Folie op ramen in Arnhemse rosse buurt

Eind jaren zeventig was de hoerenbuurt in Arnhem een vrijplaats waar de pooiers heersten. Nu, bij de sluiting, zijn er de verhalen, over agenten in kevers en pooiers in Corvettes....

‘Morgen zit ik waarschijnlijk in Doetinchem of in Nijmegen achter het raam. Het is jammer.’ Wantrouwend kijkt de Italiaanse Natasja, parttime prostituee in het Spijkerkwartier in Arnhem naar de jaszakken van het bezoek of daarin geen opnameapparatuur zit verstopt. Als er buiten een cameraploeg van SBS langsloopt, doet ze snel een doek over haar hoofd. Ze is als de dood dat ze door familie herkend zal worden. Het is voor haar een slechte dag om te werken. De hoerenbuurt gaat sluiten en de media zijn dinsdag in groten getale uitgerukt om verslag te doen. De vier cameraploegen maken de clientèle onrustig die door de Spijkerstraat en Karel van Gelderstraat kuiert, de enige twee straatjes die over zijn van de eens roemruchte hoerenbuurt. Voor Natasja is het duidelijk wie er schuld heeft aan de teloorgang: ‘Het komt door de burgemeester, die is lesbisch.’

Het idee de raamprostitutie uit de woonwijk te verdrijven, stamt echter al van ver voordat burgemeester Pauline Krikke in Arnhem de scepter zwaait. Begin jaren zeventig was de wijk, toen nog met ruim driehonderd ramen, een vrijplaats waar de pooiers de dienst uitmaakten. Dus zijn er verhalen, over de anarchie die er heerste en over de machteloosheid van de politie, die in een Volkswagen kever jacht maakte op de seksbazen in hun Corvettes. Medio jaren zeventig kwam de kentering toen de politie een bijzondere eenheid oprichtte die keihard en gewapenderhand de wijk heroverde.

Zestien pooiers zijn jaren geleden al uitgekocht; acht, met nog zo’n honderd ramen, zijn zich de afgelopen jaren blijven verzetten tegen vertrek. Ze opereren zonder vergunning maar wisten met juridische procedures hun bestaan te rekken, totdat de Raad van State eind vorig jaar oordeelde dat de gemeente met sluiting van de ramen niet hoeft te wachten tot er een alternatieve locatie op een industrieterrein gereed is.

Hoewel er eind januari nog een hoger beroep volgt van een kort geding tegen de gemeente, heeft de burgemeester aangekondigd raamprostitutie na 3 januari niet te tolereren. Ambtenaren zullen vanaf vandaag de ramen die nog in gebruik zijn dichtplakken met ondoorzichtig folie. In de praktijk zal het zover waarschijnlijk niet komen. De exploitanten is er veel aan gelegen op goede voet te blijven met de gemeente vanwege de onderhandelingen over het nieuwe prostitutiegebied.

Makelaar Michel Hoetink verwacht dat de huizenprijzen in het hele Spijkerkwartier stijgen nu de prostituees verdwijnen. Ook in dit laatste hoekje – deels redelijk onderhouden, deels shabby – van de ooit statige woonwijk kan dan in ‘de oude grandeur’ worden hersteld, hoopt hij. Noor Bom, bewoonster van de Spijkerstraat met vol uitzicht op de peeskamertjes vreest daarentegen dat met het vertrek van de raamprostituees de buurt verloedert. ‘Ik ben bang dat het onveiliger wordt. Dat er junks komen. Er waren hier altijd mensen. Dat gaf een veilig gevoel. Ik ben hier nooit lastiggevallen.’

Ook Rudy Kousbroek, al 36 jaar raamexploitant, ziet het gevaar. Hij piekert er niet over zijn twintig, deels kapitale panden te verkopen. ‘De gemeente heeft een voorkeursrecht, maar aan haar verkoop ik niet. Daarvoor hebben ze me te veel pijn gedaan. Ik ga verhuren. Dan kan ik zicht houden op wie er komt te wonen, zo kan ik voorkomen dat de zaak verpaupert.’

In het kruidenierszaakje dat Kousbroek in de hoerenbuurt runt, zijn de condooms uitverkocht – ‘die heb ik maar niet meer bijbesteld’ – maar op de etalageruit hangt een nieuwe advertentie: bovenwoning te huur; 500 euro per maand. Dat kreeg Kousbroek vroeger per week voor één van de tientallen ramen die hij bezat.

Meer over