Film

Kes ****


drama


Regie Ken Loach. Met David Bradley. In drie zalen.


Het lukt bijna niemand een valk af te richten, vertelt een boer aan Billy. Maar daardoor laat de schooljongen zich niet uit het veld slaan. De valk Kes wordt zijn vlucht uit een grauw bestaan waarin hij zijn school moet verlaten om te werken.


Kes, de tweede film van Ken Loach, behoort tot de top-10 van beste Britse films van de 20ste eeuw, aldus het British Film Institute. In Nederland wordt de film uit 1969 nu pas uitgebracht - door Eye, in een gerestaureerde versie, in een uitgebreider Loach-programma.


Kes is precies het soort kitchensink waar Loach zijn handelsmerk van maakte - geëngageerd drama over de Britse onderklasse, zonder dat het vervalt in loodzware ellende. Kes is een mooi, en vooral onvergetelijk pleidooi voor educatie, ook als dat bij voorbaat kansloos lijkt. FS


Killer Elite *

Actie


Regie Gary McKendry. Met Jason Statham. In 38 zalen.


Zelfs een stuk confectiewerk als Killer Elite heeft zo zijn charmante momenten. Zoals de scène waarin held Danny (Jason Statham) aan het vechten slaat terwijl hij nog aan zijn stoel vastgebonden zit. Zelfs een wanhoopssprong door het raam krijgt hij dan nog voor elkaar. En dan valt er ook nog te genieten van de foute streep-snor van tegenstander Spike (Clive Owen), of van de flitsende auto's en elegant-stoere kleren die de film aan zijn jarentachtigsetting te danken heeft.


Kapstok is een slepende plot over ex-huurling Danny, die nog één keer op missie moet om zijn vriend en collega Hunter (een uitgedroogde Robert De Niro) uit de kerkers van een Catweazle-achtige sheik te krijgen. De film is op feiten gebaseerd, maar dat maakt de film niet minder ongeloofwaardig. KT


Happy Feet 2 **

Animatie


Regie George Miller.


In 166 zalen (Nederlands en originele versie).


Massascènes met dansende en zingende pinguïns op de ijsvlaktes van Antarctica. Het werkt geweldig op doek, zeker in 3D, en is haarscherp en kleurrijk geanimeerd. Tot zover niks mis met het vervolg op het met een Oscar (beste animatiefilm) bekroonde pinguïn-avontuur uit 2006, destijds een kolossale hit. Maar dan het scenario van Happy Feet 2. De verhaallijntjes rond de pinguïngemeenschap zijn amper uitgewerkt en worden slordig (of niet) bijeen geharkt, zodat van spanning of verwachting al snel geen sprake meer is. Je proeft aan alles dat de filmmakers druk waren met de te boeken stemartiesten (Brad Pitt, Matt Damon) en die talloze opgevoerde hits uit de jaren zeventig en tachtig, niet met het filmavontuur zelf. BB


Meer over