demonstreren tegen de opheffing van het wapenembargo voor Bosnië. We nemen vrij. We gaan naar Den Haag. Daar zullen toch wel al die mensen zijn, die net als wij gefrustreerd en machteloos voor hun televisie hebben gezeten. Misschien kunnen we samen iets ondernemen.

Deze dagen lijkt echt niets meer echt te zijn. In Den Haag demonstreren we met vijfhonderd Bosniërs. Naar Nederlanders moeten we zoeken.

AMSTERDAM Mieke Goudt

Bert van Herk

Bittere bijsmaak

Na een lang en gevaarlijk verblijf in Srebrenica keren de Nederlandse militairen terug naar huis. Bij de VN-vestiging in Zagreb wordt dat gevierd met patat en kroketten en een spandoek met 'welkom'. De Nederlandse media creëren rond deze gebeurtenis een feestelijke sfeer.

Terecht vind ik. Want ik ben ook blij dat onze jongens levend terugkomen uit de oorlog in Bosnië en ik vind ook dat ze daar met waardigheid hun moeilijke taak hebben vervuld. Daarom doe ik graag mee aan deze viering van het nationale 'wij-gevoel'.

Probleem is echter dat voor mij, zoals voor het steeds groeiende aantal Nederlanders, het begrip 'onze jongens' breder is en veel meer mensen omvat dan de Nederlandse militairen alleen.

Onze jongens zijn ook de neven in Zagreb, de vrienden in Split en de kennissen in Sarajevo. Voor deze jongens is het feest met patat en kroketten echter niet bedoeld. Sterker nog, voor deze jongens valt er niks te vieren.

De militaire episode in Srebrenica heeft nog eens duidelijk gemaakt dat hun levens niet het leven van één Nederlandse vrijwilliger waard zijn, dat de politieke beloftes niet waargemaakt worden en dat het onrecht kan zegevieren.

De viering van de terugkomst van de Nederlandse militairen heeft voor mij een bittere bijsmaak.

AMSTERDAM Helena Kosec

Poppenkasterij

De komedie van VN-Veiligheidsraad moet nu eindelijk ophouden. De raad moet gewoon zijn plicht doen tegenover Bosnië, dat erkend is door de wereldgemeenschap en lid is van de VN.

De plicht is: Bosnië bevrijden uit de klauwen van Servië en zijn handlangers, zoals Koeweit bevrijd werd. En geen poppenkasterij, leugens, waardeloze beloften en resoluties.

DEN HAAG M.J.A. Khan

Mening

Citaat uit het hoofdredactioneel commentaar in de Volkskrant van 13 juli:

'De krijgshaftige taal van de Franse president Chirac over het heroveren van Srebrenica, kan daarbij als kiespijn worden gemist.'

Citaat uit het hoofdredactioneel commentaar in de Volkskrant van 18 juli:

'Het is de verdienste van de Franse president Chirac dat hij onmiddelijk na de val van Srebrenica de ernst van de ramp onomwonden erkende.'

Wat is de mening van de Volkskrant over een week?

MEPPEL Gerrit Smink

Arrogante natie

Nu Frankrijk voornemens is het milieu nog meer te verkankeren met kernproeven en - als klap op de VN-vuurpijl - de Nederlandse troepen in Bosnië beschuldigt van medewerking aan de etnische zuiveringen, beklemt mij meer en meer de vraag: Moeten wij nog wel zo nodig samenwerken met deze arrogante natie in een Europese Unie?

Mochten de proeven op Mururoa in september gewoon doorgang vinden, dan heeft daarmee de Europese Unie definitief haar geloofwaardigheid verloren.

ZIERIKZEE Rob Delfgaauw

Meer over