GEACHTE REDACTIE: Mooi of lelijk is echt iets anders dan goed of slecht

Carel Weeber de 'slechtste' architect? Schandelijk om zo beledigend te schrijven over een voorname Nederlandse architect, wiens mening niet door iedereen wordt gedeeld....

Zelf heb ik in vakbladen wel kritiek geuit op Weebers naïeve streven naar objectiviteit, waardoor zijn ontwerpen en zijn opvatting over de rol van een docent mijns inziens tekortkomingen vertonen. Als docent is Weeber de belangrijkste vertegenwoordiger van een stroming aan de Faculteit Bouwkunde van de TU Delft, die met andere stromingen in een richtingenstrijd is verwikkeld om de macht; echter zonder de vinger te krijgen achter de werkelijke problematiek van Bouwkunde: het tekort aan techniek en organisatie en het teveel aan studenten.

Als architect is Weeber het archetype van de ontwerper zonder moraal, waardoor hij zich van veel problemen weet bevrijd en uitsluitend toekomt aan de kern van wat architectuur is: maten, vormen en materialen.

Dat de door Weeber ontworpen gebouwen niet meer zijn dan de kale door hem gekozen beginselen, beschouwt hij als een realiteit die niet het resultaat is van zijn handelen, maar het gevolg is van de maatschappelijke werkelijkheid. Gek genoeg toont juist zijn allerlaatste gebouw, de Struyck, oneerbiedig 'de roze drol' genoemd, een voor Weeber haast spectaculaire ontwikkeling door zijn subjectieve keuze voor het vrolijke vlammenmotief van Peter Struycken op de buitenkant.

DEN HAAG Otto Das

Compliment

Afgelopen zaterdag werd ik aangenaam getroffen door het stuk over de kwaliteit van de architecten. Weeber is de slechtste architect. Het was weliswaar een beoordeling door vakgenoten en niet van de gebruikers van de gebouwen. Toch kon ik me goed vinden, zowel in de conclusie als de motivatie.

Stuitend is de reactie van Weeber op zijn uitverkiezing. Hij noemt de keuze traditioneel en conservatief, en voor zover hij een minder sterk ontwerp gemaakt heeft, ligt dat aan de grote hoeveelheid regels en voorschriften die voor een ontwerp gelden, waardoor de architect in een keurslijf wordt geperst. Daarom zijn enkele van zijn ontwerpen volgens Weeber wat minder geslaagd.

De opmerking dat de keuze voor Weeber ingegeven zou zijn door zijn omstreden uitspraken, lijkt me niet juist en leidt de aandacht af van de omstreden ontwerpen. Overigens vond ik het idee voor de 'doe het zelf'- of Gamma-woningen bruikbaar om de woonomgeving rond de woonkazernes van Weeber te verlevendigen en het kille rationalisme te verdoezelen.

LEUSDEN P. Smeijer

Cadeautje

Een verse krant heeft iets van een Sinterklaascadeautje uit mijn kindertijd. Je weet dat 't komt, maar je weet niet wat 't is. Zo ook vorige week zaterdag.

Ik heb genoten van de 'tabloid' Polderpraal. En met name van de 'Reis langs mooi en lelijk'. Ook ik ben een zwerver door 's lands dreven en herken alle commentaren van het gezelschap dat per bus door ons landje werd gesleurd. Prachtig. Wat mij betreft: een prijs voor de bedenker van de kreet 'Polderpraal'. Dit soort bijlagen moet de Volkskrant meer maken.

OUDERKERK A/D AMSTEL

Frans Kraak

Wedloop

De krant van zaterdag 13 september slaat alles. Weer een nieuw katern erbij. Zij past niet meer door de bus. De krantenbezorger moet twee keer zijn ronde maken, omdat het niet meer in één keer kan. Zou iemand deze krant langer lezen vanwege het nieuwe katern? Ik denk het niet.

Houd alsjeblieft op met deze kranten-wedloop. Ik lees de krant voor het nieuws en niet voor die andere flauwekul.

WOUDENBERG Chris van Lith

Gescheurd

Eindelijk, na decennia, krijgt de Club van Rome dan toch gelijk: er zijn grenzen aan de groei. Afgelopen zaterdag gedemonstreerd door de Volkskrant.

Voor het eerst paste de zaterdagkrant niet meer door mijn brievenbus. Gelukkig geen halve natte krant, maar wel een gescheurde voorpagina.

BRIELLE Jon Hogeslag

Theetuin

Ik weet dat er belangrijker onderwerpen zijn, maar toch irriteert het me dat wordt beweerd dat in de theetuin in de Millingerwaard de taart 'vies' is (bijlage Polderpraal). Dat is absoluut ten onrechte. Op die plek is juist alles in hoge mate in orde: de tuin, de ligging, de voorzieningen, de consumpties en de prijs - een bijna volmaakte plek. Ook de typering van het wandelingetje erheen (twee kilometer over een halfverhard pad) als 'barre tocht' verdient de baldadigheidsprijs.

ANDELST T. Goedewaagen

Meer over