Fleetwood Mac **

Wie gekomen was om al die hits eens live te horen, kon tevreden zijn: ze werden netjes gespeeld, geen ontkennen aan.

Fleetwood Mac

pop

Ziggo Dome, Amsterdam, 7/10.

Herhaling: 26/10 (uitverkocht).

Bijzonder moment, twee weken geleden in Londen: de verloren dochter van Fleetwood Mac, Christine McVie, voegde zich bij het resterende viertal om Don't Stop te zingen. Daar stonden ze: de vijf van het legendarische album Rumours (1977), voor het eerst sinds 1998 samen op een podium. Alleen al de minieme kans op herhaling was maandag, in de Amsterdamse Ziggo Dome, reden genoeg om de rit van 150 minuten uit te zitten (Don't Stop was toegift). Dat viel nog niet mee.

Aan de opening (drie onverwoestbare Rumours-stukken) lag dat niet, zoals het ook niet aan de nieuwe liedjes lag (levendig refrein in Sad Angel) of aan het uitstekende gitaarwerk van Lindsey Buckingham (64), die met een vlammend Big Love (1987) voor het hoogtepunt tekende. Het vuur leek echter alleen in hem te branden. In de anderen leek het na een uur gedoofd. Zangeres Stevie Nicks (65) hield zich schuil in de monotonie van de lage registers. Ze kondigde het fragiele Landslide (1975) aan als een dierbaar liedje om vervolgens een vlakke prozacversie te zingen. Een oeverloze Nicks-anekdote voerde naar Without You, waarin haar stem die van haar ex-geliefde Buckingham zocht, maar niet vond. Zo was het vaker: de stemmen van de Amerikaanse Fleetwood Mac-helft dansen niet meer met elkaar. Gold Dust Woman druppelde maar door, als een lekkende kraan. De saaiheid rukte op.

En de Engelse helft van de groep? Bassist John McVie (67) werd door Buckingham 'onze mentor' genoemd, maar het zou vermoedelijk niemand zijn opgevallen wanneer hij een paar keer koffie was gaan halen. En dan had je nog Mick Fleetwood (66), de sympathieke reus achter de trommels, die wat stram in de armen wordt en zich in de toegift stortte op de minst virtuoze drumsolo ooit. Het schisma was haast voelbaar in de Ziggo Dome.

Wie gekomen was om al die hits eens live te horen, kon tevreden zijn: ze werden netjes gespeeld, geen ontkennen aan. Wie net iets meer verwachtte, zoals extra intensiteit door samenspel, ging zich steeds erger vervelen.Voor de vertrekkers: Christine McVie kwam niet.

undefined

Meer over