Geachte redactie

Verkoop wat goud

In het artikel 'Libië kan het Noorwegen van Afrika worden' (Ten Eerste, 27 augustus) wordt terecht gesteld dat Libië een goudvoorraad van 144 ton bezit. Dat het daarmee op de twintigste plaats van de ranglijst van organisaties en landen vijftien plaatsen hoger staat dan Nederland is echter onjuist.

Nederland, op plaats 10 - tussen Japan en India in - heeft volgens de gezaghebbende World Gold Council een voorraad van ruim 612 ton. Met de actuele koersen van goud en dollar maakt dit een nationaal spaarpotje van 25 miljard euro.

Er zijn weinig landen die een hoger percentage van hun internationale reserves (goud plus vreemde valuta) aanhouden in goud dan Nederland: 58,9 procent. Ter vergelijking: China 1,6 procent, Rusland 7,7 procent, Japan 3,3 procent, Verenigd Koninkrijk 15,9 procent en Zwitserland 17,8 procent.

De vraag lijkt dan ook gerechtvaardigd of een verkoop van twintig procent van onze goudvoorraad bij het huidige prijsniveau (opbrengst rond de 5 miljard euro) niet zou getuigen van goed koopmanschap en van goed bestuur. De onzalige bezuinigingen op pgb's en bijzonder onderwijs zouden hiermee van tafel kunnen worden geveegd.

Job Vondeling, Amsterdam

Valkuil

Goed stuk van Willemijn Ruberg (O & D, 31 augustus), maar ironisch genoeg demonstreert zelfs zij hoe moeilijk de valkuil van victim blaming te vermijden is. Ruberg vraagt begrip voor het feit dat vrouwen soms wel fysiek, maar niet psychisch sterk genoeg zijn een verkrachting te stoppen.

Maar dit soort argumenten verlegt de focus toch weer naar de veronderstelde verantwoordelijkheid van slachtoffers om hun verkrachting te voorkomen. Verkrachtingen zijn niet het werk van één drukbezette griezel in de bosjes, maar veelal van onze bekenden, buurmannen, vrienden, vaders en zoons. Zolang we dat niet erkennen, zolang we alleen nadruk leggen op hoe vrouwen verkrachting kunnen voorkomen, en niet op hoe daders kunnen voorkomen dat ze verkrachten, überhaupt kunnen leren herkennen wannéér ze verkrachten, verandert er niets.

Sarah Volz, Leiden

Energie

De manier waarop Aleid Truijens over 'de drukke kinderen met psychische labels' en het 'in toom houden van ADHD'ers (O & D, 31 augustus) schrijft, bevestigt dat ik mij terecht zorgen maak. Ik heb mij nog nooit in dergelijke bewoordingen over mijn leerlingen uitgelaten. En het stoort mij dat u dat wel suggereert.

Kennelijk denkt u bij deze kinderen slechts aan het handhaven van de orde. In de dagelijkse praktijk ben je als docent echter bezig met het uiterste uit je leerlingen te halen. Ook uit de leerlingen die in een klassikaal systeem achter raken en zich daar ongelukkig voelen. Alle energie die docenten daarin steken, haalt u met deze opmerkingen in één klap onderuit. Dat bedoel ik nu als ik het over respect voor de functie heb.

Natuurlijk is het een vereiste dat er kwaliteit voor de klas staat. Het masterdiploma kan een oplossing zijn. Een verandering die zoveel consekwenties voor het onderwijs heeft, moet echter voldoende onderbouwd worden. We hebben toch wel iets van het verleden geleerd?

U bent 22 jaar geleden uit het onderwijs gestapt om buiten uw leslokaal rond te kijken. Een prima beslissing! Hebt u al genoeg gezien om weer terug te gaan?

Anneke Wijma, Lieshout

Kraken

De bezetting van thans bewoonde huizen in Londen door ondermeer een groep Roemeense zigeuners (Buitenland 27 augustus) wordt volgens mij ten onrechte met het begrip 'kraken' aangeduid.

Door de plunderingen in Londen te typeren als een nieuwe trend binnen het kraken, wordt er misbruik gemaakt van een begrip dat geassocieerd wilt worden met een middel waarmee mensen misstanden op de vastgoedmarkt aan de kaak stellen, en een directe oplossing voor hun woningprobleem zoeken.

Kraken is het zonder toestemming van de eigenaar bezetten en in gebruik nemen van in onbruik geraakte - en dus onbewoonde - panden. Bij de recente voorvallen in Londen is hiervan geen sprake, daar deze huizen nog volop bewoond werden door mensen die op dat moment op vakantie waren. Bewoonde panden plunderen heeft mijns inziens niets met het begrip kraken van doen.

P.van der Heiden, Leiden

Stemmingmakerij

Student bestuurskunde Christiaan Witteman (O & D, 31 augustus) schetst een schril beeld van onze publieke sector: geldverslindend, inefficiënt, doet veel zinloze dingen (coördinatie, management, rondpompen geld enzovoorts). Zelfs mensen met een minimumloon moeten daarom meer dan de helft van hun bruto inkomen aan belasting afdragen.

Witteman onderbouwt zijn stellingen niet. Het blijft bij gevoelsmatige klachten. Zo blijft onbelicht dat Nederland van de landen van de OESO samen met Zwitserland en de VS een naar verhouding lage belastingdruk heeft.

Over het algemeen functioneert de collectieve sector niet slecht en werken de mensen daar keihard zonder bonussen en zonder buitensporige declaraties, zoals de schrijver zonder enige toelichting suggereert. Ik beschouw zijn bijdrage als misplaatste stemmingmakerij die helaas past bij een nu gangbaar patroon en die mij als oud-ambtenaar en gepensioneerd ondernemer stoort.

Ik laat mijn tegengeluid graag gepaard gaan met een ondersteuning van Evelien Tonkens (O & D, 31 augustus) die de welgestelden in ons land oproept tot bereidheid meer belasting te betalen. Ik heb die bereidheid en meld mij bij deze aan.

Leendert Jonker, Leiden.

Leve Verhofstadt

De column van Pieter Hilhorst (O & D, 30 augustus) zou Nederlandse politici wakker moeten schudden. Het is opvallend dat een lang interview in Zomergasten met de Belgische politicus Guy Verhofstadt nodig was om een reeks waarheden over Europa te berde te brengen: de multiculturele samenleving is gewoon een feit, we moeten af van 'wij-zij-denken' afmoeten, nationalisme is gevaarlijk is en de financiële crisis moet in Europees verband worden aangepakt. Verhofstadt is een bevlogen politicus met een brede visie. Waar zijn de Nederlandse politici met dezelfde uitstraling?

Carlotta en Fernando da Silva, Utrecht

undefined

Meer over