'Flinke handen, ik hou van aanpakken, ook letterlijk'

Hoe zien we onszelf, en wat denken anderen? Deze week Rob Oudkerk (50), huisarts, dagvoorzitter en politiek commentator...

We zitten er klaar voor.

'Alleen met je hart kun je echt zien - dat is de les van de vos in De Kleine Prins, mijn favoriete boek. Pronte neus, die staat voor intuïtie. Een groot oor - goed kunnen luisteren. Flinke handen, ik hou van aanpakken, ook letterlijk: knutselen, dingen repareren. En pluk de dag, morgen kan het te laat zijn. Dat daar beneden moet een zonnetje voorstellen.'

Spiegel?

'Omdat ik mezelf nog altijd recht in de ogen kan kijken. En veel mensen vinden me een ijdeltuit. Nou ja, die heb ik dan ook bediend.'

Was getekend, Rob O.

'Rob O. - ja, ik ben toch een beetje veroordeeld.'

U bent nu bijna anderhalf jaar wethouder af.

'Wat was het... januari 2004? Ja.'

We hebben u niet hoeven missen in de tussentijd.

'Wat had ik dan moeten doen? Wegkruipen? Mezelf opsluiten in een kelder in Nieuw-Zeeland?'

Nou, niet helemaal in Nieuw-Zeeland.

'Ik heb brieven gekregen van mensen die me hun vakantiehuis aanboden. 'We dachten, u zult er wel even uit willen.' Hartstikke aardig. Maar voor mij was dat geen optie. Niet zuur of cynisch worden, dat was de belangrijkste opdracht.'

En?

'Laat ik het zo zeggen: ik had een jaar geleden niet gedacht dat ik me nu zó zou voelen. Ik had gemakkelijk in een depressie kunnen schieten of in een of ander stresssyndroom. Ik dank God op mijn blote knietjes dat dat niet is gebeurd.'

Snel weer aan het werk, dacht u?

'Vier weken heb ik mijn huisartsenpraktijk niet durven doen, daar schaam ik me nog voor. Als ik nóg langer was weggebleven, had ik misschien helemaal niet meer terug gedurfd. Maar het was geen gemakkelijk fietstochtje, dat kan ik je wel vertellen.'

Hoe reageerden uw patiënten?

'Met kaarten, chocolaatjes, bloemen... Maar ook kritisch: 'Dit hadden we niet van u hoeven weten, maar u bent en blijft onze huisarts.' Twee zijn er afgehaakt.'

En de kring van vrienden en collega's?

'Opgeschoond. Ja, nee, dat is heel overzichtelijk geworden - een ontluisterende ervaring. 'Bij wie zou je in Wereldoorlog III willen onderduiken?' is dan altijd de vraag. Nou, ik heb een exacte lijst voor je.'

Merkte u het op straat?

'Ik ben sinds dat hele gedoe 'je' en 'Rob' geworden. 'Robb'éééé!' Een ordinaire BN'er. Ook wel weer goed, mensen spreken je makkelijk aan.'

Wat had u anders willen doen?

'Ik had na die column van Heleen van Royen meteen een persconferentie moeten geven. 'Ja, beste mensen, ik ben naar de hoeren geweest. Sorry.' En: 'Nee, beste mensen, ik snuif geen cocaïne.' Maar dat durfde ik toen niet - ik kón het niet.'

Valt er over de affaire ook iets goeds te zeggen?

'Nou ja, in die zin: ik was dat laatste jaar van mijn wethouderschap niet meer 'fris'. Ik zat in een maalstroom, wist hoofdzaken niet meer van bijzaken te onderscheiden. Daar moest ik uitbreken. Het had alleen wel op een andere manier gemogen. Dit gun je niemand.'

Bij Barend & Van Dorp weet u nu weer precies hoe het allemaal moet.

'Ja, dat straal ik blijkbaar uit: de man die weet wat deugt en wat niet deugt. Maar dat is een misverstand. Ik moet zoeken, echt zoeken.'

Hoe is het nu met de politieke ambities?

'Goed. Nee, ik ben verslingerd aan de politiek. Een bestuurlijke taak in Amsterdam of landelijk ligt wel in de planning.'

De gekozen burgemeester is van de baan.

'Ja, zonde. Zeker door de manier waaróp. Ik hoefde even he-le-maal niet meer bij de PvdA te horen.'

Hoe zou u het liefst overkomen op anderen?

'Als benaderbaar en bewogen, iemand die oprecht geïnteresseerd is in zijn omgeving.'

Meer over