Fooitje

AAF BRANDT CORSTIUS

ij is de moderne, mannelijke versie van het meisje met de zwavelstokjes: het Marokkaantje met de kerstkaartjes.

Natuurlijk, een krantenbezorger is niet altijd een Marokkaan, het kan ook een Turk zijn, of een Molukker, of een Fries, maar mijn krantenbezorgers zijn al jaren altijd Marokkanen.

Rond Kerst bellen ze aan, met een klein, voorgedrukt kaartje in hun hand, en dat kaartje betekent niet 'prettige Kerst' maar 'geef mij geld'. En dat is volkomen terecht, want die jongens bezorgen het hele jaar de krant op de onguurste tijdstippen, en vaak zijn het nog heel jonge jongetjes ook, die wellicht de bijbaan van hun oudere broer hebben overgenomen, en die op oude fietsen met veel te zware tassen door de buurt rijden als iedereen nog slaapt - je moet er eigenlijk niet te veel over nadenken, anders word je er helemaal naar van. Dus die jongens krijgen altijd een tientje.

De jongen die gisteren aan het eind van de middag had aangebeld, riep door de intercom: 'Mag ik u een klein kaartje bezorgen voor een klein fooitje?'

Ik ging naar beneden, en daar stond een Marokkaanse jongen van een jaar of twaalf, en in zijn handen hield hij inderdaad een klein kaartje. Op de ene kant van het kaartje stond 'Een sprankelend 2012!' en een plaatje van een blond meisje in een arreslee, met een reclamefolder in haar hand. Op de andere kant van het kaartje stond de dreigende tekst 'Ook in 2012 bezorg ik met veel plezier uw folders bij u thuis.'

Dreigend, inderdaad, want ik wil helemaal geen folders. Daarom heb ik ook een sticker op mijn brievenbus waarop heel groot 'NEE NEE' staat. Dit was dus de jongen die al het hele jaar folders bij mij in de bus gooide, ondanks dat 'NEE NEE'.

Maar goed. Daar stond hij nu voor me. Met dat kaartje. En hij had net de zin 'Mag ik u een klein kaartje bezorgen voor een klein fooitje?' door mijn intercom geroepen. Boven, in de warme huiskamer, speelde White Christmas, in de uitvoering van Michael Bublé en Shania Twain, een country-achtige versie, die veel mooier is dan u nu denkt. Buiten regende het.

Ik gaf de jongen een fooitje. Aanzienlijk minder dan de krantenjongen, maar goed, die bezorgt dan ook drukwerk waaraan ik wel behoefte heb.

'Fijne feestdagen en tot volgend jaar', stond er op de achterkant van het kaartje. Tot volgend jaar, jongetje.

undefined

Meer over