Fritesfeest

Hebzucht is een krachtige menselijke drijfveer. Daarom stond ik gisteren stipt om 12 uur 's middags voor de ingang van de 70-jarige FEBO in de Leidsestraat: de snackgigant had beloofd vanaf dat tijdstip gratis frites uit te delen om de feestdag op gepaste wijze luister bij te zetten. Nu had ik iets verwacht met mensenmassa's en dranghekken, maar daarvan was geen sprake. Ik was de enige klant, afgezien van een Aziatische rugzaktoerist die de hem gul toegestoken puntzak geschokt van de hand wees, alsof hem een obsceen voorstel werd gedaan.

Voor het kwakje ketchup op de gratis frites bleek ik 50 cent te moeten betalen, een gebaar van grootse kneuterigheid, op zo'n verjaardagsfeestje. Het zou me niets verbazen als die 50 cent ruimschoots de inkoopkosten dekte, bedacht ik mokkend, niet alleen van de ketchup maar ook van het bergje patat daaronder. Trouwens, echt goede frites waren het niet eens. Bleekjes en dor.

Kortom, de sfeer was verre van feestelijk, en ik wilde al afdruipen toen ik een aanzwellend gedruis hoorde vanaf het nabijgelegen Leidseplein. Schoolkinderen. Gillend en joelend kwamen ze massaal dat kleine snackbarretje binnengestormd. Ik werd zowat onder de voet gelopen door de hongerige bende, en ook de frietbakker en zijn kompaan keken een beetje beduusd, alsof ze zo'n stormloop niet verwacht hadden.

Wat bleek? Op het Barlaeusgymnasium om de hoek was de lunchpauze aangebroken en het spes patriae van de grachtengordel kwam natuurlijk maar al te graag kosteloos een vette bek halen. Dat was weer eens wat anders dan de volkorenbammetjes met fair trade-pindakaas van thuis! Mijn moederhart zwol van trots toen ik in de kolkende, vretende massa ook mijn eigen dochtertje ontdekte bij wie de mayonaise (die bleek wél gratis! Dat is niet eerlijk!) reeds om de kaken hing. Nou, je kon wel zien dat de kindertjes van de elite goed opgevoed zijn: de hele kudde barstte onder het graaien en proppen als één man in een welgemeend 'lang zal die leven!' uit. De uitbater en zijn maat lachten gevleid, en zetten het razendsnel frietbakken nog een tandje bij.

Met moeite worstelde ik mezelf tegen de duwende en stompende stroom in naar buiten. Daar trof ik een paar iets minder goed opgevoede kindertjes bezig met het verfoeilijke tijdverdrijf 'spelen met eten': een opgeschoten knul van een jaar of 16 mikte de inhoud van zijn puntzak in de capuchon van een nietsvermoedend kameraadje, met mayonaise en al; een ander stak frites in zijn neus en oren en maakte daarbij briesende geluiden; een klein, blond meisje voerde de traktatie aan een troep inderhaast toegefladderde duiven, en een lange meid met een smoelwerk vol onjuiste maquillage had twee zakjes frites in haar handen, waarvan ze er één onaangeroerd in de vuilnisbak wierp. Aardappels die voor niets gestorven zijn, dat kan ik niet aanzien. Toen ik haar een fronsende blik toewierp stak ze haar tong naar me uit, waarbij de fijngekauwde aardappelpulp met speekseldraden goed zichtbaar was. Ik hoopte maar dat ze niet bij mijn dochter in de klas zat. Met gemengde gevoelens jegens zowel de FEBO als de mensheid fietste ik naar huis.

Vanmiddag ga ik wéér. Dan delen ze kroketten uit.

undefined

Meer over