Free

AAF BRANDT CORSTIUS

Nelson Mandela werd deze week 94. Daarbij viel hem de dubieuze eer toe dat de oudste specht van Afrika naar hem werd vernoemd. De Australopicus nelsonmandelai heet deze prehistorische vogel. Ook werden er allerlei foto's gepubliceerd van eerdere hoogtijdagen, waarbij Mandela altijd hand in hand met een mannelijke hoogwaardigheidsbekleder of popster wordt vastgelegd. Elke mannelijke hoogwaardigheidsbekleder en popster moet minstens één keer zo met Mandela op de foto zijn gegaan. Geen man verleent je zoveel coolheid door, al is het maar heel even, met je hand in hand te staan.

Ik had niet beseft dat het concert in Amsterdam van Paul Simon, waarbij hij met Ladysmith Black Mambazo Graceland zou naspelen, samenviel met Mandela's verjaardag. Wat kwam dat allemaal goed uit. Want ik was erbij.

Nadat Paul Simon al zijn hits van voor en na Graceland had gespeeld - en dat zijn er zeker 287, misschien meer - werd er een Afrikaans kwartier ingelast, waarbij diverse artiesten een eerbetoon aan Mandela brachten.

Acuut was ik in de jaren tachtig. Een tijd waarin we het eigenlijk aanhoudend over Nelson Mandela hadden. Mijn zus had nog bijna Soweto geheten, zo'n tijd was het. Aaf, Soweto en Jelle. Misschien toch goed dat mijn ouders last minute voor de naam Merel kozen.

Het was ook heel normaal op het ingedutte gymnasium waarop ik zat, om 'Mandela' als onderwerp te geven voor de eloquentiawedstrijd en dat een kakmeisje uit de vijfde klas dan in de aula achter het spreekgestoelte ging staan en haar voordracht aldus begon: 'FREEEEEEE Nelson Man-de-la!' Met gebalde vuist. Nee, daar keek echt niemand van op.

En toen was hij ineens echt free en nam mijn stiefmoeder ons de avond van zijn vrijlating mee naar het Leidseplein, waar spontaan een kolkende dans was ontstaan tussen een stuk of duizend mensen. Daar mochten we een extra large zwart T-shirt kopen met de ANC-vlag erop, want toen was het ANC nog heel happening en daarom heb ik dat T-shirt vervolgens twee jaar lang niet uitgetrokken.

En nu is Mandela 94 en bleek Graceland, wat ik nog steeds een 'plaat' noem, al 25 jaar te bestaan. Een snelle rekensom leerde dat ik dus al 25 jaar bezeten ben van die plaat, want als het even niet gaat of als ik zin heb om na het eten een dans in te zetten of als ik moet joggen maar vermoed dat de levenslust mij daarvoor geheel ontbreekt, luister ik naar Graceland. En dat helpt.

Ineens verlangde ik naar een extra large ANC-shirt, maar dat was in de merchandisehoek niet te koop.

undefined

Meer over