Garry Davis ***

Het verhaal zit goed in elkaar, met leuke gedetailleerde observaties, goede timing en humor.

KARIN VERAART

Theater

Garry Davis, de droom van een wereldburger

Concept, tekst, spel: Marjolijn van Heemstra. Eindregie: Jetse Batelaan. Coproductie Ro Theater/Frascati. Ro Theater, Rotterdam, 10/5; rotheater.nl

'Het klinkt misschien een beetje cheesy, maar cynisch kunnen we altijd nog worden.' Met dit droge commentaar vat Marjolijn van Heemstra het zelf maar even samen: de kern van haar performance. Ja, de boodschap is best idealistisch, naïef misschien zelfs, soft. Maar cynisme helpt ons ook niet verder. Dit zo terloops, hardop gezegd, dat relativeert bovendien.

En dat is innemend aan Van Heemstra's documentaire en tegelijk zeer persoonlijke manier van werken: ze kan er af en toe samen met het publiek met enige afstand en humor naar kijken. Nu ook weer, in het laatste deel van haar 'drieluik over verbondenheid', waarmee ze als theatermaker haar debuut maakt bij het Ro - en dat haar afscheid bij Frascati markeert.

Deel 3 heet Garry Davis, maar gaat natuurlijk niet in de laatste plaats over Van Heemstra en haar zoektocht naar verbondenheid die ze inzette met deel 1.

De zinsnede 'Mensen zijn meer kinderen van hun tijd dan kinderen van hun ouders' (Marc Bloch) inspireerde haar toentertijd op zoek te gaan naar tijdgenoten. Ze vroeg drie mensen die op dezelfde dag zijn geboren als zij (10 februari 1981), maar op een andere plek in de wereld, om een maand te skypen en daarna een week lang hun leven met haar te delen. Die ervaring vond z'n weerslag in Family '81. In deel 2, Mahabharata kwam de Indiase jongen Satchit Puranik terug. Nu was het de bedoeling dat de Libanese Souad Abdallah (eveneens uit deel 1) haar opwachting zou maken, maar ze mocht Nederland niet in. Nederland was namelijk bang dat ze zou blijven.

En daarmee begint het. Garry Davis was de allereerste wereldburger, idealist die een eigen wereldpaspoort ontwierp (nadat hij zijn Amerikaanse had verscheurd) en daarmee onvermoeibaar grenzen overschreed en op de grootst mogelijke moeilijkheden stuitte. Hij kreeg bijval van Einstein en Camus, duizenden mensen liepen weg met deze globalist en zijn idealen. Inmiddels is hij 91 jaar en min of meer vergeten, maar Van Heemstra brengt deze zonderling en zijn ideeën weer helemaal tot leven, en verbindt die met haar eigen dromen, ervaringen en verontwaardiging.

En meestal overtuigt dat. Hier en daar inderdaad een beetje naïef misschien: zo komen de beloften aan Souad wat overtrokken over en de uitgesproken verwondering over het Nederlandse beleid ook. Maar het verhaal zit goed in elkaar, met leuke gedetailleerde observaties, maakt onverwachte sprongen en komt altijd weer keurig terecht. Goede timing ook, en met humor dus. En mededogen. En niet op een cheesy manier.

undefined

Meer over