Formatiescenario: nieuwe verkiezingen

De kiezer schonk de politiek een verpulverd landschap. En dus mag de kiezer de scherven zelf opruimen.

Van onze verslaggevers Bart Dirks en Kim van Keken

Het dreigt een running gag te worden op de EU-toppen in Brussel: na afloop zwaaien de regeringsleiders de demissionaire Nederlandse minister-president Balkenende uit. En verhip: drie maanden later is hij er toch weer.

Het was de inmiddels alweer bijna vergeten informateur Uri Rosenthal die meteen na de verkiezingen opmerkte dat de kiezer een verpulverd landschap had veroorzaakt. Het was Mark Rutte die zei dat de grootste partij van een verkiezing nog nooit zó klein was geweest – in heel Europa niet.

Iedereen is de tel kwijtgeraakt van het aantal noodgedwongen interventies van de koningin. De politieke verhoudingen zijn verzuurd. Zelfs de informatiepoging op een geheime locatie van oud-premier Ruud Lubbers (CDA) mocht niet baten.

En dus gebeurt het onvermijdelijke. De kiezer mag opnieuw naar de stembus, zonder dat de vorige verkiezingen een kabinet hebben opgeleverd dat ook maar één dag heeft geregeerd. Het is een unicum in de parlementaire geschiedenis van Nederland.

De nieuwe verkiezingscampagne heeft een hoog surrealistisch gehalte; de opiniepeilingen vliegen alle kanten op. Over de inhoud gaat het amper nog, want iedereen weet dankzij de slepende informatieperiode wie met wie wil zou willen regeren en waarom dat toch maar niet wilde lukken.

De informateurs Uri Rosenthal (VVD, links) en Jacques Wallage (PvdA, rechts) nemen woensdag afscheid, nadat ze hun poging tot het smeden van een Paars-pluskabinet hebben toegelicht. (Martijn Beekman / de Volkskrant) Beeld
De informateurs Uri Rosenthal (VVD, links) en Jacques Wallage (PvdA, rechts) nemen woensdag afscheid, nadat ze hun poging tot het smeden van een Paars-pluskabinet hebben toegelicht. (Martijn Beekman / de Volkskrant)
Meer over